INSTRUKCJA dot. stosowania leku CARSAR® N DUO

Skład:

substancje czynne: walzartan, hydrochlorotiazyd;

1 tabletka powlekana zawiera:

80 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lub 160 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lub 160 mg walzartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, lub 320 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lub 320 mg walzartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa croscarmelozowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

warstwa powłokowa: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe, okrągłe tabletki o barwie od białej do prawie białej, powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki działające na układ renina-angiotensyna. Preparaty kombinowane blokerów receptorów angiotensyny II. Blokery receptorów angiotensyny II i diuretyki. Walzartan i diuretyki. Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldostron (RAAS) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I za pomocą enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, znajdującymi się w błonach komórkowych różnych tkanek. Wykazuje szeroki zakres działania fizjologicznego, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wywiera bezpośredni efekt wazopresyjny. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldostronu.

Walzartan jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które odpowiadają za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II wskutek blokady receptorów AT1 przez walzartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie obserwuje się żadnych skutków ubocznych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których walzartan porównywano z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych walzartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu do 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli inhibitorem ACE i u których rozwijał się suchy kaszel, podczas leczenia walzartanem to powikłanie odnotowano w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów otrzymujących leczenie inhibitorem ACE kaszel obserwowano w 68,5 % przypadków (p < 0,05).

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację walzartanu i hydrochlorotiazydu wynosiła 2,9 %.

Walzartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Miejsce działania diuretyków tiazydowych to korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie znajdują się receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów wiąże się z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi na skutek konkurencji o miejsca transportu Cl-. W rezultacie ekspresja jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w takim samym stopniu. W wyniku działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości plazmy krwi, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldostronu, wydalania potasu z moczem i, w konsekwencji, obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Związek między reniną a aldostronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu pojedynczej dawki. Przy regularnym stosowaniu leku maksymalny efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorotiazydem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania walzartanu nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia ani innych skutków ubocznych.

Walzartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy w surowicy krwi ani kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem.

Farmakokinetyka.

Walzartan

Po doustnym przyjęciu walzartanu maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiąga się w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności walzartanu wynosi 23 % (zakres 23 ± 7). W zakresie badanych dawek kinetyka walzartanu ma charakter liniowy. Przy powtarzalnym stosowaniu leku nie zaobserwowano zmian w parametrach kinetycznych. Przy przyjmowaniu leku raz na dobę akumulacja jest nieznaczna. Stężenia leku w osoczu krwi u kobiet i mężczyzn były takie same.

Po podaniu walzartanu z posiłkiem pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) zmniejsza się o 48 %, a Cmax – o 59 %, choć około 8 godzin po przyjęciu leku jego stężenie w osoczu krwi w przypadku przyjęcia na czczo i z posiłkiem jest takie samo. Zmniejszenie AUC i Cmax nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, czyli walzartan można przyjmować niezależnie od przyjmowania posiłku.

Walzartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami surowicy krwi (94–97 %), głównie z albuminą. Stan równowagi osiąga się w ciągu 1 tygodnia. Objętość rozprzestrzenienia w stanie równowagi jest niska (około 17 l), co wskazuje, że walzartan w niewielkim stopniu nie rozprzestrzenia się w tkankach. W porównaniu z przepływem krwi przez wątrobę (około 30 l/h) klirens osoczowy walzartanu jest stosunkowo powolny (około 2 l/h). Walzartan nie podlega znacznej biotransformacji, ponieważ około 20 % dawki wydala się w postaci metabolitów. W osoczu krwi wykrywany jest metabolit hydroksylowy w niskich stężeniach (mniej niż 10 % AUC walzartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Walzartan wykazuje kinetykę rozpadu wieloekspotencjalną (początkowy okres półtrwania < 1 godzina, końcowy (beta) okres półtrwania – około 9 godzin). Walzartan wydala się głównie z kałem (około 83 % dawki) i moczem (około 13 % dawki), przede wszystkim w niezmienionej formie. Po wstrzyknięciu dożylnym klirens osoczowy walzartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h (około 30 % całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

