Corderia Mono

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Corderia Mono (Corderia MONO)

SkÅ ad:

substancja czynna: perindopryl;

1 tabletka zawiera 4 mg perindoprylu tert-butylaminy, co odpowiada 3,338 mg perindoprylu

lub 8 mg perindoprylu tert-butylaminy, co odpowiada 6,676 mg perindoprylu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; dwutlenek krzemu, bezwodny, koloidalny; stearynian magnezu.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅówne cechy fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ cie okrÄ gÅ‚ym, dwuwypukÅ‚e, od biaÅ‚ego do prawie biaÅ‚ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpÅ‚ywajÄ ce na ukÅ‚ad sercowo-naczyniowy.

Inhibitory enzymu konwertujÄ cego angiotensynÄ™ (ECA), pojedyncze skÅ‚adniki.

Perindopryl. Kod ATC C09A A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Perindopryl – inhibitor enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II (enzym konwertujący angiotensynę (ECA)). Enzym konwertujący, czyli kinaza, to eksopeptydaza umożliwiająca przekształcenie angiotensyny I w naczynioskurczającą angiotensynę II, a także rozpadazę wazodylatacyjnego bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Inhibicja ECA prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co zwiększa aktywność reniny w osoczu (na skutek hamowania negatywnej sprzężenia zwrotnego na uwalnianie reniny) oraz zmniejsza sekrecję aldosteronu. Ponieważ ECA inaktywuje bradykininę, inhibicja ECA prowadzi również do zwiększenia aktywności krążącego i lokalnego układu kalikreiny-kininy (a tym samym również do aktywacji układu prostaglandyn). Ten mechanizm działania powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego przez inhibitory ECA i częściowo odpowiada za występowanie niektórych działań niepożądanych (np. kaszel).

Perindopryl tertylobutyloamina działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity nie wykazują aktywności w inhibicji ECA w warunkach eksperymentalnych.

Przetętnicza nadciśnienie tętnicze.

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim; obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W wyniku tego zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi nerkowej, podczas gdy szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) zazwyczaj nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciwhipertensyjny rozwija się w ciągu 4–6 godzin po jednorazowym przyjęciu i utrzymuje się co najmniej przez 24 godziny: stosunek T/R (dno/szczyt – minimalna skuteczność/maksymalna skuteczność w ciągu doby) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfylaksji.

W przypadku przerwania stosowania perindoprylu nie występuje efekt odstawienia.

Perindopryl zmniejsza hipertrofię lewej komory.

Badania kliniczne wykazały, że perindopryl ma właściwości naczyniorozkurczające. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczynia w przypadku małych tętnic.

Dodatkowa terapia z diuretykiem tiazydowym ma efekt synergiczny. Kombinacja inhibitora ECA i diuretyku tiazydowego zmniejsza również ryzyko hipokaliemii wywołanej przez diuretyk.

Niewydolność serca.

Perindopryl tertylobutyloamina zmniejsza obciążenie serca poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i końcowego.

Badania u pacjentów z niewydolnością serca wykazały:

• zmniejszenie ciśnienia napełnienia prawej i lewej komory;
• zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego;
• zwiększenie indeksu minutowego i poprawę wyrzutu serca;

W badaniach porównawczych pierwsze przyjmowanie 2 mg perindoprylu u pacjentów z niewydolnością serca o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości nie było związane z żadnym istotnym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z placebo.

Pacjenci z wywiadem chorób naczyniowych mózgu.

Międzynarodowe, wieloośrodkowe, podwójne ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie PROGRESS wykazało korzyści z 4-letniego leczenia perindoprylem (w monoterapii lub w kombinacji z indapamidem) w zapobieganiu nawrotowi udaru u pacjentów z wywiadem chorób naczyniowych mózgu.

Pierwotnym punktem końcowym był udar.

Po 2 tygodniach (okresie run-in) przyjmowania perindoprylu tertylobutyloaminy w dawce 2 mg raz dziennie oraz kolejnych 2 tygodniach w dawce 4 mg raz dziennie, 6105 pacjentów zostało randomizowanych do dwóch grup: w jednej grupie pacjenci przyjmowali placebo (n=3054), a w drugiej perindopryl tertylobutyloamina 4 mg w monoterapii lub w kombinacji z indapamidem (n=3051). Indapamid dodawano pacjentom, którzy mieli wskazania do przyznania diuretyku i nie mieli przeciwwskazań do jego stosowania.

Leczenie to było stosowane dodatkowo do tradycyjnej terapii udaru i/lub nadciśnienia tętniczego lub innych stanów patologicznych.

