Co-Prenesa®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Co-Prenesa® (CO-PRENESSA®)

Skład:

substancje czynne: perindopryl, indapamid;

1 tabletka zawiera 2 mg perindoprylu tert-butylaminy oraz 0,625 mg indapamidu, lub 4 mg perindoprylu tert-butylaminy oraz 1,25 mg indapamidu, lub 8 mg perindoprylu tert-butylaminy oraz 2,5 mg indapamidu;

substancje pomocnicze: wapnia chlorek, heksahydrat; laktoza, monohydrat; crospovidon; celuloza mikrokryształowa; sodu wodorowęglan; krzemionka koloidalna wodna; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg/0,625 mg: okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki od białego do prawie białego koloru, ze skośnymi krawędziami i wygrawerowaną krótką linią z jednej strony;

tabletki 4 mg/1,25 mg: okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki od białego do prawie białego koloru, ze skośnymi krawędziami i podziałką z jednej strony;

tabletki 8 mg/2,5 mg: okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki od białego do prawie białego koloru z podziałką z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane: inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę. Perindopryl i diuretyki. Kod ATC C09BA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Co-Prenesa® to kombinacja soli tert-butylowej perindoprylu, inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), oraz indapamidu, diuretyku z grupy sulfonamidów. Działanie farmakologiczne leku wynika z właściwości poszczególnych składników (perindoprylu i indapamidu) oraz ich addytywnego synergizmu.

Mechanizm działania

Związany z lekiem Co-Prenesa®

Co-Prenesa® charakteryzuje się dodatkowym wzmocnieniem działania przeciwciśnieniowego obu składników.

Związany z perindoprylem

Perindopryl jest inhibitory ACE, enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II, substancję zwężającą naczynia krwionośne; enzym ten ponadto stymuluje wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy oraz przyspiesza rozpad substancji rozszerzającej naczynia – bradykininy – do nieaktywnego heptapeptydu.

Hamowanie ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co zwiększa aktywność reniny w osoczu (w wyniku hamowania negatywnej sprzężonej zwrotnej regulacji uwalniania reniny) oraz zmniejsza wydzielanie aldosteronu. Perindopryl wywiera również działanie przeciwciśnieniowe u pacjentów z niskim i normalnym stężeniem reniny w osoczu krwi.

W przypadku długotrwałego leczenia prowadzi to do zmniejszenia oporu obwodowego naczyń krwionośnych dzięki działaniu na naczynia mięśniowe i nerkowe, bez zatrzymywania soli i wody oraz bez odruchowej tachykardii.

Perindopryl działa poprzez swój aktywny metabolit – perindoprylat. Inne metabolity są nieaktywne.

Perindopryl zmniejsza obciążenie serca poprzez efekt rozszerzający żyły, który może wynikać ze zmian w metabolizmie prostaglandyn (zmniejszenie obciążenia wstępne); poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego (zmniejszenie obciążenia końcowego).

W badaniach przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością serca zaobserwowano zmniejszenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca; zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń krwionośnych; zwiększenie wyrzutu serca oraz normalizację indeksu sercowego; zwiększenie regionalnego przepływu krwi w mięśniach.

Znacznie poprawiają się wyniki testów z obciążeniem fizycznym.

Związany z indapamidem

Indapamid to pochodna sulfonamidu z pierścieniem indolu, farmakologicznie zbliżona do diuretyków tiazydowych. Indapamid zmniejsza resorpcję sodu w odcinku korowym. Zwiększa wydalanie sodu i chloru z moczem, w mniejszym stopniu – potasu i magnezu, co prowadzi do zwiększenia diurezy i działania przeciwciśnieniowego.

Charakterystyka działania przeciwciśnieniowego

Związana z lekiem Co-Prenesa®

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niezależnie od wieku, lek wykazuje zależny od dawki efekt przeciwciśnieniowy na ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe w pozycji leżącej i stojącej.

Działanie przeciwciśnieniowe trwa 24 godziny.

Normalizacja ciśnienia tętniczego następuje w ciągu miesiąca i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

Po przerwaniu leczenia nie występuje efekt odstawienia.

W trakcie badań klinicznych jednoczesne stosowanie perindoprylu i indapamidu powodowało efekty przeciwciśnieniowe o charakterze synergicznym w porównaniu z każdym składnikiem stosowanym oddzielnie.

Wpływ niskiej dawki kombinacji Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, na chorobę sercowo-naczyniową i śmiertelność nie był badany.

Związana z perindoprylem

Perindopryl wykazuje aktywność w przypadku łagodnego, umiarkowanego i ciężkiego nadciśnienia tętniczego. Obniża ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Maksymalny efekt hipotensyjny osiągany jest 4–6 godzin po jednorazowym przyjęciu leku i utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny. Perindopryl charakteryzuje się wysokim poziomem trwałego hamowania ACE (około 80%) po 24 godzinach od przyjęcia.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stabilizacja ciśnienia tętniczego następuje średnio w ciągu 1 miesiąca leczenia i utrzymuje się bez wystąpienia tachyfilaksji.

Przerwanie leczenia nie wiąże się z zespołem odstawienia.

Perindopryl wykazuje właściwości rozszerzające naczynia i poprawia elastyczność dużych tętnic, koryguje zmiany strukturalne w tętnicach oraz powoduje zmniejszenie hipertrofii lewej komory serca. Dodatkowa terapia diuretykiem tiazydowym prowadzi do dodatkowego synergizmu.