Hydrochlorotiazyd

Wchłanianie hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym zachodzi szybko (tmax – około 2 godziny). Zwiększenie średniego AUC jest liniowe i proporcjonalne do dawki w zakresie terapeutycznym. Przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu z posiłkiem obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek jego biodostępności systemowej w porównaniu z odpowiednim wskaźnikiem przy przyjmowaniu na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego. Absolutna biodostępność hydrochlorotiazydu wynosi około 70 % po doustnym przyjęciu. Farmakokinetyka leku w fazach rozprzestrzenienia i wydalania opisuje się ogólnie jako dwuekspotencjalna. Umienny objętość rozprzestrzenienia wynosi 4–8 l/kg. W krążeniu hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami surowicy krwi (40–70 %), głównie z albuminą surowiczą. Akumulacja hydrochlorotiazydu w erytrocytach przekracza stężenie w osoczu krwi około trzykrotnie.

Hydrochlorotiazyd wydala się głównie w niezmienionej formie. Hydrochlorotiazyd wydala się z osocza krwi ze średniym okresem półtrwania 6–15 godzin w końcowej fazie wydalania. Nie obserwuje się żadnych zmian w kinetyce hydrochlorotiazydu przy powtarzalnym dawkowaniu; akumulacja jest minimalna przy dawkowaniu raz na dobę. Ponad 95 % wchłoniętej ilości wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Walzartan/hydrochlorotiazyd

Przy jednoczesnym stosowaniu z walzartanem biodostępność systemowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30 %. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę walzartanu. Jednak ta interakcja nie wpływa na skuteczność połączonego stosowania walzartanu i hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono wyraźny efekt przeciwciśnieniowy tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego z komponentów oddzielnie.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku (> 65 lat) działanie systemowe walzartanu było nieco bardziej wyrażone niż u pacjentów młodszych, jednak nie było to klinicznie istotne. Stężenia równowagowe hydrochlorotiazydu są wyższe, a klirens systemowy znacznie wolniejszy u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi pacjentami. Dlatego stan pacjentów w podeszłym wieku przyjmujących hydrochlorotiazyd wymaga starannego monitorowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Zgodnie z oczekiwaniami dla substancji, której klirens nerkowy stanowi tylko 30 % całkowitego klirensu osoczowego, nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a biodostępnością systemową walzartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki (w przypadku ciężkiej niewydolności nerek patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów poddawanych dializie. Jednak ponieważ walzartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, jego wydalanie za pomocą dializy nie jest oczekiwane.

Wydalanie hydrochlorotiazydu przez nerki zachodzi drogą filtracji biernej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan funkcji nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu, ponieważ ten lek wydala się wyłącznie przez nerki. W przypadku niewydolności nerek średnie szczytowe stężenia w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a poziom wydalania z moczem obniża się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek średni okres półtrwania zwiększa się prawie dwukrotnie wskutek znacznego obniżenia klirensu nerkowego. Hydrochlorotiazyd podlega wydalaniu za pomocą dializy.

Zaburzenia funkcji wątroby

Podczas badań farmakokinetyki z udziałem pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby stężenie walzartanu było około dwukrotnie wyższe niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Ogólnie choroby wątroby z niewydolnością wątroby od łagodnego do umiarkowanego stopnia nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na skumulowaną zależność dawkowo-odpowiedziową między ekspozycją na hydrochlorotiazyd a rozwojem NMSC. Jedno badanie obejmowało 71533 przypadki raka podstawokomórkowego (w tym 1430833 osoby z grupy kontrolnej) i 8629 przypadków raka płytkokomórkowego (w tym 172462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorotiazydu (≥ 50000 mg skumulowane) było związane ze skorygowanym stosunkiem ryzyka (OR) 1,29 (95 % Cl: 1,23–1,35) dla raka podstawokomórkowego i 3,98 (95 % Cl: 3,68–4,31) dla raka płytkokomórkowego. Zależność dawkowo-odpowiedziowa była obserwowana zarówno w przypadku raka podstawokomórkowego, jak i raka płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorotiazydu: 633 przypadki raka warg porównano z 63067 grupami kontrolnymi populacji z wykorzystaniem strategii wyboru ryzyka. Zależność dawkowo-odpowiedziowa została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95 % Cl: 1,27–2,6), zwiększającym się do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~100000 mg). Na przykład, dawka skumulowana 100000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Corsar® N Duo stosować w leczeniu łagodnego i umiarkowanego pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku Corsar® N Duo lub na inne pochodne sulfonamidów;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza;
anuria;
oporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia;
jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²);
ciąża, planowanie ciąży i laktacja (patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas poprzedniego stosowania inhibitorów ACE lub ARA.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane zarówno z walosartanem, jak i z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Lit