Wszyscy pacjenci uczestniczący w badaniu mieli wywiad chorób naczyniowych mózgu (udar lub przemijające ataki niedokrwienne) w ciągu ostatnich 5 lat. Ciśnienie tętnicze nie było kryterium włączenia do badania: 2916 pacjentów miało nadciśnienie tętnicze, 3189 pacjentów miało prawidłowe ciśnienie tętnicze.

Po 3,9 roku (średnio) obserwacji średnie ciśnienie skurczowe/rozkurczowe zmniejszyło się o 9,0/4,0 mm Hg, a ryzyko nawrotu udarów (zarówno niedokrwiennych, jak i krwotocznych) istotnie zmniejszyło się o 28% (95% CI [17;38], p<0,0001) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (10,1% w porównaniu z 13,8%).

Obserwowano również istotne zmniejszenie ryzyka wystąpienia:

• udaru śmiertelnego lub powodującego niepełnosprawność (4% w porównaniu z 5,9%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka o 33%);
• całkowitej liczby znaczących zdarzeń kardiowaskularnych, składających się ze śmierci kardiowaskularnej, niemortalnego zawału mięśnia sercowego i niemortalnego udaru (15% w porównaniu z 19,8%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka o 26%);
• demencji spowodowanej udarem (1,4% w porównaniu z 2,1%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka o 34%) oraz ciężkich zaburzeń funkcji poznawczych spowodowanych udarem (1,6% w porównaniu z 2,8%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka o 45%);
• znaczących zdarzeń wieńcowych, w tym niemortalnego zawału mięśnia sercowego lub śmiertelnego skutku spowodowanego chorobą wieńcową (3,8% w porównaniu z 5%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka o 26%).

Te korzyści terapeutyczne obserwowano u pacjentów niezależnie od obecności/braku nadciśnienia tętniczego, wieku, płci, typu udaru lub obecności cukrzycy. Wyniki badania PROGRESS wykazały, że po 5-letnim leczeniu można uniknąć wystąpienia jednego udaru u każdego 23 pacjenta oraz jednego poważnego powikłania kardiowaskularnego u każdego 18 pacjenta.

Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową.

EUROPA to międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójne ślepe, kontrolowane placebo badanie kliniczne trwające 4 lata. 12218 pacjentów w wieku od 18 lat zostało randomizowanych do grup: 6110 pacjentów przyjmowało 8 mg perindoprylu tertylobutyloaminy, a 6108 pacjentów przyjmowało placebo. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną chorobą wieńcową i bez klinicznych objawów niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał mięśnia sercowego i/lub zabieg rewaskularyzacji. Większość pacjentów w badaniu otrzymywała perindopryl dodatkowo do standardowej terapii: leków przeciwpłytkowych, leków hipolipidemicznych i β-blokerów.

Głównym kryterium skuteczności była ocena złożona wystąpienia śmiertelności kardiowaskularnej, niemortalnego zawału mięśnia sercowego i/lub zatrzymania serca z późniejszym skutecznym uruchomieniem. Leczenie perindoprylem w dawce 8 mg raz dziennie doprowadziło do istotnego, absolutnego zmniejszenia wskaźnika pierwotnego punktu końcowego badania o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] – p<0,001).

U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacją w wywiadzie zaobserwowano absolutne zmniejszenie wskaźnika pierwotnego punktu końcowego o 2,2%, co odpowiada zmniejszeniu ryzyka względnego o 22,4% (95% CI [12,0; 31,6] – p<0,001) w porównaniu z placebo.

Zastosowanie u dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania perindoprylu u dzieci i młodzieży do 18 roku życia nie zostały ustalone.

W otwartym badaniu klinicznym bez grup porównawczych 62 dzieci w wieku od 2 do 15 lat, u których szybkość filtracji kłębuszkowej wynosiła > 30 ml/min/1,73 m², przyznawano perindopryl w średniej dawce 0,07 mg/kg. Dawka leku była dobierana indywidualnie, z podwyższeniem do maksymalnej 0,135 mg/kg/dobę w zależności od profilu pacjenta i odpowiedzi ciśnienia tętniczego na leczenie. 59 pacjentów uczestniczyło w badaniu przez 3 miesiące, 36 pacjentów kontynuowało leczenie co najmniej do 24 miesięcy (średnia długość badania 44 miesiące). Ciśnienie skurczowe i rozkurczowe utrzymywało się stabilne (od momentu włączenia pacjenta do badania do ostatniej wizyty) u pacjentów wcześniej leczonych innymi lekami przeciwhipertensyjnymi i obniżało się u pacjentów wcześniej nieleczonych. Ponad 75% dzieci miało ciśnienie skurczowe i rozkurczowe poniżej 95 percentyla podczas ostatniej wizyty w badaniu. Profil bezpieczeństwa stosowania u dzieci odpowiadał znanemu profilowi bezpieczeństwa perindoprylu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po doustnym przyjęciu perindopryl szybko wchłania się, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga się w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu w osoczu krwi wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem prolekowym. 27% całkowitej ilości przyjętego perindoprylu wykrywa się we krwi w postaci aktywnego metabolitu – perindoprylatu. Oprócz aktywnego metabolitu – perindoprylatu – lek tworzy 5 metabolitów, które są nieaktywne. Maksymalne stężenie perindoprylatu w osoczu krwi osiąga się po 3–4 godzinach po przyjęciu.