Kombinacja inhibitora ACE i tiazydu zmniejsza ryzyko hipokaliemii spowodowanej przez diuretyk w porównaniu z monoterapią.

Dane z badań klinicznych dotyczących podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II zostało zbadane w dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach [ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone i Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes)].

ONTARGET – badanie z udziałem pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub naczyniowo-mózgową w wywiadzie lub z cukrzycą typu II z objawami uszkodzenia narządu docelowego. VA NEPHRON-D – badanie z udziałem pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

Badania nie wykazały istotnych korzyści dla pacjentów z chorobą nerek i/lub układu sercowo-naczyniowego oraz śmiertelności z ich powodu, natomiast w porównaniu z monoterapią zaobserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Ze względu na podobieństwo właściwości farmakodynamicznych, te wyniki dotyczą również innych inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (badanie aliskireny u chorych na cukrzycę typu II z wykorzystaniem punktów końcowych choroby sercowo-naczyniowej i choroby nerek) – badanie korzyści leczenia z dodatkowym aliskirenem do standardowej terapii inhibitora ACE lub blokerem receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i/lub przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową. Badanie zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków. Śmiertelność z powodu chorób sercowo-naczyniowych, przypadki wystąpienia udaru mózgu oraz doniesienia o niepożądanych zjawiskach i poważnych powikłaniach (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza lub zaburzenia funkcji nerek) występowały najczęściej w grupie przyjmującej aliskiren w porównaniu z grupą placebo.

Stosowanie u dzieci

Brak danych dotyczących stosowania leku Co-Prenesa® u dzieci.

Związana z indapamidem

Indapamid w monoterapii wykazuje działanie przeciwciśnieniowe trwające 24 godziny. Dzieje się to przy dawkach, przy których efekt moczopędny jest słaby.

Jego działanie przeciwciśnieniowe jest proporcjonalne do poprawy stanu tętnic i zmniejszenia ogólnego i tętniczkowego oporu obwodowego naczyń. Indapamid zmniejsza hipertrofię lewej komory serca.

Przy zwiększaniu dawki diuretyku tiazydowego i diuretyków podobnych do tiazydów efekt przeciwciśnieniowy osiąga swój pułap, podczas gdy efekty niepożądane nadal się nasilają. Jeśli leczenie nie przynosi efektu, nie należy zwiększać dawki.

Ponadto wykazano, że w krótkim, średnim i długim okresie leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym indapamid nie wpływa na metabolizm lipidów (triglicerydów, lipoprotein o niskiej i wysokiej gęstości), nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u chorych na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę.

Farmakokinetyka.

Związana z lekiem Co-Prenesa®

Jednoczesne stosowanie perindoprylu i indapamidu nie zmienia ich właściwości farmakokinetycznych w porównaniu z przyjmowaniem poszczególnych składników oddzielnie.

Związana z perindoprylem

Wchłanianie i biodostępność

Po doustnym przyjęciu perindopryl szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania perindoprylu w osoczu krwi wynosi 1 godzinę.

Ponieważ spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie perindoprylu w perindoprylat, a tym samym zmniejsza jego biodostępność, perindopryl tert-butylaminę należy przyjmować doustnie jako pojedynczą dawkę dzienną rano przed posiłkiem.

Metabolizm

Perindopryl jest lekiem prolekowym. 27% całkowitej ilości wchłoniętego perindoprylu przekształca się w aktywny metabolit – perindoprylat. Powstaje również pięć innych metabolitów nieaktywnych. Maksymalne stężenie perindoprylatu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 3–4 godzin.

Rozkład

Objętość rozkładu niezwiązanego perindoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie z białkami jest niewielkie (mniej niż 20% perindoprylatu wiąże się z ACE), ale zależy od stężenia.

Eliminacja

Perindoprylat wydala się z moczem, a okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co prowadzi do stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni.

Liniowość/nieliniowość

Wykazano liniową zależność między dawką perindoprylu a jego stężeniem w osoczu krwi.

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób starszych oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek zmniejsza się wydalanie perindoprylatu.

Zaburzenia funkcji nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki w zależności od stopnia zaburzenia (klirens kreatyniny).

W przypadku dializy

Perindoprylat wydala się z krążenia podczas dializy, jego klirens wynosi 70 ml/min.

Przewlekłe zapalenie wątroby

W przypadku marskości wątroby zmienia się kinetyka perindoprylu – wątrobowy klirens cząsteczki wyjściowej zmniejsza się o połowę, jednak ilość wytworzonego perindoprylatu nie zmienia się, dlatego w tej chorobie dawkę leku można nie zmieniać.

Związana z indapamidem

Wchłanianie

Indapamid uwalnia się szybko i jest niemal całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym.

Rozkład

Maksymalne stężenie indapamidu w osoczu krwi osiągane jest około 1 godziny po przyjęciu leku. Wiązanie indapamidu z białkami osocza krwi wynosi 79%.

Biotransformacja i eliminacja

Okres półtrwania z osocza krwi wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Regularne przyjmowanie leku nie prowadzi do kumulacji indapamidu. 70% indapamidu wydala się głównie z moczem, a 22% z kałem w postaci nieaktywnych metabolitów.