Odwracalne podwyższenie stężenia litu we krwi i objawy toksyczności były obserwowane przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walosartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Ponieważ tiazydy obniżają klirens nerkowy litu, toksyczność litu może nasilić się po podaniu leku Corsar® N Duo. Jeśli konieczne jest stosowanie takiej kombinacji, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu we krwi.

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Inne leki przeciwciśnieniowe

Lek Corsar® N Duo może nasilać działanie innych leków o właściwościach przeciwciśnieniowych (np. guanetydyna, metylofina, leki rozszerzające naczynia, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny, blokery β, blokery kanałów wapniowych, bezpośrednie inhibitory reniny i inhibitory zwrotnego wychwytu dopaminy).

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2.

NLPZ lub inhibitory COX-2 mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe antagonistów angiotensyny II (ARA II).

U pacjentów starszych, osób z obniżoną objętością krążącą (w tym tych, którzy otrzymują terapię moczopędną) lub z zaburzeniami funkcji nerek jednoczesne stosowanie NLPZ (lub inhibitorów COX-2) z ARA II zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Stosowanie tych leków łącznie wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walosartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) przez ARA, inhibitory ACE lub aliskiren

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walosartanu, z innymi lekami blokującymi RAAS, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z większą częstością występowania hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. W związku z tym nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie ARA, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenu u pacjentów z cukrzycą (typu I i II), cukrzycową nefropatią lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane

Leki moczopędne zatrzymujące potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje, które mogą podnieść poziom potasu

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu uznaje się za konieczne w połączeniu z walosartanem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II z innymi lekami zdolnymi do podniesienia stężenia potasu we krwi (np. leki moczopędne zatrzymujące potas, leki zawierające potas, heparyna) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach lek Corsar® N Duo zawierający walosartan należy stosować z ostrożnością i monitorować poziom potasu.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walosartan jest substratem wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ostatecznie znane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję systemową na walosartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu stosowania tych leków.

Brak interakcji

W badaniach interakcji lekowych walosartanu nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z następującymi lekami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą oddziaływać na składnik hydrochlorotiazydowy leku Corsar® N Duo (patrz „Interakcje związane z hydrochlorotiazydem”).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności

Leki, których stosowanie wiąże się z utratą potasu i hipokaliemią

Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może nasilić się przy jednoczesnym stosowaniu moczopędnych wydalających potas, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonów adrenokortykotropowych (ACTH), amfoterycyny, karboksyksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwarytmicznych.

Jeśli konieczne jest przepisanie powyższych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walosartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Leki mogące wywołać rozwój tachyarytmii komorowej typu „pistoletowe strzały” (torsades de pointes)

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogącymi wywołać rozwój paroksyzmalnej tachyarytmii komorowej typu „pistoletowe strzały” (torsades de pointes), w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i klasy III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Leki wpływające na poziom sodu we krwi

Efekt hiponatremiczny diuretyków może nasilić się przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków jak antydepresanty, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwpadaczkowe i inne. Należy ostrożnie przepisywać lek Corsar® N Duo przy długotrwałym stosowaniu tych leków.

Leki mogące spowodować dwukierunkową tachykardię (torsades de pointes)

Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinina, hydrochinina, dysopyramid).
Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid).
Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryd, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol).
Inne (np. beprydyl, cizapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryn, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne).

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogącymi spowodować dwukierunkową tachykardię (torsades de pointes).

Glikozydy naparstnicy

Spowodowana tiazydami hipokaliemia lub hipomagnezemia może wystąpić jako niepożądany efekt prowadzący do rozwoju arytmii serca wywołanej lekami z naparstnicy.