Spożywanie pokarmu zmniejsza przekształcenie perindoprylu w perindoprylat, co zmniejsza jego biodostępność, dlatego zaleca się przyjmowanie dobowej dawki perindoprylu tertylobutyloaminy jednorazowo rano przed posiłkiem.

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem w osoczu krwi.

Rozkład.

Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie perindoprylatu z białkami osocza krwi wynosi 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, ale ten wskaźnik jest zależny od dawki.

Eliminacja.

Perindoprylat wydzielany jest z moczem. Okres końcowego półwydalenia niezwiązanej frakcji wynosi około 17 godzin. Stan stężenia równowagi w osoczu krwi osiągany jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Osobliwe grupy pacjentów.

Eliminacja perindoprylatu opóźnia się u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. Zaleca się dobrać dawkę dla pacjentów z niewydolnością nerek, uwzględniając stopień niewydolności (klirens kreatyniny).

Klirens dializacyjny perindoprylatu – 70 ml/min.

Kinetyka perindoprylu zmienia się u chorych na marskość wątroby: klirens wątrobowy perindoprylu zmniejsza się dwukrotnie. Jednak ilość tworzonego perindoprylatu nie zmniejsza się. Dlatego u takich chorych nie trzeba korygować dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Niewydolność serca.
• Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami naczyniowymi mózgu.
• Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z potwierdzoną dokumentacyjnie stabilną chorobą wieńcową serca.

Długotrwałe leczenie zmniejsza ryzyko wystąpienia zawału mięśnia serca i niewydolności serca (na podstawie wyników badania EUROPA).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na perindopryl lub którykolwiek z substancji pomocniczych, lub na inny inhibitor ACE;
• obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny lub dziedziczny;
• jednoczesne stosowanie leków zawierających substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”);
• ciąża lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie z lekiem sakubitril/valsartan. Nie można rozpoczynać stosowania leku Corderia Mono wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”);
• metody leczenia ekstrakorowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”);
• znaczny dwustronny zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego funkcjonującego nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Leczenie sakubitrilem/valsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) może zwiększyć ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię.

Poziom potasu w surowicy krwi zwykle pozostaje w granicach normy, jednak u niektórych pacjentów stosujących lek Corderia Mono może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub klasy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię, a mianowicie: aliskiren, sole potasu, moczopędniki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagonisty receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub tacroliumus, trimetoprym oraz ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprym działa jako moczopędnik zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Corderia Mono z powyższym lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy je stosować z ostrożnością i często monitorować poziom potasu w surowicy krwi.

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzoną funkcją nerek ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności jest zwiększone.

Metody leczenia ekstrakorowe, prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak błony dializacyjne o wysokiej przepuszczalności lub hemofiltracyjne (np. błony poliakrylowe) oraz aferety LDL z dekstranem siarczanowym, mogą prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku konieczności takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia błony dializacyjnej innego typu lub zastosowanie leku innego typu przeciw nadciśnieniu.

Jednoczesne stosowanie niezalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Aliskiren: u wszystkich innych pacjentów, tak jak u chorych na cukrzycę lub pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności jest zwiększone.

Jednoczesne stosowanie inhibitora ACE i blokera receptorów angiotensyny

Dane literaturowe wskazują, że u pacjentów z ustaloną miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny wiązało się z częstszym występowaniem hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Stosowanie podwójnej blokady (czyli kombinacji inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna: zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy (angioedem).

Moczopędniki zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid i inne), sole potasu: ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (potencjalnie śmiertelnej), szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (addytywny efekt hiperkaliemiczny). Te leki nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli jednak jednoczesne przepisanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je z ostrożnością i często kontrolować poziom potasu w surowicy krwi. W przypadku stosowania spironolaktonu przy niewydolności serca patrz punkt „Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi”.

Lit. Podczas stosowania inhibitorów ACE z lekami zawierającymi lit opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i jego toksyczność. Nie zaleca się stosowania perindoprylu z lekami litu. W przypadku konieczności takiego leczenia konieczne jest dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi.

Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne środki hipoglikemizujące).

