Cukrolit

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU CUKROLIT (CUKROLIT)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek metforminy;

1 tabletka powlekana zawiera chlorowodorek metforminy 500 mg lub 850 mg, lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: poliwidon K90, stearynian magnezu;

warstwa powłokowa tabletek: hipromeloza (E 464), makrogol 6000 (E 1521), makrogol 400 (E 1521).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg: dwuwypukłe, okrągłe tabletki powlekane, od białego do żółtawego koloru, z oznaczeniem MA po jednej stronie. Średnica tabletki: 11,0 ± 0,3 mm. tabletki 850 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane, od białego do żółtawego koloru, z rowkiem podziałowym pomiędzy oznaczeniami M i B po jednej stronie oraz rowkiem podziałowym po drugiej stronie; Wymiary tabletki: 17,9 x 10,0 mm ± 0,3 mm. tabletki 1000 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane, od białego do żółtawego koloru, z oznaczeniem MC po jednej stronie oraz rowkiem podziałowym po drugiej stronie. Wymiary tabletki: 19,2 x 9,2 mm ± 0,3 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ trawienny i przemianę materii. Leki przeciwdiabetyczne. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insuliny. Biguanydy. Kod ATC A10B A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Metformina – biguanid o działaniu przeciwzwiększającym stężenie glukozy we krwi. Obniża poziom glukozy we krwi osoczu zarówno na czczo, jak i po przyjęciu pokarmu. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie wywołuje hipoglikemii spowodowanej tym mechanizmem.

Metformina działa trzema drogami:

• prowadzi do obniżenia produkcji glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy;
• poprawia wrażliwość na insulinę w mięśniach, co prowadzi do poprawy poboru i wykorzystania glukozy w tkankach obwodowych;
• opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu poprzez wpływ na glikogen syntazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy.

Niezależnie od działania na glikemię, metformina pozytywnie wpływa na metabolizm lipidów. Ten efekt został potwierdzony w trakcie stosowania dawek terapeutycznych w kontrolowanych, średnio- lub długotrwałych badaniach klinicznych: metformina obniża stężenie cholesterolu ogólnego, lipoprotein o niskiej gęstości oraz triglicerydów.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym zastosowaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne. Zakłada się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Po zastosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie stacjonarne w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Współczesne przyjmowanie pokarmu obniża i nieco opóźnia wchłanianie metforminy. Po doustnym zastosowaniu w dawce 850 mg obserwowano obniżenie maksymalnego stężenia w osoczu o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie o 35 minut czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład.

Łączenie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu, natomiast czas do osiągnięcia szczytu jest podobny. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią wtórny kompartment rozkładu metforminy. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm.

Metformina wydalana jest w postaci niezmienionej z moczem. Metabolitów u człowieka nie wykryto.

Wydalanie.

Czynność nerek metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy obniża się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Osobliwe grupy pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek nie pozwalają dokładnie oszacować ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Dlatego konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przeciwskazaniami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku przeprowadzonego badania z pojedynczą dawką 500 mg chlorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był analogiczny do takiego u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania wielokrotnych dawek są ograniczone jednym badaniem.

Po powtórnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobiera się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2 przy niewystarczającej skuteczności leczenia dietetycznego i aktywności fizycznej, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia oraz młodzieży.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min);
• ostre stany towarzyszące ryzyku zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie choroby zakaźne, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie choroby przewlekłej): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra alkoholowa intoksykacja, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie podczas głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosujących metforminę należy przerwać jej podawanie przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Sposób podania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością. Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola czynności nerek. Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę Cukrolitu.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (takimi jak werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (takimi jak ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;

− inhibitorami OCT2 (takimi jak cyklotydyna, dolutegrawir, ranolazyna, trimetoprym, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy z nerek, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;

• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (takimi jak krizotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność oraz wydalanie metforminy z nerek.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktorzy OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Odkwasienie mleczanowe jest bardzo rzadkim, ale poważnym powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym przy ostrym pogorszeniu funkcji nerek, chorobie sercowo-płucnej lub sepsie. Przy ostrym pogorszeniu funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju odkwasienia mleczanowego.