Sole wapnia i witamina D

Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesnie z witaminą D lub solami wapnia może spowodować podwyższenie stężenia wapnia we krwi. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może spowodować hiperkalcemię u pacjentów skłonnych do hiperkalcemii (np. u pacjentów z nadczynnością przytarczyc, nowotworami lub stanami pośredniczonymi przez witaminę D), z powodu nasilenia resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (przeciwustne leki przeciwcukrzycowe i insulinę)

Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego.

Należy ostrożnie stosować metforminę ze względu na ryzyko kwasicy mlekowej wywołanej możliwą niewydolnością nerek funkcjonalnej związaną z hydrochlorotiazydem.

Blokery β i diazoksyd

Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami β zwiększa ryzyko wystąpienia hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu dny (probencyd, sulfinpirazon i alopurinol)

Może być konieczna korekta dawki leków sprzyjających wydalaniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić poziom kwasu moczowego we krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na alopurinol.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperydyna)

Biodostępność diuretyków tiazydowych może być zwiększona przez leki antycholinergiczne, prawdopodobnie z powodu zmniejszenia motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z drugiej strony oczekuje się, że leki prokinetyczne, takie jak cizapryd, mogą zmniejszać biodostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko niepożądanych efektów wywołanych amantadyną.

Żywice jonowymienne

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest zmniejszane pod wpływem cholestryraminy lub kolestypolu. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych diuretyków tiazydowych. Jednak zmniejszenie czasu przyjmowania hydrochlorotiazydu i żywicy w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny przed lub 4–6 godzin po przyjęciu żywicy, minimalizuje ryzyko interakcji.

Cytostatyki (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie nerkowe cytostatyków i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do dny.

Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które mogą również obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez zmniejszenie czynności współczulnego układu nerwowego lub bezpośrednie rozszerzanie naczyń), może nasilić się hipotensja ortostatyczna.

Metildopa

Otrzymano pojedyncze doniesienia o anemii hemolitycznej u pacjentów, którym podawano jednoczesne leczenie metyldopą i hydrochlorotiazydem.

Karbamazepina

U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości reakcji hiponatremicznej i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyk istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach leku zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed podaniem.

Aminy presorowe

Hydrochlorotiazyd może zmniejszać reakcję na aminy presorowe, takie jak noradrenalina. Jednak kliniczne znaczenie tego efektu nie jest wystarczająco ustalone, aby wykluczyć ich stosowanie.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zmiany elektrolitów

Kalium

Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać istniejącą hipokaliemię.

Zaleca się korekcję hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współistniejąca może powodować hipokaliemię trudną do skorygowania.

Ponieważ Corsar® N Duo zawiera antagonistę receptorów angiotensyny II, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z solami potasu, diuretykami zabezpieczającymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyną). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu w osoczu u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone utraty potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OKK) w organizmie

Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem istniejącej hiponatremii oraz zasadowicy hipochlorymowej. Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Należy również regularnie kontrolować stężenie sodu w osoczu krwi.

Tiazydy nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OKK w organizmie, np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu stosowania leku Corsar® N Duo może wystąpić hipotensja objawowa. Dlatego przed rozpoczęciem terapii tym lekiem należy skorygować zawartość sodu i/lub OKK w organizmie.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i w razie potrzeby przeprowadzić dożylne wlewanie roztworu soli. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń

Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować podwyższenie stężenia wapnia w osoczu krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w osoczu krwi.

Stenoza tętnicy nerkowej

Lek Corsar® N Duo należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z jedno- lub dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki, ponieważ u tych pacjentów może wzrosnąć stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Naruszenie funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

Corsar® N Duo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek. Nie są one skuteczne jako monoterapia w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), ale mogą być stosowane z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi nawet u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min.

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) nie należy stosować jednocześnie leków blokujących receptory angiotensyny, w tym leku Corsar® N Duo lub inhibitorów ACE, z aliskirenem.

Brak doświadczenia w stosowaniu walzartanu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializie.

Przeszczepienie nerki

Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeszczepiono nerki.

Naruszenie funkcji wątroby

Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez obturacji żółciowej nie jest wymagana korekta dawki. Jednak lek Corsar® N Duo należy stosować z ostrożnością. Choroby wątroby nie istotnie wpływają na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu.

Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobą i zespół hepatorenalny. Dlatego lek Corsar® N Duo należy przepisać tym pacjentom dopiero po ocenie stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowania wskaźników klinicznych i laboratoryjnych. Lek Corsar® N Duo jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych.