Wyniki badań epidemiologicznych wskazują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne środki hipoglikemizujące) może nasilić działanie obniżające poziom glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to najprawdopodobniej może występować w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Baklofen nasila działanie przeciw nadciśnieniowe. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i w razie potrzeby korekta dawki leku przeciw nadciśnieniowemu.

Moczopędniki. U pacjentów przyjmujących moczopędniki, a szczególnie u tych z zaburzonym równowagą wodno-elektrolitową, możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Prawdopodobieństwo wystąpienia efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie moczopędnika, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem, którą należy rozpocząć od niskiej dawki z stopniowym jej zwiększaniem. W przypadku nadciśnienia tętniczego, gdy wcześniej przepisany moczopędnik mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopędnika może być wznowione z czasem) lub przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem. W przypadku niewydolności serca ze stadem przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od dawki minimalnej, możliwej po zmniejszeniu dawki moczopędnika. W każdym przypadku konieczne jest monitorowanie funkcji nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopędniki zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg dziennie z niskimi dawkami inhibitorów ACE u pacjentów z niewydolnością serca II–IV klasy funkcjonalnej według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA) i frakcją wyrzutu < 40 %, którzy wcześniej przyjmowali inhibitory ACE i moczopędniki pętlowe, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (potencjalnie śmiertelnej), szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji. Przed rozpoczęciem stosowania tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Możliwe osłabienie działania przeciw nadciśnieniowego podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z NLPZ, takimi jak: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NLPZ. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia poziomu potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek w wywiadzie. Taką kombinację należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie pacjentom starszym. Pacjenci powinni przywrócić równowagę wodną i otrzymać zalecenia dotyczące kontroli funkcji nerek po rozpoczęciu leczenia kombinowanego i w trakcie dalszej terapii.

Jednoczesne stosowanie wymagające uwagi.

Leki przeciw nadciśnieniowe i leki rozszerzające naczynia: jednoczesne stosowanie leków przeciw nadciśnieniowych może nasilić działanie hipotensyjne perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi lekami rozszerzającymi naczynia może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie niektórych trójpierścieniowych antydepresantów lub leków przeciwpsychotycznych, lub środków znieczulenia z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomietyki mogą osłabiać działanie przeciw nadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Złoto: rzadko opisywano reakcję podobną do nitroglicerynowej (objawy: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza) u pacjentów jednoczesnie przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, i leki dożylne zawierające złoto (sód aurotiomalowy).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Stabilna choroba wieńcowa. W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej (niezależnie od stopnia nasilenia) w ciągu pierwszego miesiąca leczenia perindoprylem, należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuowaniu terapii.

Przedawkowanie ciśnienia tętniczego. Stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego. Objawowe przedawkowanie ciśnienia tętniczego rzadziej występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym i jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z hipowolemją, u tych przyjmujących diuretyki, stosujących dietę o ograniczonej zawartości soli, u pacjentów poddawanych dializie, u pacjentów z biegunką lub wymiotami, lub u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Objawowe przedawkowanie ciśnienia tętniczego obserwowano u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez niej. Wystąpienie objawowego przedawkowania ciśnienia tętniczego jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przyjmujących duże dawki diuretyków pętlowych, z hiponatremią lub z funkcjonalną niewydolnością nerek. Pacjenci z zwiększonym ryzykiem objawowego przedawkowania ciśnienia tętniczego powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi lekarza podczas rozpoczęcia terapii i etapu doboru dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). Te same ostrzeżenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do wystąpienia zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia przedawkowania ciśnienia tętniczego pacjentowi należy nadać pozycję leżącą i w razie potrzeby podać wewnątrznie 0,9% (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu. Przejściowe przedawkowanie ciśnienia tętniczego nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku, który zazwyczaj można kontynuować bez przeszkód po przywróceniu objętości krwi i podniesieniu ciśnienia tętniczego.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca zastoinową z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym perindopryl tert-butylamina może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku. Jeśli przedawkowanie ciśnienia tętniczego staje się objawowe, może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia. Jak i inne inhibitory ACE, perindopryl tert-butylaminę należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z przeszkodą odpływu z lewej komory (zwężenie aortalne lub hipertroficzna kardiomiopatia).

