Corderia Am

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Corderia AM

Skład:

Substancje czynne: perindopryl, amlodypina;

1 tabletka zawiera:

perindoprylu tert-butylaminy 4 mg, co odpowiada 3,338 mg perindoprylu, oraz amlodypiny bezylany 6,935 mg, co odpowiada 5 mg amlodypiny;

lub perindoprylu tert-butylaminy 4 mg, co odpowiada 3,338 mg perindoprylu, oraz amlodypiny bezylany 13,87 mg, co odpowiada 10 mg amlodypiny;

lub perindoprylu tert-butylaminy 8 mg, co odpowiada 6,676 mg perindoprylu, oraz amlodypiny bezylany 6,935 mg, co odpowiada 5 mg amlodypiny;

lub perindoprylu tert-butylaminy 8 mg, co odpowiada 6,676 mg perindoprylu, oraz amlodypiny bezylany 13,87 mg, co odpowiada 10 mg amlodypiny;

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; crospovidon; wodorowęglan sodu; dwutlenek krzemu, koloidalny, bezwodny; stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, podwójnie wypukłe, od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy.

Leki wpływające na układ renina-angiotensyna. Inhibitory ACE, kombinacje. Inhibitory ACE i blokery kanałów wapniowych. Perindopryl i amlodypina.

Kod ATX C09B B04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Perindopryl

Mechanizm działania

Perindopryl jest inhibitorem enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II (enzym konwertujący angiotensynę, ECA). Enzym konwertujący, lub kinaza, to egzopeptydaza umożliwiająca przekształcenie angiotensyny I w naczynioskurczającą angiotensynę II, a także rozpadazodilatatora bradykininy do nieaktywnego heptapeptydu. Inhibicja ECA prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co zwiększa aktywność reniny w osoczu (na skutek hamowania ujemnego sprzężenia zwrotnego uwalniania reniny) oraz zmniejsza sekrecję aldosteronu. Ponieważ ECA inaktywuje bradykininę, inhibicja ECA prowadzi również do zwiększenia aktywności krążącego i lokalnego układu kalicreinokinynowego (a tym samym również do aktywacji układu prostaglandyn). Mechanizm działania jest odpowiedzialny za obniżenie ciśnienia tętniczego przez inhibitory ECA i częściowo odpowiada za wystąpienie niektórych działań niepożądanych (np. kaszel).

Perindopryl działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity nie wykazują aktywności w hamowaniu ECA w warunkach doświadczalnych.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Choroba nadciśnieniowa

Perindopryl skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim; obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego obserwuje się zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej pacjenta.

Perindopryl zmniejsza opór naczyń obwodowych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. W efekcie zwiększa się przepływ krwi obwodowej bez wpływu na częstość skurczów serca.

Zazwyczaj zwiększa się również przepływ krwi przez nerki, podczas gdy szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) zazwyczaj nie ulega zmianie.

Maksymalny efekt przeciwhipertensyjny rozwija się w ciągu 4–6 godzin po pojedynczym przyjęciu i utrzymuje się co najmniej przez 24 godziny: stosunek T/R (skuteczność tuż przed przyjęciem następnej dawki/maksymalna skuteczność) perindoprylu wynosi 87–100%.

Ciśnienie tętnicze obniża się szybko. U pacjentów odpowiadających na leczenie normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

W przypadku przerwania stosowania perindoprylu nie występuje efekt odstawienia.

Perindopryl zmniejsza hipertrofię lewej komory serca.

Badania kliniczne potwierdziły, że perindopryl ma właściwości naczyniorozkurczające. Poprawia elastyczność dużych tętnic i zmniejsza stosunek grubości ściany do światła naczyń w małych tętnicach.

Profilaktyka powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z potwierdzoną stabilną chorobą wieńcową (CHS)

EUROPA to międzynarodowe, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, z randomizacją do placebo badanie kliniczne trwające 4 lata. 12218 dorosłych pacjentów zostało przydzielonych do grup: 6110 pacjentów przyjmowało 8 mg perindoprylu tertbutyloaminy (co odpowiada 10 mg perindoprylu argininy) oraz 6108 pacjentów przyjmowało placebo. W badaniu uczestniczyli pacjenci z potwierdzoną chorobą wieńcową bez klinicznie potwierdzonej niewydolności serca. Ogółem 90% pacjentów miało w wywiadzie zawał mięśnia sercowego i/lub operację rewaskularyzacji. Większość pacjentów w badaniu otrzymywała perindopryl w połączeniu ze standardową terapią: lekami przeciwzakrzepowymi, lekami obniżającymi poziom lipidów oraz β-blokerami.

Głównym kryterium oceny skuteczności była punkt końcowy złożony: śmiertelność sercowo-naczyniowa, nieśmiertelny zawał mięśnia sercowego i/lub zatrzymanie serca z późniejszym skutecznym uruchomieniem. Wynik leczenia perindoprylem tertbutyloaminą w dawce 8 mg raz dziennie to istotne statystycznie bezwzględne zmniejszenie wskaźnika pierwotnego punktu końcowego badania o 1,9% (zmniejszenie ryzyka względnego o 20%, 95% CI [9,4; 28,6] — p < 0,001).

Amlodypina

Mechanizm działania

Amlodypina jest inhibitorem przepływu jonów wapniowych należącym do grupy dihydropirydyn (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapnia), który blokuje transbłonowy przepływ jonów wapniowych do komórek mięśni gładkich mięśnia sercowego i naczyń.

Mechanizm działania przeciwhipertensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego działania rozkurczowego na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm, za pomocą którego amlodypina zmniejsza objawy dławicy piersiowej, nie został w pełni określony, jednak amlodypina zmniejsza ogólną ischmię obciążenia dzięki następującym działaniom:

• amlodypina poszerza naczynia obwodowe i tym samym zmniejsza ogólny opór obwodowy (obciążenie końcowe skurczowe). Ponieważ częstość skurczów serca nie ulega zmianie, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do zmniejszenia zużycia energii przez mięsień sercowy i jego zapotrzebowania na tlen;
• amlodypina sprzyja również częściowemu poszerzeniu głównych tętnic wieńcowych i tętniczek wieńcowych zarówno w niezmienionych, jak i w obszarach serca objętych ischemią. Takie rozszerzenie zwiększa dopływ tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z dławicą naczynioskurczową (dławica Prinzmetala lub dławica wariantna).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmowanie amlodypiny raz dziennie zapewnia klinicznie wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej pacjenta. Dzięki powolnemu początku działania amlodypina nie powoduje ostrej hipotensji.