W przypadku odwodnienia (silnej biegunki lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skorzystanie z pomocy medycznej.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostry przebieg pogorszyć funkcję nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, moczopędnymi i NLPZ). Inne czynniki ryzyka rozwoju odkwasienia mleczanowego obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do odkwasienia mleczanowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentów i/lub osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju odkwasienia mleczanowego. Typowymi objawami odkwasienia mleczanowego są duszność kwasowa, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie możliwe jest rozwoju śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów odkwasienia mleczanowego pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Odkwasienie mleczanowe charakteryzuje się diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie poziomu pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w surowicy we krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższone stosunku mleczan/pyruwan.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi: Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z odkwasieniem mleczanowym i epizodami podobnymi do udaru (zespół MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia odkwasienia mleczanowego i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby. W przypadku wystąpienia objawów i objawów sugerujących zespół MELAS lub MIDD po stosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób zmieniających funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana pacjentom z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie substancji kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka rozwoju odkwasienia mleczanowego. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegu chirurgicznego wykonywanego pod znieczuleniem ogólnym, podpajęczynówkowym lub dooponowych, i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak nie ma danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat. Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety niskokalorycznej. Należy regularnie kontrolować parametry metabolizmu węglowodanów u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, długością leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka, które jak wiadomo prowadzą do niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12 należy przeprowadzać u pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a także należy prowadzić odpowiednie leczenie korygujące niedoboru witaminy B12 zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika lub meglitinidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Niekontrolowana hiperglikemia w fazie przedpozarodowej i w czasie ciąży wiąże się z zwiększonego ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków związanymi z hiperglikemią dla matki i jej dziecka. Metformina przenika przez łożysko w stężeniach, które mogą być tak wysokie jak stężenia u matki.

Duża ilość danych dotyczących kobiet w ciąży (ponad 1000 wyników wpływu) z badania kohortowego opartego na rejestrze i opublikowanych danych (metaanalizy, badania kliniczne i rejestry) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej przy stosowaniu metforminy w fazie przedpozarodowej i/lub w czasie ciąży.

Istnieją ograniczone i nieprzekonujące dowody na długoterminowy wpływ metforminy na masę ciała dzieci. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, których matki stosowały ten lek w czasie ciąży, choć dane dotyczące odległych wyników są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby można rozważyć stosowanie metforminy w czasie ciąży i w fazie przedpozarodowej jako uzupełnienie lub alternatywę dla insuliny. Karmienie piersią.

Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, ale u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie zaobserwowano działań niepożądanych. Jednakże, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie terapii metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal 3 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfoniliomocznika, insulina lub meglitinidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli pacjenci z normalną czynnością nerek (eGFR ≥ 90 ml/min).

Monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg chlorowodorku metforminy 2–3 razy na dobę podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) możliwe jest zastąpienie każdych 2 tabletek leku Cukrolit 500 mg jedną tabletką leku Cukrolit 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę w 3 dawkach.

W przypadku przejścia z innego środka przeciwdiabetycznego należy przerwać stosowanie tego środka i rozpocząć podawanie metforminy zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli poziomu glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa metforminy chlorowodorku wynosi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy we krwi.

U pacjentów w wieku podeszłym możliwe jest obniżenie czynności nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność nerek. eGFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia co najmniej raz w roku. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz pacjentom w wieku podeszłym należy przeprowadzać dokładne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną.

Lek Cukrolit stosować u dzieci w wieku od 10 lat oraz u młodzieży. Zazwyczaj dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg leku Cukrolit 1 raz dziennie podczas lub po przyjęciu pokarmu.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi. Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę podzieloną na 2–3 dawki.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy zastosowaniu leku w dawce 85 g nie obserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednak w tym przypadku obserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Leczenie. Najskuteczniejszą metodą eliminacji laktau i metforminy z organizmu jest dializa krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują samorzutnie. W celu zapobiegania występowaniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach. Działania niepożądane pod względem częstości występowania klasyfikuje się według następujących kategorii: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000).

W każdej klasie układów narządów działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia układu pokarmowego. Często: obniżenie/stan niedoboru witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Niewykluczalnie rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego. Często: zaburzenia smaku.

Ze strony przewodu pokarmowego. Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej te działania niepożądane pojawiają się na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Niewykluczalnie rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych. Niewykluczalnie rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci. W opublikowanych danych, danych po wyjściu na rynek oraz kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku od 10 do 16 lat, przyjmujących metforynę przez okres 1 roku, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci podobnych pod względem charakteru i nasilenia do tych obserwowanych u dorosłych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w pudełku kartonowym lub po 10 tabletek w blisterze; po 5 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SAG MANUFACTURING, S.L.U.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Carretera Nacional 1 Km 36, San Agustín del Guadalix, 28750 Madryt, Hiszpania.