Obrzęk naczynioruchowy

Opisywano występowanie obrzęku Quinckego (w tym obrzęku krtani i szpary głosowej, prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka) u pacjentów przyjmujących walzartan, niektórzy z nich mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po stosowaniu innych leków, w tym innych antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quinckego leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie leku Corsar® N Duo jest przeciwwskazane.

Obrzęk naczynioruchowy jelita

Opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli rozpoznano obrzęk naczynioruchowy jelita, należy przerwać stosowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Łupus rumieniowaty układowy

Opisywano, że diuretyki tiazydowe nasilają lub aktywują objawy łupusa rumieniowatego układowego.

Inne zaburzenia metaboliczne

Diuretyki tiazydowe mogą zmieniać tolerancję glukozy i podnosić stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w osoczu krwi, co może nasilić hiperurykemię i doprowadzić do podagry. Dlatego lek Corsar® N Duo nie jest zalecany pacjentom z hiperurykemią i/lub podagrą. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Preparaty tiazydowe mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować niestałe i nieznaczne podwyższenie stężenia wapnia w osoczu przy braku zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może wskazywać na współistniejące nadczynność przytarczyc. Należy przerwać stosowanie preparatów tiazydowych przed wykonaniem testów oceniających funkcję przytarczyc.

Ogólne zalecenia

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne inhibitory receptorów angiotensyny II w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Wypotnia cieczowa naczyniówki, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętostawna

Sulfonamidy i ich pochodne mogą powodować reakcje idiosynkratyczne, które mogą prowadzić do wypotnienia cieczy naczyniówki z nadkaźmiem, przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętostawnej. Objawy obejmują nagłą utratę wzroku lub ból oczu i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia leczenia. Nieleczona jaskra zamkniętostawna może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Pierwotne leczenie polega na natychmiastowym przerwaniu leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje podwyższone, należy rozważyć możliwość natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub interwencji chirurgicznej. Czynniki ryzyka rozwoju jaskry zamkniętostawnej obejmują alergię na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawałcie mięśnia sercowego

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny może być związane z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i skutkiem śmiertelnym. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Niepłodność

Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały wpływu walzartanu na płodność.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Hydrochlorotiazyd może obniżać stężenie jodu związanego z białkami w osoczu krwi.

Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w osoczu krwi.

Nieczerniakowy rak skóry (NRSK)

Zwiększone ryzyko NRSK (grzybica podstawna i grzybica płaskokomórkowa) ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim rejestrze nowotworów. Fotouczulenie wywołane przez hydrochlorotiazyd może być potencjalnym mechanizmem rozwoju NRSK.

Pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd należy poinformować o ryzyku NRSK. Zaleca się regularne badanie skóry tych pacjentów pod kątem nowych zmian i natychmiastowe powiadamianie lekarza o wszelkich podejrzanych zmianach skóry.

Możliwe działania zapobiegawcze mające na celu minimalizację ryzyka rozwoju raka skóry, takie jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i ultrafioletowych, przy ekspozycji na światło słoneczne zaleca się stosowanie odpowiedniej ochrony. Podejrzane zmiany należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne, biopsje. Stosowanie hydrochlorotiazydu należy również przejrzeć u pacjentów, którzy przebyli NRSK.

Hydrochlorotiazyd

Ostra toksyczność oddechowa

Opisywano bardzo rzadkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu napięcia oddechowego (ARDS), po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. W przypadku podejrzenia ARDS należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z podwyższoną aktywnością RAAS

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią i rzadko – z ostrą niewydolnością nerek. Stosowanie leku Corsar® N Duo u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione.

Ponieważ nie można wykluczyć, że przez hamowanie RAAS stosowanie leku Corsar® N Duo może również wiązać się z zaburzeniami funkcji nerek, leku nie należy stosować tym pacjentom.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować leku Corsar® N Duo pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywny.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna (PKO)

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, przepisanie leku Corsar® N Duo pacjentom ze stenozą zastawek aortalnej i mitralnej lub PKO wymaga szczególnej ostrożności.