U pacjentów z dławicą piersiową przyjmowanie amlodypiny raz dziennie zwiększa całkowity czas wysiłku fizycznego, czas do wystąpienia napadu dławicy piersiowej i czas do wystąpienia depresji odcinka ST o 1 mm, zmniejsza częstość napadów dławicy piersiowej i zmniejsza potrzebę stosowania nitrogliceryny.

Przyjmowanie amlodypiny nie wiąże się z żadnymi negatywnymi objawami metabolicznymi ani zmianami poziomu lipidów w osoczu krwi, dlatego może być stosowana u pacjentów z astmą, cukrzycą i duchawicą.

Choroba wieńcowa serca (CHS)

Skuteczność amlodypiny w zapobieganiu zdarzeniom klinicznym u pacjentów z chorobą wieńcową serca (CHS) została oceniona w niezależnym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie ślepy, kontrolowanym placebo badaniu z udziałem 1997 pacjentów – CAMELOT (Porównanie amlodypiny do enalaprylu pod względem ograniczania zdarzeń zakrzepowych). Przez 2 lata 663 pacjentów przyjmowało amlodypinę w dawce 5–10 mg, 673 pacjentów przyjmowało enalapryl w dawce 10–20 mg, a 655 pacjentów przyjmowało placebo w połączeniu ze standardową terapią statynami, β-blokerami, diuretykami i aspiryną. Główne wyniki dotyczące skuteczności przedstawiono w poniższej tabeli. Wyniki wskazują, że leczenie amlodypiną wiązało się z mniejszą liczbą przypadków hospitalizacji z powodu dławicy piersiowej i operacji rewaskularyzacji u pacjentów z CHS.

Liczba przypadków istotnych klinicznych wyników w badaniu CAMELOT

Niewydolność serca

Badania hemodynamiki oraz badania kliniczne z kontrolą obciążenia u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej II–IV według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association) wykazały, że amlodypina nie powodowała pogorszenia tolerancji wysiłku fizycznego, frakcji wyrzutowej lewej komory ani nasilenia objawów klinicznych.

Celem placebo-controlled badania PRAISE była ocena wpływu amlodypiny na pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej III–IV NYHA, którzy przyjmowali doustnie cyfogeninę, diuretyki oraz inhibitory ACE. Badanie wykazało, że stosowanie amlodypiny nie zwiększa ryzyka śmiertelności ani ryzyka zachorowania/śmiertelności z powodu niewydolności serca.

PRAISE-2 — długoterminowe, kontrolowane placebo badanie. Celem badania była ocena wpływu amlodypiny na pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej III–IV NYHA bez klinicznych objawów lub danych obiektywnych potwierdzających lub sugerujących chorobę niedokrwienną. Pacjenci uczestniczący w badaniu przyjmowali przez dłuższy czas inhibitory ACE, leki z grupy cyfogenin oraz diuretyki. Badanie wykazało, że amlodypina nie wpływa na ogólną śmiertelność sercowo-naczyniową. W ramach badania stwierdzono zwiększoną liczbę doniesień o obrzęku płuc u pacjentów przyjmujących amlodypinę.

ALLHAT — badanie różnych typów leczenia w celu zapobiegania zawałom serca

Zrandomizowane, podwójnie ślepe badanie dotyczące zachorowania/śmiertelności ALLHAT (Antihypertensive and Lipid-Lowering Treatment to Prevent Heart Attack Trial) przeprowadzono u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym w celu porównania współczesnych środków terapeutycznych: amlodypiny w dawce 2,5–10 mg/dobę (bloker kanałów wapniowych) lub lizynoprylu w dawce 10–40 mg/dobę (inhibitor ACE) jako leczenia pierwszego rzutu oraz diuretyku tiazydowego chlortalidonu w dawce 12,5–25 mg/dobę.

W badaniu wzięło udział 33357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku powyżej 55 lat, obserwowanych średnio przez 4,9 roku. Pacjenci mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym: przebytego zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu ponad 6 miesięcy przed włączeniem do badania, potwierdzoną obecność innej miażdżycowej choroby serca i naczyń (łącznie 51,5 %), cukrzycę typu II (36,1 %), dyslipidemię z HDL (lipoproteiny o wysokiej gęstości) < 35 mg/dl (11,6 %), przerost lewej komory potwierdzony w EKG lub echokardiografii (20,9 %), palenie tytoniu (21,9 %).

Pierwotnym punktem końcowym badania była złożona końcowa ocena śmiertelnych powikłań choroby wieńcowej (CHD) lub niemortalnego zawału mięśnia sercowego. Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w wynikach pierwotnego punktu końcowego między terapią opartą na amlodypinie a terapią opartą na chlortalidonie: względne ryzyko 0,98, 95 % CI (0,90–1,07) p = 0,65. W odniesieniu do punktów końcowych wtórnych, częstość występowania niewydolności serca (składnik złożonego punktu końcowego sercowo-naczyniowego) była istotnie wyższa w grupie przyjmującej amlodypinę w porównaniu z grupą przyjmującą chlortalidon (10,2 % vs 7,7 %, względne ryzyko 1,38, 95 % CI [1,25–1,52] p < 0,001). Jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy w śmiertelności z dowolnej przyczyny między terapią opartą na amlodypinie a terapią opartą na chlortalidonie (względne ryzyko 0,96, 95 % CI [0,89–1,02] p = 0,20).

Właściwości wspólne dla perindoprylu i amlodypiny

Badanie dotyczące zachorowania i śmiertelności ASCOT-BLPA (Anglo-Scandinavian Cardiac Outcomes Trial — Blood Pressure Lowering Arm) przeprowadzono u 19257 pacjentów w wieku od 40 do 79 lat z nadciśnieniem tętniczym i co najmniej trzema z poniższych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego: przerost lewej komory (stwierdzony w EKG lub echokardiografii), inne zaburzenia EKG, cukrzycę typu II, chorobę tętnic obwodowych, przebyty udar mózgu lub przemijające ataki niedokrwienne, płeć męską, wiek powyżej 55 lat, mikroalbuminurię lub białkomocz, palenie tytoniu, stosunek całkowitego cholesterolu do cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) wynoszący 6 lub więcej, rodzinny wywiad z wcześniejszym wystąpieniem choroby wieńcowej.

Głównym celem badania było ocenienie i porównanie długoterminowego wpływu dwóch schematów leczenia antyhipertensyjnego na złożony punkt końcowy — niemortalny zawał mięśnia sercowego (w tym bezobjawowy zawał mięśnia sercowego) oraz śmiertelne powikłania choroby niedokrwiennej serca (CHD), a mianowicie terapii amlodypiną w połączeniu z perindoprylem, który dodawano w razie potrzeby obniżenia ciśnienia, w porównaniu z terapią atenololem w połączeniu z diuretykiem bendroflumetyazidem, który dodawano w razie potrzeby obniżenia ciśnienia.