Zaburzenia funkcji nerek

Parametry farmakokinetyczne leku pozostają niezmienione u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Związane z perindoprylem

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek inny składnik leku, a także na inne inhibitory ACE.
• W wywiadzie występowanie obrzęku naczynioruchowego (obrzęk Quinckego) związanego z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
• Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny.
• Jednoczesne stosowanie leków zawierających substancję czynną aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).
• Ciąża lub planowanie ciąży.
• Jednoczesne stosowanie z lekiem zawierającym sakubitryl/valsartan (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Lek Co-Prenesa® nie powinien być stosowany wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Metody leczenia pozajelitowego prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jednej działającej nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Związane z indapamidem

• Nadwrażliwość na indapamid, inne sulfonamidy.
• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).
• Encefalopatia wątrobowa lub ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Hipokaliemia.

Związane z lekiem Co-Prenesa®

Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, 4 mg/1,25 mg oraz 8 mg/2,5 mg

• Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Ze względu na brak wystarczających danych terapeutycznych lek Co-Prenesa® nie powinien być stosowany:

• u pacjentów poddawanych hemodializie.
• u pacjentów z nieleczoną, dekompensowaną niewydolnością serca.

Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, 4 mg/1,25 mg

• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg

• Ciężkie i umiarkowane zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wspólne dla perindoprylu i indapamidu

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi oraz objawy toksyczności. Stosowanie perindoprylu z litem nie jest zalecane, jednak jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy dokładnie monitorować poziom litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi

Baklofen: nasilenie działania przeciwciśnieniowego. Należy monitorować ciśnienie tętnicze i funkcję nerek, w razie potrzeby należy skorygować dawkowanie.

Nieprzeciwnowotworne leki przeciwzapalne (NLPZ) (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę)

Stosowanie NLPZ, w szczególności kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych, inhibitorów cyklooksygenazy-2 oraz nieselektywnych NLPZ, może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego inhibitorów ACE. Ponadto NLPZ i inhibitory ACE dodatkowo zwiększają poziom potasu w osoczu krwi, co może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrych niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentów należy odpowiednio nawadniać i rozważyć monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej, a także okresowe kontrole w dalszym okresie.

Jednoczesne stosowanie wymagające monitorowania

Antydepresanty podobne do imipraminy (trójpierścieniowe), neuroleptyki: nasilenie działania hipotensyjnego i zwiększenie ryzyka wystąpienia hipotensji ortostatycznej (efekt addytywny).

Związane z perindoprylem

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu RAA przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością reakcji niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią lekami wpływającymi na układ RAA (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki mogące powodować hiperkaliemię

Poziom potasu w osoczu krwi zwykle pozostaje w normie, jednak u niektórych pacjentów stosujących lek Co-Prenesa® może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować wystąpienie hiperkaliemii, takie jak aliskiren, sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, NLPZ, heparyny, leki immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub tarkolimus, trimetoprymina oraz ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprymina działa jak moczopędne zatrzymujące potas, podobnie jak amilorid. Kombinacja tych leków zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Dlatego jednoczesne stosowanie leku Co-Prenesa® z powyższymi lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i często monitorować poziom potasu w osoczu krwi.

Przeciwwskazane kombinacje (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Aliskiren

Jednoczesne stosowanie perindoprylu i aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Metody leczenia pozajelitowego, które prowadzą do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takimi jak wysokoprzepływowe membrany do dializy lub hemofiltraции (np. membrany poliakrylowe) oraz do aferezy lipoprotein o niskiej gęstości z dekstranem siarczanym – zwiększa się ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W razie potrzeby takiego leczenia należy rozważyć możliwość użycia membrany dializacyjnej innego typu lub zastosowanie leku z innej grupy przeciwciśnieniowej.

Sakubitryl/valsartan

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrylu/valsartanu zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Rozpoczęcie stosowania sakubitrylu/valsartanu należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. Terapię perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Aliskiren

Jednoczesne stosowanie perindoprylu i aliskirenu u wszystkich innych grup pacjentów, z wyjątkiem pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami funkcji nerek, nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesna terapia inhibitorami ACE i blokerami receptorów angiotensyny

W literaturze opisano, że u pacjentów z ustaloną miażdżycą, niewydolnością serca lub z cukrzycą z uszkodzeniem receptorów jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny wiązało się z wyższą częstością występowania hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią lekami wpływającymi na układ RAA. Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II) jest możliwa tylko w przypadkach indywidualnych przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Estramustyna

Istnieje ryzyko zwiększenia częstości występowania takich reakcji niepożądanych jak obrzęk naczynioruchowy (angioedema).

Moczopędne zatrzymujące potas (np. triamteren, amilorid…), sole potasu

Hiperkaliemia (potencjalnie śmiertelna), szczególnie w połączeniu z zaburzeniami funkcji nerek (addytywne działanie hiperkaliemiczne). Połączenie perindoprylu z powyższymi lekami nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Jednak jeśli jednoczesne przyjmowanie powyższych substancji jest konieczne, należy stosować je ostrożnie i dokładnie monitorować poziom potasu w osoczu krwi. W przypadku stosowania spironolaktonu w niewydolności serca patrz sekcja „Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi”.

Ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol)

U pacjentów, którzy jednocześnie stosują ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol), zwiększa się ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, doustne środki hipoglikemiczne)

Badania epidemiologiczne wykazały, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwdiabetycznych (insulina, doustne środki hipoglikemiczne) może nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi z ryzykiem hipoglikemii. Zjawisko to jest bardziej prawdopodobne w pierwszych tygodniach terapii kombinowanej i u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Moczopędne niezawierające potasu

U pacjentów przyjmujących moczopędne, a zwłaszcza u tych, u których występuje zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitory ACE. Prawdopodobieństwo wystąpienia efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie moczopędnego, zwiększenie objętości krwi krążącej lub spożycie soli przed rozpoczęciem terapii perindoprylem. Leczenie należy rozpocząć od niskich dawek i stopniowo je zwiększać.

W nadciśnieniu tętniczym, gdy wcześniej przepisany moczopędny mógł spowodować niedobór wody/elektrolitów, należy go odstawić przed rozpoczęciem leczenia inhibitory ACE (w takich przypadkach przyjmowanie moczopędnego może być wznowione z czasem) lub przepisać inhibitor ACE w niskiej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

W przypadku niewydolności serca zastoinowej na tle stosowania moczopędnego, przyjmowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki, możliwe po zmniejszeniu dawki moczopędnego.

W każdym przypadku należy monitorować funkcję nerek (poziom kreatyniny) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitory ACE.

Moczopędne zatrzymujące potas (eplerenon lub spironolakton)

Jednoczesne stosowanie eplerenonu lub spironolaktonu w dawkach 12,5–50 mg dziennie z inhibitorami ACE w niskich dawkach jest konieczne:

• w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca II–IV klasy funkcjonalnej według klasyfikacji chronicznej niewydolności serca New York Heart Association (NYHA) i frakcją wyrzutu < 40 %, którzy wcześniej stosowali inhibitory ACE i moczopędne pętlowe, istnieje ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, potencjalnie śmiertelnej, szczególnie w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących przepisywania tej kombinacji.

Przed przepisaniem tej kombinacji należy upewnić się o braku hiperkaliemii i niewydolności nerek.

Zaleca się dokładne monitorowanie kalciemii i kreatynemii co tydzień przez pierwszy miesiąc leczenia i co miesiąc później.

Racecadotryl

Wiadomo, że inhibitory ACE (np. perindopryl) mogą powodować rozwój obrzęku naczynioruchowego. To ryzyko wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z racecadotrylem (lek stosowany w leczeniu ostrej biegunki).

Inhibitory mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus)

U pacjentów, którzy jednocześnie stosują inhibitory mTOR, zwiększa się ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie wymagające monitorowania

Leki przeciwciśnieniowe i wazodylatory

Jednoczesne stosowanie leków przeciwciśnieniowych może nasilić działanie hipotensyjne perindoprylu. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi nitratami lub z innymi wazodylatorami może sprzyjać dodatkowemu obniżeniu ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, cytotoksyczne lub immunosupresyjne, glikokortykosteroidy systemowe (stosowanie systemowe) lub prokainamid: jednoczesne stosowanie tych leków i inhibitorów ACE może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia leukopenii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Środki znieczyszające: inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych środków znieczyszczających (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Preparaty złota: przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, w tym perindoprylu, i wstrzykiwalnych preparatów złota (sód aurotiomalan) rzadko mogą wystąpić reakcje podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu nitratów (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i hipotensja tętnicza).

Gliptyny (linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna)

Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorym ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia angioedemy z powodu obniżenia aktywności dipeptydyl peptydazy-IV (DPP-IV) przez gliptyn.

Sympatymimetyki mogą osłabiać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i cyklosporyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w osoczu krwi.

Heparyna

Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i heparyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w osoczu krwi.

Związane z indapamidem

Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej uwagi

Leki powodujące tachykardię komorową typu „torsade de pointes”: z powodu ryzyka hipokaliemii indapamid należy stosować ostrożnie przy jednoczesnym przyjmowaniu leków powodujących tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, takich jak, ale nie ograniczając się do: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid); leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd, bretylium); niektóre przeciwpsychotyczne fenytozyny (np. chloropromazyna, cyamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna), benzamidy (np. amisulpryd, sulpryd, sultopryd, tiapryd), butyrofenony (np. droperydol, haloperidol), inne leki przeciwpsychotyczne (pimozyd); inne substancje (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i/v, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamin i/v, metadon, astemizol, terfenadyna). Należy zapobiegać niskiemu poziomowi potasu i w razie potrzeby korygować go: monitorować odcinek QT.

Leki obniżające poziom potasu, amfoterycyna B (dożylne podawanie), glikokortykosteroidy systemowe i mineralokortykosteroidy (stosowanie systemowe), tetrakosaktyd, stymulujące środki przeczyszczające: zwiększa się ryzyko hipokaliemii (działanie addytywne). Należy sprawdzić poziom potasu w osoczu i, w razie potrzeby, korygować go; szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu glikozydów nasierdziowych. Nie należy stosować środków przeczyszczających stymulujących perystaltykę.

Leki nasierdziowe: hipokaliemia i/lub hiponatremia nasilają działanie toksyczne leków nasierdziowych. Zaleca się monitorowanie potasu, magnezu w osoczu krwi i EKG oraz, w razie potrzeby, przeanalizowanie terapii.

Allopurinol: jednoczesne stosowanie z indapamidem może prowadzić do zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Jednoczesne stosowanie wymagające monitorowania

Moczopędne zatrzymujące potas (amiloryd, spironolakton, triamteren)

Pomimo racjonalności przepisywania tej kombinacji niektórym pacjentom, możliwe jest wystąpienie hipokaliemii lub hiperkaliemii (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z cukrzycą). Należy kontrolować poziom potasu w osoczu krwi, prowadzić monitorowanie EKG i, w razie potrzeby, przeanalizować terapię.