Wrażliwość na światło

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji fotouczulenia podczas stosowania diuretyków tiazydowych. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja fotouczulenia, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli ponowne stosowanie leku diuretycznego jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed promieniowaniem słonecznym lub sztucznym ultrafioletem.

Ciąża

W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II, chyba że kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II jest uznana za niezbędną. Pacjentki planujące zajście w ciążę należy przepisać na alternatywne metody leczenia przeciwciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Walzartan

Leku nie należy stosować w ciąży ani u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje u ludzi toksyczność dla płodu (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli antagonisty receptorów angiotensyny II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli USG nerek i czaszki.

Noworodki matek, które przyjmowały antagonisty receptorów angiotensyny II, wymagają starannego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie stosowania hydrochlorotiazydu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorotiazydu przewiduje się, że jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i spowodować u płodu i noworodka takie efekty jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w okresie ciąży.

Z uwagi na mechanizm działania antagonistów receptorów angiotensyny II nie można wykluczyć ryzyka chorób embrionalnych i płodowych. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto odnotowano uszkodzenia u płodu i skutek śmiertelny związane ze stosowaniem w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na RAAS. U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. Dlatego ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze ciąży. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i zaburzeń funkcji nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.

Noworodki, które były narażone na działanie leku wewnątrzmacicznie, wymagają starannego monitorowania diurezy, wskaźników hiperkaliemii i ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. rehydratację), aby usunąć lek z krążenia.

Wewnątrzmaciczne działanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może spowodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne reakcje niepożądane obserwowane u dorosłych.

Okres karmienia piersią

W badaniach na zwierzętach (szczurach) walzartan przenikał do mleka matki. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i wydostaje się z mlekiem matki. Brak badań z udziałem kobiet karmiących piersią, dlatego leczenie lekiem Corsar® N Duo nie powinno być prowadzone w okresie karmienia piersią.

Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak jakichkolwiek informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i do ludzkiego mleka matki w niewielkich ilościach. Diuretyki tiazydowe w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, które może hamować produkcję mleka. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub dziecka przedwczesnego.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Na początku stosowania leku (okres ustalany indywidualnie przez lekarza) zabronione jest prowadzenie samochodu i wykonywanie pracy, która może prowadzić do wypadku, ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia. Później stopień zakazu określa lekarz.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka leku Corsar® N Duo to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg raz dziennie.

W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia, należy rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg raz dziennie. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiągnięto wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeśli nadal nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/25 mg, należy rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiągnięto wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dobowa dawka wynosi 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu po 8 tygodniach stosowania leku Corsar® N Duo należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2–4 tygodni. Niektórzy pacjenci mogą wymagać 4–8 tygodni leczenia.

Lek Corsar® N Duo można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, Corsar® N Duo jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) wymaga szczególnej ostrożności.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, Corsar® N Duo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość walzartanu, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciowej lub z obturacją dróg żółciowych.

Dawka walzartanu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i bez obturacji dróg żółciowych nie powinna przekraczać 80 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

Lek Corsar® N Duo można stosować pacjentom w każdym wieku.

Dzieci

Lek Corsar® N Duo nie jest zalecany dzieciom do 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy

Przedawkowanie walzartanem może prowadzić do nasilonego obniżenia ciśnienia tętniczego, co z kolei może spowodować osłabienie świadomości, rozwój niewydolności naczyniowej i/lub wstrząs. Ponadto, w wyniku przedawkowania hydrochlorotiazydu mogą wystąpić takie objawy i objawy: nudności, senność, hipowolemia oraz zaburzenia elektrolitowe związane z arytmiami serca i skurczami mięśni.

Najbardziej charakterystycznymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, wstrząs, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkaloza, podwyższone stężenie azotu mocznikowego we krwi (głównie niewydolność nerek).

Leczenie

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspomagające, w tym monitorowanie stanu pacjenta oraz środki stabilizujące funkcję sercowo-naczyniową. Środki terapeutyczne zależą od czasu, jaki upłynął od przyjęcia nadmiernych dawek leku, oraz od ciężkości objawów, przy czym pierwszorzędne znaczenie ma normalizacja krążenia.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynęło dłuższy czas, należy podać pacjentowi wystarczającą ilość węgla aktywnego.