Na zakończenie badania większość pacjentów (78 %, 14974 z 19242) przyjmowała co najmniej dwa leki przeciwnadciśnieniowe, a jedynie 15 % (1401 z 9634) i 9 % (857 z 9608) przyjmowało monoterapię amlodypiną lub atenololem odpowiednio.

Badanie zostało przedwczesnie zakończone po średnio 5,5 roku obserwacji na decyzję Komitetu Monitorującego Dane Bezpieczeństwa (Data Safety Monitoring Board — DSMB), ponieważ zaobserwowano istotnie wyższą śmiertelność w grupie leczonej atenololem w porównaniu z grupą leczoną amlodypiną.

W wyniku badania stwierdzono nieistotne statystycznie zmniejszenie pierwotnego punktu końcowego, składającego się z niemortalnego zawału mięśnia sercowego (w tym bezobjawowego zawału mięśnia sercowego) oraz śmiertelnych powikłań choroby niedokrwiennej serca (CHD), o 10 % w grupie pacjentów przyjmujących kombinację amlodypina/perindopryl w porównaniu z grupą atenolol/bendroflumetyazid. Jednak zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie wszystkich wskaźników wtórnych punktów końcowych (z wyjątkiem śmiertelnej i niemortalnej niewydolności serca) w grupie pacjentów leczonych amlodypiną/perindoprylem.

Punkty końcowe

Farmakokinetyka.

Szybkość i stopień wchłaniania perindoprylu i amlodypiny, zarówno oddzielnie, jak i w składzie stałej kombinacji Corderia Am, nie różnią się istotnie.

Perindopryl

Absorpcja

Po doustnym przyjęciu perindopryl jest szybko wchłaniany, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę.

Perindopryl jest lekiem proleczem. 27 % całkowitej przyjętej ilości perindoprylu dociera do krwiobiegu w postaci aktywnego metabolitu — perindoprylatu. Oprócz aktywnego metabolitu perindoprylatu lek tworzy 5 metabolitów, które są nieaktywne. Maksymalne stężenie perindoprylatu w osoczu osiągane jest 3–4 godziny po przyjęciu.

Spożycie pokarmu zmniejsza przemianę perindoprylu w perindoprylat, a tym samym zmniejsza jego biodostępność, dlatego zaleca się jednorazowe przyjmowanie dobowej dawki perindoprylu tert-butylaminy rano, przed posiłkiem.

Rozkład

Obserwuje się liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem w osoczu. Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg.

Łączenie perindoprylatu z białkami osocza wynosi 20 %, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, jednak ten wskaźnik jest zależny od dawki.

Wydalanie

Perindoprylat wydzielany jest z moczem. Okres końcowego półwydalania niezwiązanego frakcji wynosi około 17 godzin. Stan stężenia równowagi w osoczu osiągany jest po 4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Wydalanie perindoprylatu opóźnia się u pacjentów w podeszłym wieku, jak również u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Dlatego rutynowa opieka medyczna będzie obejmować częste monitorowanie poziomu kreatyniny i potasu.

Niewydolność wątroby

Clarans dializacyjny perindoprylatu — 70 ml/min.

Kinetyka perindoprylu zmienia się u chorych z marskością wątroby: wątrobowy clarans perindoprylu zmniejsza się dwukrotnie. Jednak ilość tworzonego perindoprylatu nie zmniejsza się. Zatem u takich chorych nie trzeba korygować dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Amlodypina

Absorpcja, rozkład, wiązanie z białkami osocza

Po doustnym przyjęciu terapeutycznych dawek amlodypiny jest ona dobrze wchłaniana i osiąga maksymalne stężenie we krwi 6–12 godzin po przyjęciu. Biodostępność absolutna wynosi od 64 do 80 %. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5 % amlodypiny krążącej we krwi wiąże się z białkami osocza.

Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Biotransformacja/wydalanie

Okres półwydalania z osocza wynosi około 35–50 godzin, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę.

Amlodypina metabolizowana jest głównie w wątrobie z tworzeniem nieaktywnych metabolitów. 60 % metabolitów wydzielanych jest z moczem, a 10 % — w niezmienionej formie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu u pacjentów w podeszłym wieku i młodszych pacjentów jest taki sam. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się tendencję do obniżenia claransu amlodypiny i odpowiednio do zwiększenia wskaźnika AUC oraz okresu półwydalania. Zwiększenie wskaźników AUC i okresu półwydalania u pacjentów z niewydolnością serca odpowiadało cechom wiekowym badanych pacjentów.

Niewydolność wątroby

Istnieje bardzo ograniczona liczba danych klinicznych dotyczących stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby clarans amlodypiny jest obniżony — co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalania i zwiększenia wskaźnika AUC o około 40–60 %.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze i/lub choroba wieńcowa (jeśli wymagane leczenie perindoprylem i amlodypiną).

Przeciwwskazania.

Związane z perindoprylem:

• podwyższona wrażliwość na perindopryl lub inne inhibitory ACE;
• w przeszłości występujący obrzęk naczynioruchowy związany z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE;
• obrzęk naczynioruchowy wrodzony lub idiopatyczny;
• ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie z lekami zawierającymi substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• jednoczesne stosowanie z sakubitrilanem/valsartanem. Corderia Am nie powinna być stosowana wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrilanu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• metody leczenia pozajądrzowego prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• znaczny dwustronny zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynego działającego nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Związane z amlodypiną:

• ciężka hipotensja tętnicza;
• podwyższona wrażliwość na amlodypinę lub pochodne dihydropirydyny;
• szok, w tym szok kardiogenny;
• obturacja odpływu z lewej komory (np. ciężki zwężenie aorty);
• niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego z niestabilną hemodynamiką.

Związane z lekiem Corderia Am:

• wszystkie powyższe przeciwwskazania związane z poszczególnymi składnikami stałej kombinacji Corderia Am;
  • podwyższona wrażliwość na dowolny składnik pomocniczy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z perindoprylem

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu do stosowania jednego leku oddziałującego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilanem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Rozpoczęcie stosowania sakubitrilanu/valsartanu należy rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sakubitrilanu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) może zwiększyć ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię. Poziom potasu w osoczu zazwyczaj pozostaje w normie, jednak u niektórych pacjentów stosujących lek Corderia Am może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne leków mogą powodować hiperkaliemię, m.in.: aliskiren, sole potasu, moczopochłonne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), heparyny, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprym oraz ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprym działa jak moczopochłonnik zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Jednoczesne stosowanie tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Corderia Am z powyższymi lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i przeprowadzać częste monitorowanie poziomu potasu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Aliskiren. U pacjentów z cukrzycą lub z zaburzoną funkcją nerek ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności jest zwiększone.