Metformina: przy czynnikach nerek związanych ze stosowaniem moczopędnych, szczególnie pętlowych, zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej w wyniku stosowania metforminy. Nie należy stosować metforminy przy poziomie kreatyniny w osoczu krwi powyżej 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.

Środki kontrastowe jodowe: w przypadku odwodnienia związanego ze stosowaniem moczopędnych przy stosowaniu środków kontrastowych jodowych, szczególnie w wysokich dawkach, zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek. Należy przywrócić równowagę wodną przed podaniem środków kontrastowych jodowych.

Sole wapnia: ryzyko hiperkalcemii w wyniku zmniejszenia wydalania wapnia przez nerki.

Cyklosporyna, tarkolimus: ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny w osoczu krwi bez zmian poziomu cyklosporyny w krążeniu, nawet bez zmniejszenia objętości płynu/soli.

Glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd (stosowanie systemowe)

Obniżenie działania przeciwciśnieniowego (zatrzymanie soli i wody przez glikokortykosteroidy).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Stosowanie wymagające szczególnej ostrożności

Wspólne dla perindoprylu i indapamidu

W przypadku niskiej dawki kombinacji Co-Prenesa, tabletek 2 mg/0,625 mg, nie stwierdzono istotnego zmniejszenia reakcji niepożądanych w porównaniu z najniższymi dozwolonymi dawkami pojedynczych leków, z wyjątkiem hipokaliemii (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”). Nie można wykluczyć indywidualnej reakcji organizmu na przyjmowanie nowych leków przeciwnadciśnieniowych. W celu zminimalizowania tego ryzyka należy prowadzić monitorowanie stanu pacjenta.

Lit

Jednoczesne stosowanie litu i kombinacji perindoprylu/indapamidu zazwyczaj nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Związane z perindoprylem

Podwójna blokada układu RAAS

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem wiązało się z częstszym występowaniem nadciśnienia tętniczego, omdleń, hiperkaliemii oraz pogorszeniem funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Podwójna blokada (czyli kombinacja inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II) lub aliskirenem nie jest zalecana.

Jednak w razie potrzeby może być stosowana w przypadkach indywidualnych i pod ścisłym nadzorem funkcji nerek, poziomu potasu i ciśnienia tętniczego.

Nie można jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycową nefropatią.

Neutropenia/agranulocytoza/trombocytopenia/anemia

Neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia występowały u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ryzyka przyjmowanie inhibitorów ACE rzadko powoduje neutropenię. Perindopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z chorobami tkanki łącznej lub u pacjentów leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, a także przy kombinacji niektórych z tych czynników ryzyka, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. U niektórych pacjentów rozwijały się ciężkie infekcje, które w niektórych przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. Jeśli perindopryl był stosowany w leczeniu takich pacjentów, prowadzono okresowe badanie liczby leukocytów i instruowano pacjentów o konieczności powiadomienia lekarza o wszelkich objawach infekcji, np. zapaleniu gardła, gorączce (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Reakcje niepożądane”).

Nadciśnienie naczynioskurczowe nerek

U pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki podczas leczenia inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie diuretyków może być czynnikiem sprzyjającym. Obniżenie funkcji nerek może towarzyszyć jedynie nieznacznym zmianom stężenia kreatyniny w osoczu krwi nawet u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Podwyższona wrażliwość/obrzęk naczynioruchowy

U pacjentów leczonych inhibitorem ACE, w tym perindoprylem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”), w niektórych przypadkach wystąpił obrzęk naczynioruchowy twarzy, warg, błon śluzowych, języka, gardła i/lub krtani. Może on wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie perindoprylu i rozpocząć dokładne badanie do całkowitego zniknięcia objawów. W przypadku obrzęku twarzy i warg stan może się poprawić bez leczenia, ale stosowanie antyhistamin może złagodzić objawy.

Obrzęk naczynioruchowy krtani może być śmiertelny. Przy obrzęku języka, szczeliny głosowej lub krtani istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia obturacji dróg oddechowych. W tych przypadkach konieczne jest stosowanie terapii nagłej. Może ona obejmować podskórne podanie roztworu adrenaliny 1:1000 (0,3-0,5 ml) i/lub utrzymanie swobodnej przejściwości dróg oddechowych.

Inhibitory ACE częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnoskórej niż u przedstawicieli innych ras.

Pacjenci z przypadkami obrzęku naczynioruchowego niezwiązanego ze stosowaniem inhibitorów ACE mają zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego przy stosowaniu inhibitorów ACE.

Zgłaszano rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U takich pacjentów wystąpił ból brzucha (z nudnościami lub bez wymiotów); czasem obrzęk jelitowy naczynioruchowy nie towarzyszył objawom poprzedniego obrzęku naczynioruchowego twarzy i poziom inhibitora C1-estrazy był w normie. Rozpoznanie obrzęku naczynioruchowego ustalono za pomocą takich procedur, jak tomografia komputerowa obszaru brzusznego lub badanie ultrasonograficzne, lub podczas zabiegu chirurgicznego; po odstawieniu inhibitora ACE objawy obrzęku naczynioruchowego znikały. W przypadku wystąpienia bólu brzucha u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, aby wykluczyć obrzęk jelitowy naczynioruchowy.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. rakacekadotryl), inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (w szczególności obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniem funkcji oddechowej lub bez) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy ostrożnie rozpoczynać leczenie rakacekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i gliptynami (np. linagliptyna, saxagliptyna, sitagliptyna, vildagliptyna) u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitory ACE.