Uszkodzenie funkcji nerek.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę początkową perindoprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), a następnie do odpowiedzi pacjenta na leczenie. Regularne monitorowanie potasu i kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej dla tych pacjentów (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U pacjentów z objawową niewydolnością serca, przedawkowanie ciśnienia tętniczego występujące na początku stosowania inhibitorów ACE może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w niektórych przypadkach z rozwojem ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki, podczas stosowania inhibitorów ACE obserwowano wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, które zazwyczaj wracały do normy po odstawieniu leczenia. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku współistniejącej nadciśnienia nerek naczyniowych ryzyko wystąpienia ciężkiego przedawkowania ciśnienia tętniczego i niewydolności nerek wzrasta. Takim pacjentom leczenie należy rozpoczynać pod dokładnym nadzorem lekarza, od małych dawek i z ostrożną titracją. Biorąc pod uwagę powyższe, leczenie diuretykami może sprzyjać wystąpieniu przedawkowania ciśnienia tętniczego, dlatego należy je odstawić i monitorować funkcję nerek w pierwszych tygodniach leczenia perindoprylem tert-butylaminą.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób nerek naczyniowych, obserwowano wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i tymczasowy, szczególnie gdy perindopryl tert-butylaminę podawano jednocześnie z diuretykiem. Jednakże jest to bardziej charakterystyczne dla pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub perindoprylu tert-butylaminy.

Pacjenci poddawani hemodializie. Opisywano przypadki wystąpienia reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas hemodializy z użyciem wysokoprzepływowych membran. Takim pacjentom należy zastosować inny typ membran dializacyjnych lub przyznać inną klasę leków przeciwnadciśnieniowych.

Pacjenci po przeszczepie nerki. Brak doświadczenia w stosowaniu perindoprylu tert-butylaminy u pacjentów po niedawno wykonanej operacji przeszczepu nerki.

Nadciśnienie nerek naczyniowych.

W przypadku przepisywania inhibitorów ACE pacjentom z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czynnikiem sprzyjającym może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerek może objawiać się minimalnymi zmianami stężenia kreatyniny w surowicy krwi nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej z nerek.

Podwyższona wrażliwość/obrzęk naczynioruchowy.

Opisywano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub strun głosowych u pacjentów stosujących inhibitory ACE, w tym perindoprylu tert-butylaminy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może to wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek i zapewnić odpowiedni nadzór medyczny do całkowitego ustąpienia objawów. W pojedynczych przypadkach, gdy obrzęk obejmuje tylko obszar twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj się poprawia bez leczenia. Podanie leków przeciwhistaminowych może być pomocne w złagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnych następstw. W przypadkach, gdy obrzęk rozprzestrzenia się na język, krtanię lub krtanię, powodując obturację dróg oddechowych, konieczne jest natychmiastowe podjęcie terapii nagłej, która może obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu dróg oddechowych. Pacjent powinien pozostawać pod dokładnym nadzorem medycznym do całkowitego ustąpienia objawów i ustabilizowania stanu. Pacjenci z wywiadem obrzęku naczynioruchowego, który nie był związany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, należą do grupy zwiększonych ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitorów ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Opisywano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku jelitowego u pacjentów podczas leczenia inhibitorami ACE. U takich pacjentów obserwowano ból brzucha (z nudnościami lub bez nich); w niektórych przypadkach nie obserwowano wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy i poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego ustalono podczas tomografii komputerowej jamy brzusznej lub ultrasonografii, lub podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustąpiły. Obrzęk jelitowy należy uwzględnić podczas różnicowania diagnozy u pacjentów z bólem brzucha przyjmujących inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Rozpoczęcie stosowania sakubitrylu/valsartanu należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku przerwania leczenia sakubitrylem/valsartanem, terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. rakacekadrotrylem), inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz gliptynami (np. linagliptynem, saksagliptynem, sytagliptynem, wildaagliptynem) może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie rakacekadrotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz gliptynami (np. linagliptynem, saksagliptynem, sytagliptynem, wildaagliptynem) u pacjentów, którzy już stosują inhibitory ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z użyciem dekstranu siarczanu wystąpiły reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Rozwojowi reakcji anafilaktycznych można zapobiec, tymczasowo przerywając leczenie inhibitorami ACE przed każdą plazmaferezą.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii desensybilizacyjnej. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensybilizacyjnej (np. lekami zawierającymi jad pszczoły) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe odstawienie iACE, ale reakcje mogą ponownie wystąpić przy nieostrożnym przeprowadzeniu testów prowokacyjnych.

Niewydolność wątroby. Rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z rozwojem zespołu rozpoczynającego się od żółtaczki cholestatycznej i postępującego do szybko postępującego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu nie jest znany. Pacjentom, u których podczas przyjmowania inhibitorów ACE rozwinęła się żółtaczka lub obserwuje się wzrost poziomu enzymów wątrobowych, należy odstawić inhibitor ACE i zapewnić odpowiednie badania medyczne i leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom z kolagenozami, podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie w przypadku zaburzeń funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów stwierdzono rozwój ciężkich chorób zakaźnych, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. W przypadku stosowania perindoprylu u tych pacjentów zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów we krwi. Pacjenci powinni również wiedzieć, że muszą zgłaszać każdy objaw choroby zakaźnej (ból gardła, gorączka).