Metody leczenia pozajądrzowego. Metody leczenia pozajądrzowego prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem pewnych membran o wysokiej przepuszczalności hydraulicznej (np. poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu, zwiększają ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku konieczności przeprowadzenia takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia membrany dializacyjnej innego typu lub zastosowanie innego rodzaju leków przeciwnadciśnieniowych.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)

Aliskiren. U wszystkich innych pacjentów, podobnie jak u chorych na cukrzycę lub pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności jest zwiększone.

Zgodnie z opublikowanymi danymi, u pacjentów z ustaloną miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny było związane z wyższym występowaniem hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu do monoterapii lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) może być stosowana w indywidualnych przypadkach z dokładnym monitorowaniem funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy (angioedem).

Moczopochłonne zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid i inne), sole potasu. Może wystąpić hiperkaliemia (może być śmiertelna), szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (addytywny efekt hiperkaliemizujący). Te leki nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z perindoprylem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednak jeśli jednoczesne przepisanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i przeprowadzać częste monitorowanie poziomu potasu w osoczu krwi. W przypadku stosowania spironolaktonu w niewydolności serca patrz podsekcja „Leki, których jednoczesne przepisanie wymaga szczególnej uwagi”.

Lity. Jednoczesne stosowanie litu i inhibitorów ACE nie jest zalecane ze względu na możliwość odwracalnego zwiększenia stężenia litu w osoczu krwi i odpowiednio zwiększenia jego toksyczności (ciężka neurotoksyczność). Jednak jeśli konieczność takiej kombinacji jest uzasadniona, należy monitorować stężenie litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki, których jednoczesne przepisanie wymaga szczególnej uwagi

Cukroż降ujące leki (insulina, doustne leki hipoglikemizujące). Badania epidemiologiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemizujących (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może prowadzić do nasilenia efektu hipoglikemizującego z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Ten fenomen najczęściej występuje w pierwszych tygodniach leczenia kombinowanego i w przypadku niewydolności nerek.

Moczopochłonne. U pacjentów przyjmujących moczopochłonne, szczególnie u tych z zaburzonym równowagą wodno-elektrolitową, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Prawdopodobieństwo wystąpienia efektu hipotensyjnego zmniejsza się po odstawieniu moczopochłonnego, zwiększeniu objętości krwi krążącej lub spożyciu soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem, którą należy rozpocząć od niskich dawek z stopniowym zwiększaniem. W nadciśnieniu tętniczym, gdy wcześniej przepisany moczopochłonny mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopochłonnego może być wznowione z czasem) lub przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym zwiększaniem. W przypadku niewydolności serca na tle przyjmowania moczopochłonnego, przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od dawki minimalnej, ewentualnie po zmniejszeniu dawki moczopochłonnego. W każdym przypadku należy monitorować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Moczopochłonne zatrzymujące potas (eplerenon, spironolakton). Szczególnej uwagi wymaga jednoczesne stosowanie eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z niskimi dawkami inhibitora ACE. W przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (może być śmiertelna) podczas leczenia pacjentów z niewydolnością serca klasy NYHA II–IV i frakcją wyrzutową < 40 %, którzy wcześniej leczono inhibitorem ACE i moczopochłonnym pętlowym. Przed przepisaniem takiej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek. Zaleca się dokładne monitorowanie kaliiemii i kreatyninii co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia i co miesiąc później.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g na dobę. Możliwe osłabienie efektu przeciwciśnieniowego podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z NLPZ, takimi jak: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NLPZ. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym prawdopodobieństwa wystąpienia ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia poziomu potasu w osoczu krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek w wywiadzie. Taką kombinację należy przepisywać ostrożnie, szczególnie pacjentom starszym. U pacjentów należy przywrócić równowagę wodną i monitorować funkcję nerek na początku leczenia taką kombinacją i okresowo w trakcie leczenia.

Leki, których jednoczesne przepisanie wymaga uwagi

Sympatomietyki mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Złoto. Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, w tym perindoprylu, i zastrzyków leków złota (sodowy aurotiomalat) rzadko mogą wystąpić reakcje podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu nitratów (zaczerwienienie twarzy, napływy gorąca, nudności, wymioty i hipotensja).

Interakcje związane z amlodypiną

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania

Dantrolen (infuzja). W badaniach eksperymentalnych po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie obserwowano migotanie komór serca z końcem śmiertelnym i kolaps kardiowaskularny w połączeniu z hiperkaliemią. Ze względu na możliwość wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego przepisywania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, pacjentom z złośliwą hipertermią i pacjentom, u których istnieje możliwość wystąpienia złośliwej hipertermii.

Leki, których jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej ostrożności

Induktory CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu z znanymi induktorami CYP3A4 stężenie amlodypiny w osoczu krwi może się zmieniać. Dlatego podczas i po jednoczesnym stosowaniu z induktorami CYP3A4 należy monitorować ciśnienie tętnicze i przeprowadzać korektę dawki, szczególnie w przypadku stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampycyna, dziurawiec [hypericum perforatum]).

Inhibitory CYP3A4. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteaz, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do zwiększenia stężenia amlodypiny. Kliniczne objawy powyższych zmian farmakokinetycznych mogą być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. W takich przypadkach konieczne jest monitorowanie kliniczne i korekta dawki. Istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipotensji u pacjentów przyjmujących klaritromycynę w połączeniu z amlodypiną. Takim pacjentom zaleca się dokładne obserwowanie.

Leki, których jednoczesne przepisanie wymaga uwagi

Przy stosowaniu amlodypiny z innymi lekami o działaniu przeciwciśnieniowym możliwy jest addytywny efekt przeciwciśnieniowy.

Takrolimus. Przy jednoczesnym przepisywaniu z amlodypiną istnieje ryzyko zwiększenia poziomu takrolimusu we krwi. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, należy monitorować jego poziom we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę pacjentom, którym dodaje się amlodypinę.

Inhibitory mechanistycznego celu rapamycyny (mTOR). Takie inhibitory mTOR, jak sirolimus, temsirolimus i everolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina należy do słabych inhibitorów CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami mTOR amlodypina może zwiększać stężenie inhibitorów mTOR.