Jednoczesne stosowanie perindoprylu z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stosowanie sakubitrylu/walsartanu należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki perindoprylu. W przypadku przerwania leczenia sakubitrylem/walsartanem leczenie perindoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po przyjęciu ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów neutralnej endopeptydazy (NEP), np. rakacekadotrylu, i inhibitorów ACE może również prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dlatego przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami NEP, np. rakacekadotrylem u pacjentów przyjmujących perindopryl, należy przeprowadzić dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas procedury desensytyzacji (np. do jadu osy lub pszczoły) zgłaszano pojedyncze przypadki długotrwałych reakcji anafilaktycznych stanowiących zagrożenie dla życia. Inhibitory ACE należy ostrożnie stosować u pacjentów z alergią podczas procedury desensytyzacji i unikać stosowania u tych, którzy poddawani są immunoterapii jadem. Jednak te reakcje można wyeliminować poprzez tymczasowe przerwanie stosowania inhibitorów ACE co najmniej przez 24 godziny przed leczeniem u pacjentów, którzy wymagają jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i desensytyzacji.

Reakcje anafilaktyczne podczas plazmaferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z dekstranem siarczanowym występują reakcje anafilaktyczne stanowiące zagrożenie dla życia. Takie reakcje eliminuje się tymczasowym odstawieniem inhibitorów ACE przed każdym aferezem.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69®) i jednocześnie otrzymujących leczenie inhibitorami ACE obserwowano reakcje anafilaktyczne. Takim pacjentom należy rozważyć możliwość zastosowania innych typów membran dializacyjnych lub innej klasy leków przeciwnadciśnieniowych.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u takich pacjentów.

Leki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub zastępcze substancje solne zawierające potas

Kombinacja leków zatrzymujących potas, suplementów potasu lub substancji zastępczych soli zawierających potas oraz perindoprylu zazwyczaj nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ciąża

Nie należy rozpoczynać terapii inhibitorami ACE w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekami przeciwnadciśnieniowymi jest uważana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają potwierdzone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzi się ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć alternatywną terapię lekiem dozwolonym w czasie ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Związane z indapamidem

Encefalopatia wątrobowo

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby stosowanie diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych może spowodować wystąpienie encefalopatii wątrobowej, szczególnie przy zaburzeniach równowagi elektrolitowej, która może postępować do śpiączki wątrobowej. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie diuretyków.

Zwrażliwość na światło

Zgłaszano przypadki reakcji na światło u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe i podobne do tiazydowych. W przypadku wystąpienia takich reakcji zaleca się przerwanie leczenia diuretykami. Jeśli istnieje konieczność ponownego przepisania diuretyków, zaleca się ochronę narażonych obszarów przed słońcem lub sztucznymi źródłami światła ultrafioletowego.

Stosowanie wymagające ostrożności

Wspólne dla perindoprylu i indapamidu

Zaburzenia funkcji nerek

W przypadku niewydolności nerek o umiarkowanym i ciężkim stopniu (klirens kreatyniny <30 ml/min) leczenie preparatem Co-Prenesa® jest przeciwwskazane.

Jeśli podczas stosowania leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez istniejących widocznych objawów zaburzeń funkcji nerek wystąpią objawy laboratoryjne niewydolności nerek, należy przerwać stosowanie leku z możliwością wznowienia leczenia w niższej dawce lub jednym z jego składników. Takim pacjentom należy monitorować potas i kreatyninę po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i co 2 miesiące w okresie terapeutycznej stabilizacji. Przypadki wystąpienia niewydolności nerek obserwowano głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek, w tym u pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej.

Nie zaleca się stosowania leku pacjentom z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki.

Nadciśnienie tętnicze i niedobór wody oraz elektrolitów

Istnieje ryzyko nagłego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z istniejącym niedoborem sodu (szczególnie u pacjentów ze zwężeniem tętnic nerkowych). Dlatego konieczne jest systematyczne sprawdzanie występowania objawów niedoboru wody i elektrolitów, które mogą wystąpić przy wymiotach lub biegunkach. Takim pacjentom należy regularnie sprawdzać poziom elektrolitów w osoczu krwi.

W przypadku wystąpienia znacznego nadciśnienia tętniczego pacjent może wymagać wstrząsowego podania 0,9% roztworu chlorku sodu. Dalsze stosowanie leku nie jest przeciwwskazane przy tymczasowym nadciśnieniu tętniczym. Po przywróceniu objętości krążącej i normalizacji ciśnienia tętniczego leczenie można rozpocząć w niższej dawce lub jednym z komponentów leku.

Poziom potasu

Kombinacja perindoprylu i indapamidu nie wyklucza możliwości wystąpienia hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek. Tak jak przy stosowaniu każdego innego leku zawierającego diuretyk, należy przeprowadzać regularny monitoring poziomu potasu.