Cechy rasowe. Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Perindopryl, jak i inne inhibitory ACE, mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej niż u osób innych ras. Co może wynikać z niskiego poziomu reniny we krwi pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w tej populacji.

Kaszel. Opisywano występowanie kaszlu podczas terapii inhibitorami ACE. Kaszel charakteryzuje się jako nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany przez inhibitory ACE należy uwzględnić podczas różnicowania diagnozy kaszlu.

Podczas zabiegów chirurgicznych lub podczas stosowania narkozy lekami powodującymi hipotensję, perindopryl może blokować wtórne powstawanie angiotensyny II w odpowiedzi na kompensacyjne uwalnianie reniny. Lek należy odstawić jeden dzień przed zabiegiem chirurgicznym. Jeśli rozwinie się przedawkowanie ciśnienia tętniczego i uważa się, że jest spowodowane właśnie tym mechanizmem, stan pacjenta można znormalizować przez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hyperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym perindopryl, obserwowano wzrost stężenia potasu w surowicy krwi. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ten efekt jest zazwyczaj niewielki. Do czynników ryzyka hiperkaliemii należą niewydolność nerek, pogorszenie funkcji nerek, wiek (powyżej 70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), suplementów diety zawierających potas, substytutów soli z potasem lub innych leków powodujących wzrost stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyna, ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprim/sulfametoksazol), a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny. Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków zatrzymujących potas lub substytutów soli z potasem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może prowadzić do powstania ciężkich, czasem śmiertelnych arytmii. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie przepisywać diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny oraz dokładnie monitorować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek. Jeśli jednoczesne stosowanie perindoprylu i którejś z powyższych substancji uznaje się za uzasadnione, należy stosować je z ostrożnością i częstym monitorowaniem poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą, którzy przyjmują doustne leki obniżające poziom glukozy lub insulinę, należy dokładnie monitorować poziom glikemii w ciągu pierwszego miesiąca terapii inhibitorami ACE (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lit. Jednoczesne stosowanie litu i perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z diuretykami zatrzymującymi potas, suplementami diety zawierającymi potas lub substytutami soli z potasem nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli leczenie z jednoczesnym zastosowaniem dwóch blokerów RAAS uznaje się za absolutnie konieczne, może być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, dokładnym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u takich pacjentów.

Substancje pomocnicze.

Preparat zawiera laktozę, dlatego pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem laktazy Lapp’a nie zaleca się przyjmowania leku Corderia Mono.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast odstawić lek i zastąpić go innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

W przypadku, gdy kobieta przyjmowała inhibitor ACE w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego funkcji nerek i kości czaszki u dziecka. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE w czasie ciąży, powinny być poddawane dokładnemu nadzorowi ze względu na możliwość wystąpienia przedawkowania ciśnienia tętniczego.

Karmienie piersią

Nie zaleca się stosowania perindoprylu tert-butylaminy w czasie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących jego przenikania do mleka matki. W czasie karmienia piersią zaleca się przepisanie leczenia alternatywnego z lepiej zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub przedwczesnego niemowlęcia.

Plodność

Nie wykazano wpływu na zdolność rozrodczą ani płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Perindopryl tert-butylamina nie ma bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W rezultacie zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego. Tabletki nie powinny być dzielone.

Tabletki zaleca się przyjmować 1 raz dziennie rano przed posiłkiem.

Dawkę należy dobierać indywidualnie, uwzględniając profil pacjenta, poziom ciśnienia tętniczego oraz odpowiedź na leczenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Nadciśnienie tętnicze.

Perindopryl tert-butylamina może być stosowany monoterapeutycznie lub w połączeniu z lekami innych klas leków przeciw nadciśnieniowych.

Zalecana dawka początkowa to 4 mg 1 raz dziennie rano.

Pacjenci z wysoką aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo-nerek, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) mogą doświadczyć nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Takim pacjentom zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu) i rozpoczęcie terapii pod nadzorem lekarza.

Dawkę można zwiększyć do 8 mg 1 raz dziennie po miesiącu leczenia.

Na początku stosowania perindoprylu tert-butylaminy może wystąpić hipotensja tętnicza objawowa; jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących jednocześnie diuretyki. U takich pacjentów należy ostrożnie rozpoczynać leczenie perindoprylem, ponieważ mogą mieć niedobór wody i/lub soli.