Cyklosporyna. Badania interakcji cyklosporyny i amlodypiny z udziałem zdrowych ochotników lub innych osób nie były prowadzone. Wyjątek stanowią pacjenci po przeszczepie nerki, u których obserwowano wahania stężenia cyklosporyny ze średnią wzrostem od 0 % do 40 %. U pacjentów po przeszczepie nerki, którzy przyjmują amlodypinę i cyklosporynę, należy monitorować poziom cyklosporyny we krwi i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Simwastatyna. Stosowanie amlodypiny w dawce wielokrotnej 10 mg w połączeniu z 80 mg simwastatyny prowadziło do 77 % zwiększenia stężenia simwastatyny w porównaniu z monoterapią. Pacjentom należy ograniczyć dawkę simwastatyny do 20 mg na dobę.

Inne kombinacje. W badaniach klinicznych dotyczących interakcji wykazano, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny.

Nie zaleca się stosowania amlodypiny razem z grejpfrutem lub sokiem z grejpfruta, ponieważ u niektórych pacjentów może wzrosnąć biodostępność, co prowadzi do nasilenia efektu hipotensyjnego.

Interakcje związane ze stałą kombinacją Corderia Am

Leki, których jednoczesne stosowanie wymaga szczególnej ostrożności

Baklofen nasila działanie przeciwciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie tętnicze, a w razie potrzeby przeprowadzić korektę dawki.

Leki, których jednoczesne przepisanie wymaga uwagi

Leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery) i wazodylatory. Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilić efekt hipotensyjny perindoprylu i amlodypiny; jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatorem może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego, dlatego należy je przepisywać ostrożnie.

Kortykosteroidy, tetrakosaktyd osłabiają działanie przeciwciśnieniowe (przez zatrzymanie wody i soli).

Alfa-blokery (prazozyna, alfuzozyna, dokszazyna, tamsulozyna, terazozyna) nasilają działanie przeciwciśnieniowe i zwiększają ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Amifostyna może nasilić działanie przeciwciśnieniowe amlodypiny.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/lek psychotropowe/anestetyki nasilają działanie przeciwciśnieniowe i zwiększają ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wszystkie ostrzeżenia dotyczące stosowania poszczególnych składników leku dotyczą również stałej kombinacji Corderia Am.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania perindoprilu

Wrażliwość nadwrażliwościowa/obrzęk naczynioruchowy. Podczas stosowania inhibitorów ACE, w tym perindoprilu, zgłaszano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub gardła (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Corderia Am i zapewnić pacjentowi odpowiednią opiekę medyczną aż do całkowitego ustąpienia objawów. Gdy obrzęk ogranicza się tylko do obszaru twarzy i warg, stan pacjenta zazwyczaj poprawia się bez leczenia; podanie leków przeciwhistaminowych może pomóc w złagodzeniu objawów.

Obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani może prowadzić do śmiertelnego skutku. W przypadku, gdy obrzęk rozprzestrzenia się na język, struny głosowe lub krtanię, z możliwym wystąpieniem obturacji dróg oddechowych, konieczne jest natychmiastowe podjęcie leczenia nagłego, które może obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepuszczalności dróg oddechowych. Pacjent powinien pozostawać pod ciągłym nadzorem medycznym aż do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Pacjenci z wywiadem obrzęku naczynioruchowego, który nie był związany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego podczas przyjmowania inhibitorów ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Podczas leczenia inhibitorami ACE zgłaszano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku jelitowego. U takich pacjentów obserwowano ból brzucha (z nudnościami i wymiotami lub bez); w niektórych przypadkach nie stwierdzono wcześniejszego obrzęku naczynioruchowego twarzy, a poziom esterazy C-1 był w normie. Rozpoznanie obrzęku jelitowego stawiano na podstawie tomografii komputerowej lub badania ultrasonograficznego, albo podczas zabiegu chirurgicznego. Po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego ustępowały. W trakcie różnicowania przyczyn bólu brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE należy uwzględnić możliwość wystąpienia obrzęku jelitowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie perindoprilu z sacubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leczenie sacubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprilu. W przypadku przerwania leczenia sacubitrylem/valsartanem, terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. raczekadotryl), inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) może zwiększyć ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem funkcji oddechowej lub bez) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitory ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). Zgłoszono rzadkie przypadki wystąpienia zagrożonych dla życia reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas plazmaferezy LDL z wykorzystaniem dekstranu siarczanowego. Rozwoju reakcji anafilaktycznych można uniknąć, tymczasowo przerywając leczenie inhibitorami ACE przed każdym zabiegiem plazmaferezy.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii wywołującej odczulenie. Zgłoszono możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii odczulającej lekami zawierającymi jad pszczoły. Tych reakcji można uniknąć, tymczasowo przerywając stosowanie inhibitorów ACE, jednak reakcje mogą ponownie wystąpić przy nieostrożnym wznowieniu leczenia.

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/ anemia. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii oraz anemii. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka neutropenia występuje rzadko. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z chorobami tkanki łącznej, podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, allopurinolem lub prokainamidem, lub przy jednoczesnym występowaniu tych czynników ryzyka, szczególnie w przypadku zaburzeń funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów wystąpiły ciężkie infekcje, czasem oporne na intensywną terapię antybiotykiem. Jeśli konieczne jest podanie perindoprilu tym pacjentom, zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów we krwi. Pacjenci powinni również wiedzieć, że należy zgłaszać każdy objaw infekcji (ból gardła, gorączka).

Hipertensja naczynionerwowa. U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, podczas leczenia inhibitorami ACE, zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie diuretyków może być czynnikiem sprzyjającym. Zaburzenia funkcji nerek mogą towarzyszyć jedynie nieznacznym zmianom stężenia kreatyniny w surowicy krwi, nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Dane wskazują, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli leczenie z jednoczesnym zastosowaniem dwóch blokerów RAAS uznaje się za absolutnie konieczne, może ono odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkową cukrzycą.

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwhypertensyjnymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Takim pacjentom nie zaleca się stosowania tego leku.

Ostrożność przy stosowaniu perindoprilu

Hipotensja. Inhibitory ACE mogą powodować gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego. Objawowa hipotensja rzadko występuje u pacjentów z niepowikłaną nadciśnieniem tętniczym i częściej pojawia się u pacjentów z hipowolemia, np. podczas terapii diuretykami, bezsodowej diety, hemodializy, biegunki lub wymiotów, lub u pacjentów z ciężką hipertensją zależną od reniny (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji, a także pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować rozwój zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu, podczas leczenia lekiem Corderia Am należy starannie monitorować ciśnienie tętnicze, funkcję nerek oraz stężenie potasu w surowicy krwi. W przypadku wystąpienia hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej, a w razie potrzeby podać wewnątrznie 0,9 % roztwór chlorku sodu. Przejściowa hipotensja na początku leczenia nie jest przeciwwskazaniem do dalszego przyjmowania leku, który zazwyczaj można kontynuować po przywróceniu objętości krwi krążącej i normalizacji ciśnienia tętniczego.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i przeszkodą w odpływie z lewej komory (zwężenie aorty lub hipertroficzna kardiomiopatia).