W przypadku hipotensji tętniczej należy położyć pacjenta w pozycji poziomej i natychmiast przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez wstrzykiwanie wewnętrznie izotonicznego roztworu soli.

Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorotiazydu z organizmu.

Efekty uboczne.

Poniższe niepożądane reakcje obserwowano w trakcie 5 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 7616 pacjentów, z których 4372 otrzymywało walsartan w połączeniu z hydrochlorotiazydem.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości reakcje niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Niepożądane reakcje walsartanu/hydrochlorotiazydu

Zakażenia i inwazje: rzadko – infekcje wirusowe, gorączka.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia układu pokarmowego: rzadko – odwodnienie; nieznana częstotliwość – hipokaliemia, hiponatremia.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy, zmęczenie, senność; rzadko – osłabienie, zawroty głowy, bezsenność, niepokój, parestezje; bardzo rzadko – depresja; nieznana częstotliwość – omdlenia.

Zaburzenia oka: rzadko – zaburzenia widzenia; bardzo rzadko – zapalenie spojówek.

Zaburzenia ucha i labiryntu: rzadko – zapalenie ucha środkowego, szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie przyspieszonego serca, tachykardia.

Zaburzenia układu krążenia: rzadko – obrzęki, hipotensja tętnicza, nadpotliwość.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersza: często – kaszel, katar, zapalenie gardła, infekcje dróg oddechowych górnych; rzadko – zapalenie oskrzeli, duszność, zapalenie zatok, ból gardła i krtani, suchość w ustach; bardzo rzadko – krwawienie z nosa, ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS); nieznana częstotliwość – obrzęk płuc niekardiogenny.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – biegunka; rzadko – ból brzucha, zaburzenia trawienia, nudności, gastroenteritis.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból pleców, artralgia; rzadko – ból kończyn, ból w klatce piersiowej, ból szyi, zapalenie stawów, rozciąganie i deformacje, skurcze mięśni, mialgia.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – częste oddawanie moczu, infekcje dróg moczowych; bardzo rzadko – zaburzenia funkcji nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne: rzadko – zwiększona zmęczalność.

Badania: nieznana częstotliwość – podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie stężenia bilirubiny i kreatyniny we krwi, hipokaliemia, hiponatremia, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, neutropenia.

Obniżenie stężenia potasu w osoczu o więcej niż 20% obserwowano u 3,7% pacjentów przyjmujących kombinację walsartan/hydrochlorotiazyd oraz u 3,1% pacjentów przyjmujących placebo. Podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9% i 14,7% pacjentów przyjmujących kombinację walsartan/hydrochlorotiazyd oraz u 0,4% i 6,3% pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem zaobserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, rozciąganie mięśni, zatkany nos, zapalenie nosa i gardła, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatkane zatoki.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walsartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu kombinacji walsartan/hydrochlorotiazyd.

W rzadkich przypadkach terapia walsartanem może być związana z obniżeniem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczące obniżenie hematokrytu (>20%) i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8% i 0,4% pacjentów. U 0,1% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano obniżenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.

Neutropenia występowała u 1,9% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczny wzrost stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy obserwowano odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów przyjmujących walsartan oraz u 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

U pacjentów przyjmujących walsartan rzadko obserwowano podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Nie ma potrzeby specjalnego monitorowania badań laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym leczonych walsartanem.

Poniższe reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym: ból brzucha w górnej części brzucha, niepokój, artretyzm, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, niestrawność, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteritis, ból głowy, zwiększona potliwość, hipestezja, grypa, bezsenność, rozciąganie więzadeł, skurcze mięśni, rozciąganie mięśni, nudności, zatkany nos, zastój w zatokach, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższenie temperatury, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia widzenia. Nie wiadomo, czy te efekty miały związek przyczynowy z terapią.

W okresie postmarketingowym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki angioobrzęki, wysypek, utraty przytomności oraz innych reakcji nadwrażliwości, takich jak choroba surowicza i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek. Zgłaszano bulozny zapalenie skóry, którego częstotliwość występowania jest nieznana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu walsartanu i hydrochlorotiazydu oddzielnie mogą być potencjalnymi niepożądanymi efektami również przy stosowaniu kombinacji walsartan/hydrochlorotiazyd, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Niepożądane reakcje przy stosowaniu walsartanu

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: nieznana częstotliwość – obniżenie stężenia hemoglobiny, obniżenie hematokrytu; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieznana częstotliwość – inne reakcje nadwrażliwości/reakcje alergiczne, w tym choroba surowicza.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia układu pokarmowego: nieznana częstotliwość – podwyższenie stężenia potasu we krwi, hiponatremia.