Związane z perindoprylem

Kaszel

Przy stosowaniu inhibitorów ACE czasem występuje suchy kaszel – nieproduktywny, trwały, który znika po przerwaniu terapii. Kaszel spowodowany inhibitorami ACE należy rozpatrywać jako część diagnostyki różnicowej kaszlu. Jeśli przepisanie inhibitora ACE nadal jest wskazane, można rozważyć kontynuację leczenia.

Dzieci

Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania perindoprylu u dzieci i nastolatków osobno lub w kombinacji nie są ustalone.

Ryzyko nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności nerek (w przypadku niewydolności serca, zaburzeń wodno-elektrolitowych)

Znaczna stymulacja RAAS, szczególnie podczas znacznego zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (surowa dieta z ograniczeniem sodu lub długotrwałe leczenie diuretykami), obserwowana była u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze początkowo było niskie, w przypadkach zwężenia tętnic nerkowych, przy niewydolności serca z objawami zastoju lub marskości wątroby z obrzękami i wodobrzuszem.

W związku z tym blokowanie tego układu inhibitorem ACE może spowodować, szczególnie w momencie pierwszego podania i w ciągu pierwszych 2 tygodni leczenia, niespodziewane obniżenie ciśnienia tętniczego i/lub wzrost poziomów kreatyniny w osoczu krwi, co demonstruje funkcjonalną niewydolność nerek. Czasem może to mieć charakter ostrego napadu, choć rzadko, i z różnym okresem napadu.

W takich przypadkach leczenie należy rozpoczynać w niższej dawce z stopniowym jej zwiększaniem.

Pacjenci w wieku podeszłym

Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi. Początkową dawkę należy dostosować zgodnie z reakcją ciśnienia tętniczego, szczególnie w przypadkach zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, w celu uniknięcia niespodziewanego wystąpienia nadciśnienia tętniczego.

Ateroskleroza

Ryzyko nadciśnienia tętniczego istnieje u wszystkich pacjentów, ale szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niewydolnością krążenia mózgowego. Takim chorym leczenie należy rozpoczynać w niskiej dawce.

Nadciśnienie naczynioskurczowe nerek

Leczeniem nadciśnienia naczynioskurczowego nerek jest rewaskularyzacja. Jednak inhibitory ACE mogą być stosowane u pacjentów z nadciśnieniem naczynioskurczowym nerek oczekujących na korektę chirurgiczną lub jeśli taka operacja jest niemożliwa.

Stosowanie preparatu Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg, nie jest zalecane pacjentom z istniejącym lub podejrzanym zwężeniem tętnic nerkowych, ponieważ leczenie należy rozpocząć w warunkach szpitalnych w dawce niższej niż dawka Co-Prenesa, 8 mg/2,5 mg.

W przypadku przepisania inhibitorów ACE pacjentom z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki zwiększa się ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego i niewydolności nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czynnikiem sprzyjającym może być leczenie diuretykami. Utrata funkcji nerek może objawiać się jedynie nieznacznymi zmianami poziomu kreatyniny w osoczu krwi nawet u pacjentów ze zwężeniem tętnicy jednej z nerek.

Jeśli Co-Prenesa® jest przepisywana pacjentom z istniejącym zwężeniem tętnic nerkowych lub z podejrzeniem na nie, leczenie należy rozpocząć w szpitalu w niskiej dawce i należy sprawdzać funkcje nerek i poziom potasu, ponieważ u niektórych pacjentów rozwijała się funkcjonalna niewydolność nerek, która była odwracalna po przerwaniu leczenia.

Niewydolność serca/ciężka niewydolność serca

U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (stopień IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem medycznym w zmniejszonej dawce początkowej, dlatego preparat Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg, nie nadaje się jako dawka początkowa. Nie należy przerywać przyjmowania beta-blokerów u wrażliwych pacjentów z niedokrwieniem koronarnym: do beta-blokera należy dodać inhibitor ACE.

Chorzy na cukrzycę

U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (z naturalną tendencją do podwyższenia poziomu potasu), leczenie Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg nie jest wskazane, dlatego leczenie należy rozpocząć pod nadzorem medycznym w zmniejszonej dawce początkowej.

Pacjentom z cukrzycą przyjmującym doustne leki przeciwcukrzycowe lub stosującym insulinę należy dokładnie monitorować poziom cukru we krwi w pierwszych miesiącach leczenia inhibitorem ACE (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przynależność rasowa

Perindopryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, mniej skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u pacjentów rasy czarnoskórej z nadciśnieniem tętniczym niż u osób innych ras, co może być spowodowane niskim poziomem reniny w osoczu krwi u takich chorych.

Chirurgia/ogólna anestezja

Inhibitory ACE mogą powodować nadciśnienie tętnicze w przypadku anestezji, szczególnie gdy stosowany anestetyk ma potencjał hipotensyjny.

Z tego względu zaleca się, aby leczenie inhibitorami ACE o długim działaniu, takimi jak perindopryl, zostało przerwane, jeśli to możliwe, dzień przed zabiegiem chirurgicznym.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia

Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej.

Niewydolność wątroby

Leczenie inhibitorem ACE czasem towarzyszyło wystąpieniu zespołu, który zaczynał się jako żółtaczka cholestatyczna z postępowaniem do błyskawicznego martwicy wątroby i (czasem) zakończona śmiercią. Mechanizm takiego zespołu nie jest wyjaśniony. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE i przeprowadzić obserwację medyczną i leczenie (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją wątroby efekt hiperkaliemii nie zwiększa się.