Zaburzenia funkcji nerek. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) zaleca się indywidualne dobrać dawkę każdego składnika leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Regularne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny we krwi jest częścią standardowej praktyki medycznej u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podczas przyjmowania inhibitorów ACE u niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki może dojść do odwracalnego wzrostu stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. Obecność hipertensji naczynionerwowej zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji i niewydolności nerek. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których przed rozpoczęciem leczenia nie wykryto chorób naczynionerwowych, występował wzrost mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj nieznaczny i tymczasowy, szczególnie gdy perindopryl podawano jednocześnie z diuretykiem. Dotyczy to szczególnie pacjentów z istniejącym już zaburzeniem funkcji nerek.

Niewydolność wątroby. Rzadko przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholesterycznej i rozwijającym się do szybkiego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm powstawania tego zespołu jest nieznany. Pacjenci, u których podczas przyjmowania inhibitora ACE rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta poziom enzymów wątrobowych, powinni przerwać przyjmowanie inhibitora ACE i poddać się odpowiedniemu badaniu medycznemu i leczeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Cechy rasowe. Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Podobnie jak inne inhibitory ACE, perindopryl mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym niż u przedstawicieli innych ras, co prawdopodobnie wynika z niskiego poziomu reniny w osoczu krwi u tych pacjentów.

Kaszel. Zgłoszono przypadki wystąpienia kaszlu podczas przyjmowania inhibitorów ACE. Kaszel ten jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany przyjmowaniem inhibitorów ACE powinien być uwzględniony w różnicowaniu przyczyn kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/narkoza. Podczas zabiegu chirurgicznego lub podczas narkozy, szczególnie przy stosowaniu środków znieczulających powodujących obniżenie ciśnienia tętniczego, Corderia Am może blokować powstawanie angiotensyny II po kompensacyjnym uwalnianiu reniny. Lek należy odstawić jeden dzień przed zabiegiem chirurgicznym. Jeśli rozwinie się hipotensja i uważa się, że spowodowana jest właśnie tym mechanizmem, stan pacjenta można poprawić przez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów podczas przyjmowania inhibitorów ACE, w tym perindoprilu, obserwowano wzrost stężenia potasu w surowicy krwi. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ten efekt jest zazwyczaj niewielki. Do czynników ryzyka hiperkaliemii należą: niewydolność nerek lub obniżona funkcja nerek, wiek powyżej 70 lat, cukrzyca, stany towarzyszące, takie jak odwodnienie, ostre dekompensacja serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie z diuretykami zatrzymującymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), suplementami diety zawierającymi potas, substytutami soli z potasem lub przyjmowanie innych leków powodujących wzrost stężenia potasu w surowicy krwi (heparyna, ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprim/sulfametoksazol), a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptora angiotensyny. Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków zatrzymujących potas lub substytutów soli z potasem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do istotnego wzrostu poziomu potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może prowadzić do wystąpienia ciężkich, czasem śmiertelnych arytmii. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny oraz starannie monitorować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek. Jeśli jednoczesne stosowanie perindoprilu i którejś z powyższych substancji uznaje się za wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować poziom potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z cukrzycą, którzy przyjmują doustne leki obniżające poziom glukozy lub insulinę, należy starannie monitorować poziom glukozy we krwi przez pierwszy miesiąc terapii inhibitorami ACE (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ostrożność przy stosowaniu amlodypiny

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w stanie kryzysu nadciśnieniowego nie zostały potwierdzone.

Niewydolność serca. Takim pacjentom amlodypinę należy przepisywać z ostrożnością. W długotrwałym badaniu z randomizacją i kontrolą placebo u pacjentów z niewydolnością serca ciężkiego stopnia (klasy funkcjonalne III–IV NYHA) przyjmowanie amlodypiny wiązało się z wyższą częstością wystąpienia obrzęku płuc w porównaniu z placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca, ponieważ mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zdarzeń kardiologicznych i śmiertelności w przyszłości.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby czas półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartość AUC wysoka; zalecenia dotyczące dawkowania nie są ustalone. Dlatego leczenie amlodypiną należy rozpoczynać od najniższych dawek i z ostrożnością zarówno przy inicjowaniu terapii, jak i przy zwiększaniu dawki. Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby może być konieczne stopniowe dobrać dawkę i staranne monitorowanie.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dawkę u pacjentów w podeszłym wieku należy zwiększać z ostrożnością (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek. Takim pacjentom amlodypinę można stosować w dawkach standardowych. Fluktuacje stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie zależą od stopnia niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Ostrzeżenia dotyczące stosowania leku Corderia Am

Składniki pomocnicze. Skład leku zawiera laktozę, dlatego nie zaleca się jego stosowania u pacjentów z wrodzoną nietolerancją galaktozy, zespołem małej wchłanialności glukozy i galaktozy, ogólnym niedoborem laktazy.

Interakcje. Jednoczesne stosowanie litu, leków zatrzymujących potas, suplementów diety zawierających potas lub dantrolenu z lekiem Corderia Am nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Corderia Am jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Stosowanie leku Corderia Am nie jest zalecane w czasie karmienia piersią. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Ciąża

Perindopryl. Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w czasie ciąży. Nie ma przekonujących dowodów epidemiologicznych na ryzyko teratogennego przy stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży; jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia tego ryzyka. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitorami ACE jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące ciążę powinny zostać przestawione na alternatywne leki przeciwhypertensyjne, które mają potwierdzoną bezpieczność w czasie ciąży. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzi się ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży. Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży prowadzi do fetotoksyczności (zaburzenia funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie formowania tkanki kostnej czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitory ACE były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie badania ultrasonograficznego oceniającego funkcje nerek i budowę czaszki noworodka. Noworodkom, których matki przyjmowały inhibitory ACE w czasie ciąży, należy zapewnić opiekę w celu wczesnego wykrycia i korekty hipotensji tętniczej.