Jeśli to możliwe, należy przerwać przyjmowanie diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii perindoprylu tert-butylaminą (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można przerwać stosowania diuretyków, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu). U tych pacjentów należy monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy. Dalsze zwiększanie dawki perindoprylu tert-butylaminy należy przeprowadzać w zależności od poziomu ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie diuretykiem można wznowić.

Pacjentom w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu), którą można zwiększyć do 4 mg po miesiącu leczenia, a następnie, w razie potrzeby, do 8 mg, uwzględniając funkcję nerek (patrz tabela poniżej).

Niewydolność serca objawowa.

Pacjentom z niewydolnością serca, u których perindopryl tert-butylamina jest zwykle stosowany jednocześnie z diuretykiem wydalanym potasem i/lub digoksyną i/lub blokerem β, leczenie zaleca się rozpocząć pod ścisłym nadzorem medycznym od dawki początkowej 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu), którą należy przyjmować rano. Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 4 mg 1 raz dziennie. Następnie dawkę należy dobierać indywidualnie, w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta na leczenie.

Pacjentom z ciężką niewydolnością serca oraz innym pacjentom z grupy wysokiego ryzyka (pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i tendencją do zaburzeń poziomu elektrolitów, pacjenci otrzymujący jednoczesną terapię diuretykami i/lub lekami rozszerzającymi naczynia) leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej, a mianowicie u pacjentów z niedoborem elektrolitów z hiponatremią lub bez niej, pacjentów z hipowolemją lub tych, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami, należy skorygować powyższe stany, jeśli to możliwe, przed przepisaniem leku. Ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy należy dokładnie monitorować zarówno przed, jak i podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zapobieganie nawrotowi udaru u pacjentów z chorobami mózgowo-naczyniowymi.

Zalecana dawka początkowa to 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz dziennie rano. Po 2 tygodniach leczenia dawkę należy zwiększyć do 4 mg 1 raz dziennie rano.

Jeśli po 2 tygodniach leczenia lekiem Corderia Mono pacjent wymaga dodatkowej kontroli ciśnienia tętniczego, można przepisać indapamid w dawce 1 tabletka na dobę. Leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie od 2 tygodni do kilku lat po pierwotnym udarze.

Zapobieganie powikłaniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z dokumentalnie potwierdzoną stabilną chorobą niedokrwienną serca.

Długotrwałe leczenie perindoprylem, tabletki 8 mg (1 tabletka na dobę) zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca (na podstawie 4-letniego badania EUROPA).

Leczenie należy rozpocząć od dawki 4 mg (1 tabletka na dobę rano). Po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji, dawkę należy zwiększyć do 8 mg w celu długotrwałego przyjmowania leku Corderia Mono, tabletki 8 mg (1 tabletka na dobę rano).

Pacjentom w podeszłym wieku, u których dokumentalnie potwierdzono chorobę niedokrwienną serca, leczenie należy rozpocząć od dawki 2 mg (stosując inny lek w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz dziennie rano; po tygodniu dawkę należy zwiększyć do 4 mg; po 2 tygodniach, przy dobrej tolerancji i w zależności od funkcji nerek, dawkę należy zwiększyć do 8 mg (1 tabletka na dobę) i rozpocząć długotrwałe leczenie.

Dobór dawek w niewydolności nerek.

Dawkowanie dla pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak wskazano w poniższej tabeli:

Tabela – Dobór dawek w niewydolności nerek

٭Dializowy klirenс perindoprylatu wynosi 70 ml/min.

U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Dobór dawek w niewydolności wątroby.

Pacjenci z niewydolnością wątroby nie wymagają dostosowania dawki leku (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u dzieci poniżej 18. roku życia nie zostały ustalone. Dostępne informacje znajdują się w sekcji „Farmakodynamika”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania. Dlatego nie zaleca się stosowania perindoprylanu tertylobutyloaminowego u dzieci.

Przedawkowanie.

Nie ma wystarczających informacji na temat przedawkowania perindoprylem. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować: hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój, kaszel itp.

W przypadku przedawkowania zaleca się podanie wewnętrznie dożylnie roztworu chlorku sodu 0,9 % (9 mg/ml). W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim pochyleniem głowy. W razie potrzeby należy zapewnić infuzję angiotensyny I i/lub podanie wewnętrznie dożylnie katecholamin. Perindopryl może być usuwany z krążenia ogólnoustrojowego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku wystąpienia bradykardii opornej na leczenie wskazane jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Konieczne jest ciągłe monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Działania niepożądane.

Profil bezpieczeństwa perindoprylu odpowiada profilowi bezpieczeństwa inhibitorów ACE. Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych z udziałem perindoprylu to: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, szumy w uszach, hipotensja tętnicza, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, biegunka, zaburzenia smaku (dysgeuzja), wzdęcia, nudności, wymioty, świąd, wysypka, wysypka makulopapularna, skurcze mięśni oraz osłabienie.