Zaburzenia ucha i labiryntu: rzadko – zawroty głowy przedsionkowe (wirujące).

Zaburzenia układu krążenia: nieznana częstotliwość – zapalenie naczyń.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: rzadko – ból brzucha; bardzo rzadko – angioobrzęka jelit.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: nieznana częstotliwość – podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: nieznana częstotliwość – świąd, zapalenie skóry typu buloznego; rzadko – obrzęk, wysypka.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: nieznana częstotliwość – niewydolność nerek; bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – artralgia.

Zaburzenia układu nerwowego: rzadko – osłabienie, bezsenność, zawroty głowy; bardzo rzadko – neuralgia.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – obniżenie libidum.

Zaburzenia serca: bardzo rzadko – zaburzenia rytmu serca.

Zgłaszano jeden przypadek angioobrzęki.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, katar, zapalenie zatok, zapalenie dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Niepożądane reakcje przy stosowaniu hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd stosowany jest od wielu lat, często w dawkach wyższych niż zawarte w leku Corsar® N Duo. Poniższe niepożądane reakcje odnotowano u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd jako monoterapię.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – podwyższenie poziomu lipidów we krwi, hipokaliemia; często – hiponatremia, hipomagnezemia, hiperurkemia, obniżenie apetytu; rzadko – hiperkalcemia, hiperglikemia, glukozuria oraz pogorszenie metabolizmu u chorych na cukrzycę; bardzo rzadko – alkaloza hipochlorymiczna.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – trombocytopenia, czasem z purpurą; bardzo rzadko – agranulocytoza, leukopenia, anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego; nieznana częstotliwość – anemia aplastyczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: bardzo rzadko – zapalenie naczyń nekrotyczne, reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – depresja, zaburzenia snu.

Zaburzenia układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy, parestezje.

Zaburzenia oka: rzadko – nieostre widzenie w pierwszych kilku tygodniach leczenia; nieznana częstotliwość – wypot choroidalny, ostra krótkowzroczność i ostra glaukoma z zamkniętym kątem przesączania.

Zaburzenia serca: rzadko – zaburzenia rytmu serca.

Zaburzenia układu krążenia: często – hipotensja ortostatyczna, która może nasilać się pod wpływem alkoholu, środków znieczyszczających, leków uspokajających.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo rzadko – niewydolność oddechowa, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – lekkie nudności i wymioty; rzadko – zaparcia, uczucie dyskomfortu przewodu pokarmowego, biegunka; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: rzadko – wewnątrzwątrobowy cholestaza lub żółtaczka.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – pokrzywka i inne rodzaje wysypek; rzadko – fotouczulenie; bardzo rzadko – toksyczny epidermalny nekroliz, reakcje skórne podobne do tocznia rumieniowatego, reaktywacja tocznia rumieniowatego skóry; nieznana częstotliwość – czerwienica wielopostaciowa.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – impotencja.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: nieznana częstotliwość – ostra niewydolność nerek, zaburzenia nerek.

Zaburzenia ogólne: nieznana częstotliwość – podwyższenie temperatury, zmęczenie.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieznana częstotliwość – skurcze mięśni.

Nowotwory: nieznana częstotliwość – niemelanomowy rak skóry (NRSK) (rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy).

Opis poszczególnych efektów ubocznych i dodatkowe informacje

Niemelanomowy rak skóry (NRSK) (rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy). Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych stwierdzono skumulatyczny, zależny od dawki związek między działaniem hydrochlorotiazydu a rozwojem NRSK.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla dawek 80 mg/12,5 mg, 160 mg/12,5 mg i 160 mg/25 mg: po 10 tabletek w blisterze, po 3 lub 9 blisterów w pudełku z tektury.

Dla dawek 320 mg/12,5 mg i 320 mg/25 mg: po 10 tabletek w blisterze, po 3 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.