Amlodypina. Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. W badaniach na zwierzętach toksyczny wpływ na rozrodczość obserwowano po podaniu wysokich dawek. Stosowanie leku w czasie ciąży zaleca się tylko wtedy, gdy brak bezpieczniejszego leczenia alternatywnego i gdy choroba stanowi większe ryzyko dla ciężarnej i płodu.

Karmienie piersią

Perindopryl. Nie zaleca się stosowania perindoprilu w czasie karmienia piersią ze względu na brak danych. W czasie karmienia piersią należy rozważyć przepisanie alternatywnego leczenia o lepiej zbadanym profilu bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Amlodypina. Amlodypina przenika do mleka matki. Dawkę otrzymywaną przez niemowlę szacuje się co kwartał i mieści się w zakresie 3–7 %, z maksymalną wartością 15 % dawki przyjmowanej przez matkę. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia amlodypiną należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia amlodypiną dla matki.

Plodność

Perindopryl. Brak wpływu na funkcję rozrodczą lub płodność.

Amlodypina. O odwracalnych zmianach biochemicznych w głowie plemników donoszono u niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. Wiadomo, że w badaniu na szczurach stwierdzono działanie niepożądane na płodność samców.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku Corderia Am na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Amlodypina może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Może dojść do zaburzeń reakcji kierowcy w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, bólu głowy, osłabienia, zmęczenia lub nudności. Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego.

Dorosłym należy przepisać 1 tabletę dziennie w dawce jednorazowej, najlepiej rano przed posiłkiem. Tablet nie powinien być dzielony.

Dawkę należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając wskazanie, przebieg choroby oraz wskaźniki ciśnienia tętniczego. Maksymalna dawka dzienna – 1 tablet leku Corderia Am 8 mg/10 mg na dobę.

W przypadku pacjentów z grup ryzyka patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek oraz pacjenci w wieku podeszłym (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Wydalanie perindoprylu jest obniżone u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, dlatego w czasie leczenia należy często kontrolować poziom kreatyniny i potasu.

Corderia Am można przepisywać pacjentom z klirem kreatyniny ≥ 60 ml/min, natomiast nie należy przepisywać pacjentom z klirem kreatyniny < 60 ml/min. Takim pacjentom zaleca się indywidualne dobranie dawki każdego składnika leku oddzielnie.

Przy dobrej tolerancji dawkowanie amlodypiny jest takie samo dla młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym zalecany jest zwykły schemat dawkowania, jednak zwiększenie dawki należy prowadzić ostrożnie.

Stężenie amlodypiny w osoczu krwi nie zależy od stopnia zaburzenia funkcji nerek.

Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Zaburzenia funkcji wątroby (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Brak zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby, dlatego dawkę należy dobrać ostrożnie, a leczenie należy rozpocząć od najniższych dawek (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakokinetyka”). W celu doboru optymalnej dawki początkowej i utrzymania leczenia u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, należy indywidualnie dobrać dawkę amlodypiny i perindoprylu. Badania farmakokinetyki amlodypiny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie były prowadzone. Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby przyjmowanie amlodypiny należy rozpocząć od najniższych dawek, które następnie należy stopniowo zwiększać.

Dzieci.

Corderia Am nie zaleca się stosować dzieciom ze względu na brak badań przeprowadzonych w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku Corderia Am. Dane dotyczące celowego przedawkowania amlodypiny są ograniczone.

Objawy: na podstawie dostępnych danych przyjmuje się, że przyjmowanie bardzo dużych dawek może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej i umiarkowanego wystąpienia tachykardii odruchowej. Opisano przypadki nasilonego, potencjalnie długotrwałego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz wstrząsu z letalnym skutkiem. Rzadko opisywano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może rozwijać się opóźnionie (24–48 godzin po przyjęciu) i wymaga sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami wywołującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przetężenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie: klinicznie wyrażone hipotensję spowodowaną przedawkowaniem amlodypiny należy leczyć aktywną pomocą kardiowaskularną, w tym częstym monitorowaniem czynności serca i funkcji oddechowej, umieszczeniem pacjenta w pozycji poziomej z uniesieniem kończyn dolnych oraz dokładnym nadzorem objętości krwi krążącej i diurezy.

Przepisanie wazokonstryktora może być pomocne w przywróceniu napięcia naczyń i ciśnienia tętniczego, o ile nie ma przeciwwskazań. Wprowadzenie dożylne glukozynu wapnia może pomóc w wyeliminowaniu skutków blokady kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach wskazane jest przemywanie żołądka. Badania przeprowadzone na ochotnikach wykazały, że przyjmowanie węgla aktywowanego 2 godziny po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejsza szybkość wchłaniania amlodypiny do organizmu. Amlodypina w krwi obwodowej ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza, dlatego hemodializa nie jest skuteczna.

Dane dotyczące przedawkowania perindoprylu są ograniczone. Przy przedawkowaniu inhibitorek ACE mogą wystąpić hipotensja, szok krążeniowy, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, kołatanie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój oraz kaszel.

W przypadku przedawkowania zaleca się dożylne podawanie roztworu chlorku sodu 0,9%. W przypadku wystąpienia hipotensji pacjent powinien zostać umieszczony w pozycji poziomej. Należy rozważyć możliwość przeprowadzenia infuzji angiotensyny II i/lub dożylne podawanie katecholamin. Perindopryl może być usuwany z krwi obwodowej za pomocą hemodializy (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku wystąpienia trwałą bradykardię oporną na leczenie możliwe jest zastosowanie sztucznego stymulatora serca. Wymagany jest stały monitoring podstawowych wskaźników czynności życiowych, poziomów stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Efekty uboczne.

Najczęstsze efekty uboczne zgłaszane podczas oddzielnego stosowania perindoprylu i amlodypiny to: obrzęki, senność, zawroty głowy, ból głowy (szczególnie na początku leczenia), zaburzenia smaku (dysgezja), parestezje, zaburzenia wzroku (w tym podwójne widzenie), szum w uszach, zawroty głowy, kołatanie serca, napływy gorąca, hipotensja (i związane z nią objawy), duszność, kaszel, ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień, biegunka, zaparcia, swędzenie, wysypka, egzantema, obrzęk stawów (obrzęk kostek), skurcze mięśni, zwiększona uczucie zmęczenia, osłabienie.

Podczas badań klinicznych oraz po rejestracji perindoprylu i amlodypiny obserwowano poniższe efekty uboczne, sklasyfikowane według słownika standaryzowanej terminologii medycznej MedDRA według układów organizmu z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od > 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od > 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Zakażenia i inwazje: katar (rzadko — amlodypina; bardzo rzadko — perindopryl).

Układ内分泌owy: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH) (rzadko — perindopryl).