Podczas badań klinicznych oraz po rejestracji leku zaobserwowano poniższe działania niepożądane z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Z udziału układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia – rzadko*; agranulocytoza lub pancytopenia – bardzo rzadko; obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu – bardzo rzadko; leukopenia/neutropenia – bardzo rzadko; anemia hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy – bardzo rzadko; trombocytopenia – bardzo rzadko.

Z udziału układu endokrynnego: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH) – rzadko.

Z udziału metabolizmu i gospodarki materii: hipoglikemia – rzadko*; hiperkaliemia, odwracalna po odstawieniu leku – rzadko*; hiponatremia – rzadko*.

Z udziału psychiki: depresja – rzadko*; zaburzenia nastroju – rzadko; zaburzenia snu – rzadko.

Z udziału układu nerwowego: zawroty głowy – często; ból głowy – często; parestezje – często; zawroty głowy – często; senność – rzadko*; omdlenia – rzadko*; dezorientacja – bardzo rzadko.

Z udziału narządu wzroku: zaburzenia widzenia – często.

Z udziału narządu słuchu i labiryntu: szumy w uszach – często.

Z udziału serca: kołatanie serca – rzadko*; tachykardia – rzadko*; dławica piersiowa – bardzo rzadko; arytmia – bardzo rzadko; zawał mięśnia sercowego może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem – bardzo rzadko.

Z udziału układu naczyniowego: hipotensja (i związane z nią objawy) – często; zapalenie naczyń – rzadko*; napływy gorąca – rzadko*; udar mózgu może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem – bardzo rzadko; zespół Raynauda – częstość nieznana.

Z udziału układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: kaszel – często; duszność – często; skurcz oskrzeli – rzadko; eozynofilowe zapalenie płuc – bardzo rzadko; katar – bardzo rzadko.

Z udziału układu pokarmowego: ból brzucha – często; zaparcia – często; biegunka – często; zaburzenia smaku (dysgeuzja) – często; wzdęcia – często; nudności – często; wymioty – często; suchość w ustach – rzadko; zapalenie trzustki – bardzo rzadko.

Z udziału układu wątrobowo-płciowego: zapalenie wątroby cytolityczne lub cholestytyczne – bardzo rzadko.

Zaburzenia ze strony skóry i jej pochodnych: świąd – często; wysypka – często; pokrzywka – rzadko; obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub gardła – rzadko; reakcje fotouczulenia – rzadko*; zmiany przypominające pęcherzyce – rzadko*; nadpotliwość – rzadko; nasilenie objawów łuszczycy – rzadko; wielopostaciowa rumieniowica – bardzo rzadko.

Z udziału układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: skurcze mięśni – często; ból stawów – rzadko*; ból mięśni – rzadko*.

Z udziału nerek i układu moczowego: niewydolność nerek – rzadko; ostra niewydolność nerek – rzadko; anuria/oliguria – rzadko*.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: zaburzenia erekcji – rzadko.

Zaburzenia ogólne: osłabienie – często; ból w klatce piersiowej – rzadko*; niedowład – rzadko*; obrzęki obwodowe – rzadko*; hipertermia – rzadko*.

Badania: podwyższenie poziomu mocznika we krwi – rzadko*; podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi – rzadko*; podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi – rzadko; podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych – rzadko.

Urazy, zatrucia i komplikacje związane z przyjmowaniem leku: upadki – rzadko*.

*Częstość działań niepożądanych wykrytych na podstawie spontanicznych zgłoszeń, obliczona na podstawie danych z badań klinicznych.

Badania kliniczne

Podczas okresu randomizacji w badaniu EUROPA zebrano informacje wyłącznie o poważnych przypadkach działań niepożądanych. U niewielkiej liczby pacjentów zaobserwowano poważne działania niepożądane: 16 (0,3 %) spośród 6122 pacjentów w grupie perindoprylu oraz 12 (0,2 %) spośród 6107 pacjentów w grupie placebo. Wśród pacjentów przyjmujących perindopryl hipotensję zaobserwowano u 6 pacjentów, obrzęk naczynioruchowy – u 3 pacjentów oraz nagłe zatrzymanie krążenia – u 1 pacjenta. Pacjenci, którzy zakończyli udział w badaniu, 6,0 % (n=366) skarżyło się na kaszel, hipotensję tętniczą lub jakąkolwiek inną nietolerancję perindoprylu w porównaniu do 2,1 % (n=129) pacjentów przyjmujących placebo.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, 3 blistry razem z instrukcją dla użytkownika w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

AT «Farmak».

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.