Układ krwi i układ chłonnego: eozynofilia (rzadko* — perindopryl); leukopenia/neutropenia (bardzo rzadko — amlodypina i perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); agranulocytoza lub pancytopenia (bardzo rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); trombocytopenia (bardzo rzadko — amlodypina i perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); enzymatycznie uwarunkowana anemia hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (bardzo rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Układ immunologiczny: nadwrażliwość (bardzo rzadko — amlodypina; rzadko — perindopryl).

Przemiana materii i metabolizm: hipoglikemia (rzadko* — perindopryl) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”); hiperkaliemia, ustępująca po odstawieniu leku (rzadko* — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); hiponatremia (rzadko* — perindopryl); hiperwentynia (bardzo rzadko — amlodypina).

Układ psychiczny: bezsenność (rzadko — amlodypina); zaburzenia nastroju (w tym lęk) (rzadko — amlodypina i perindopryl); depresja (rzadko — amlodypina, rzadko* — perindopryl); zaburzenia snu (rzadko — perindopryl).

Układ nerwowy: senność (szczególnie na początku leczenia) (często — amlodypina; rzadko* — perindopryl); zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia) (często — amlodypina i perindopryl); ból głowy (szczególnie na początku leczenia) (często — amlodypina i perindopryl); zaburzenia smaku (dysgezja) (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); drżenie (rzadko — amlodypina); hipestezja (rzadko — amlodypina); parestezje (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); omdlenia (rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); dezorientacja (rzadko — amlodypina; bardzo rzadko — perindopryl); hipertonia (bardzo rzadko — amlodypina); neuropatia obwodowa (bardzo rzadko — amlodypina); zdarzenia naczyniowo-mózgowe mogą wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem (bardzo rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); zaburzenia pozapiramidowe (zespół pozapiramidowy) (częstość nieznana — amlodypina).

Oczy: zaburzenia widzenia (często — amlodypina i perindopryl); podwójne widzenie (często — amlodypina).

Ucho i aparat przedsionkowy: szum w uszach (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); zawroty głowy (często — perindopryl).

Serco: kołatanie serca (często — amlodypina; rzadko* — perindopryl); tachykardia (rzadko* — perindopryl); dławica piersiowa (bardzo rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); zawał mięśnia sercowego może wystąpić w wyniku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem (bardzo rzadko — amlodypina i perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków) (rzadko — amlodypina; bardzo rzadko — perindopryl).

Układ naczyniowy: napływy gorąca (często — amlodypina); hipotensja (i związane z nią objawy) (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); napływy gorąca (rzadko* — perindopryl); zapalenie naczyń (bardzo rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); zjawisko Raynauda (częstość nieznana — perindopryl).

Układ oddechowy, płuca i śródpiersie: duszność (często — amlodypina i perindopryl); kaszel (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); skurcz oskrzeli (rzadko — perindopryl); eozynofilowa zapalenie płuc (bardzo rzadko — perindopryl).

Układ pokarmowy: hiperplazja dziąseł (bardzo rzadko — amlodypina); ból brzucha (często — amlodypina i perindopryl); nudności (często — amlodypina i perindopryl); wymioty (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); niestrawność (często — amlodypina i perindopryl); zmiana rytmu wypróżnień (często — amlodypina); suchość w ustach (rzadko — amlodypina i perindopryl); biegunka (często — amlodypina i perindopryl); zaparcia (często — amlodypina i perindopryl); zapalenie trzustki (bardzo rzadko — amlodypina i perindopryl); zapalenie żołądka (bardzo rzadko — amlodypina).

Układ wątrobowo-żółciowy: zapalenie wątroby, żółtaczka (bardzo rzadko — amlodypina); zapalenie wątroby typu cytolitycznego lub cholestarycznego (bardzo rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (głównie spowodowane przez cholestazę) (bardzo rzadko — amlodypina).

Skóra i tkanka podskórna: obrzęk naczynioruchowy Quinckego (bardzo rzadko — amlodypina); obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, szpary głosowej i/lub krtani (bardzo rzadko — amlodypina; rzadko — perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); zespół wielopostaciowej czerwieni (bardzo rzadko — amlodypina i perindopryl); łysienie (rzadko — amlodypina); purpura (rzadko — amlodypina); depigmentacja skóry (rzadko — amlodypina); nadpotliwość (rzadko — amlodypina i perindopryl); swędzenie (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); wysypka, egzantema (rzadko — amlodypina; często — perindopryl); pokrzywka (rzadko — amlodypina i perindopryl) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”); reakcje fotouczulenia (bardzo rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); pemfigoid (rzadko* — perindopryl); nasilenie objawów łuszczycy (rzadko — perindopryl); zespół Stevensa-Johnsona (bardzo rzadko — amlodypina); odłuszczeniowe zapalenie skóry (bardzo rzadko — amlodypina); toksyczny epidermalny nekrolyz (częstość nieznana — amlodypina).

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej: obrzęk stawów (obrzęk kostek) (często — amlodypina); ból stawów (rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); ból mięśni (rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); skurcze mięśni (często — amlodypina i perindopryl); ból pleców (rzadko — amlodypina).

Układ moczowy: zaburzenia oddawania moczu, nikturia, polakiuria (częste oddawanie moczu) (rzadko — amlodypina); niewydolność nerek (rzadko — perindopryl); ostra niewydolność nerek (rzadko — perindopryl); anuria/oliguria (rzadko* — perindopryl).

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: dysfunkcja erektilna (rzadko — amlodypina i perindopryl); ginekomastia (rzadko — amlodypina).

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania: obrzęki (bardzo często — amlodypina); obrzęki obwodowe (rzadko* — perindopryl); zwiększona uczucie zmęczenia (często — amlodypina); ból w klatce piersiowej (rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); osłabienie (często — amlodypina i perindopryl); ból (rzadko — amlodypina); niedobór samopoczucia (rzadko — amlodypina; rzadko* — perindopryl); hipertermia (rzadko* — perindopryl).

Wyniki badań laboratoryjnych: przyrost masy ciała, spadek masy ciała (rzadko — amlodypina); podwyższenie poziomu mocznika we krwi (rzadko* — perindopryl); podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi (rzadko* — perindopryl); podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi (rzadko — perindopryl); podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (rzadko — perindopryl); obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu (bardzo rzadko — perindopryl).

Urazy, zatrucia i komplikacje związane z procedurami: upadki (rzadko* — perindopryl).

*Częstość została obliczona na podstawie danych z doniesień spontanicznych o efektach ubocznych wykrytych w trakcie badań klinicznych.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 blisterach w kartonie.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.