Do czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą niewydolność nerek lub obniżona funkcja nerek, wiek (powyżej 70 lat), cukrzyca, stany współistniejące, takie jak odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid), suplementów diety zawierających potas, substancji zastępczych soli z potasem lub innych leków powodujących wzrost stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprym lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprym/sulfametoksazol, szczególnie antagoniści aldosteronu lub blokery receptora angiotensyny, kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę, inhibitory COX-2 i nieselectywne NSAID, immunosupresanty, takie jak cyklosporyna lub takrolimus). Stosowanie suplementów potasu, diuretyków zatrzymujących potas lub substancji zastępczych soli, zawierających potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Hiperkaliemia może spowodować wystąpienie poważnych, czasem śmiertelnych arytmii. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny oraz przeprowadzać dokładny monitoring poziomu potasu w surowicy krwi i funkcji nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Związane z indapamidem

Równowaga wodno-elektrolitowa

Poziom sodu w osoczu krwi

Stężenie sodu w osoczu krwi należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia i w regularnych odstępach czasu podczas leczenia. Ponieważ obniżenie stężenia sodu w osoczu krwi może początkowo być bezobjawowe, konieczny jest regularny monitoring. U pacjentów w wieku podeszłym i chorych na marskość wątroby oznaczenie stężenia sodu w osoczu krwi należy przeprowadzać częściej (patrz sekcja „Przedawkowanie” i „Reakcje niepożądane”).

Każde leczenie diuretykami może spowodować hiponatremię, czasem z bardzo poważnymi skutkami. Hiponatremia z hipowolemia może być przyczyną odwodnienia i nadciśnienia ortostatycznego. Towarzysząca utrata jonów chlorkowych może prowadzić do wtórnego kompensacyjnego alkalozy metabolicznego: częstość i nasilenie tego efektu są niewielkie.

Poziom potasu w osoczu krwi

Głównym ryzykiem leczenia tiazydami i diuretykami tiazydopodobnymi jest obniżenie stężenia potasu i hipokaliemia. Hipokaliemia może spowodować zaburzenia mięśniowe. Zgłaszano przypadki wystąpienia rabdomiolizy, głównie w połączeniu z ciężką hipoglikemią. U pacjentów źle odżywionych i/lub przyjmujących jednocześnie kilka leków, u pacjentów w wieku podeszłym, u chorych na marskość wątroby i wodobrzusze, z chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością serca należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii (< 3,4 mmol/l).

U takich pacjentów hipokaliemia zwiększa kardiotoksyczność leków digitalis i ryzyko wystąpienia arytmii.

Pacjenci z wydłużonym interwałem QT również są narażeni na pewne ryzyko, gdy przyczyną może być genetyczna lub iatrogeniczna. Hipokaliemia (a także bradykardia) jest zatem czynnikiem sprzyjającym rozwojowi niebezpiecznych arytmii, w szczególności polimorficznej tachykardii komorowej typu „pistolet”, czasem zakończonej śmiercią.

We wszystkich przypadkach takim chorym należy częściej kontrolować poziom potasu w osoczu krwi. Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu krwi należy przeprowadzić w ciągu pierwszego tygodnia po rozpoczęciu leczenia.

W przypadku stwierdzenia niskich poziomów potasu należy przeprowadzić korektę dawkowania. Hipokaliemia stwierdzona w związku z niskim stężeniem magnezu w surowicy krwi może być odporna na leczenie, jeśli poziom magnezu w surowicy krwi nie zostanie skorygowany.

Poziom magnezu.

Udowodniono, że diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne, w tym indapamid, zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Reakcje niepożądane”).

Poziom wapnia.

Diuretyki tiazydowe i pokrewne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować nieznaczne, przejściowe zwiększenie stężenia wapnia w osoczu krwi. Trwała hiperkalcemia może być spowodowana obecnością hiperparatyreoidyzmu. Dlatego leczenie diuretykiem należy przerwać do sprawdzenia funkcji gruczołów przytarczyc.

Glukoza we krwi

U chorych na cukrzycę ważne jest monitorowanie poziomu glukozy we krwi, szczególnie przy hipokaliemii.

Kwas moczowy

U pacjentów z hiperurykemią może występować tendencja do napadów podagry.

Funkcje nerek i diuretyki

Diuretyki tiazydowe i pokrewne są skuteczniejsze przy prawidłowej funkcji nerek lub przy nieznacznym jej zaburzeniu (poziom kreatyniny w osoczu krwi dorosłych < 25 mg/l lub 220 µmol/l).

U pacjentów w wieku podeszłym poziom kreatyniny w osoczu krwi należy korygować w odniesieniu do wieku, masy ciała i płci, zgodnie ze wzorem Cockcrofta:

klirens kreatyniny = (140 – wiek) × masę ciała/0,814 × poziom kreatyniny w osoczu krwi;

gdzie: wiek wyrażony w latach; masa ciała – w kilogramach; poziom kreatyniny w osoczu krwi – w µmol/l.

Ten wzór nadaje się dla mężczyzn w wieku podeszłym i powinien być dostosowany dla kobiet poprzez pomnożenie wyniku przez 0,85.

Hipowolemia, która pojawia się na początku leczenia z powodu utraty wody i sodu w wyniku stosowania diuretyku, może prowadzić do obniżenia filtracji kłębuszkowej. Może to prowadzić do wzrostu poziomu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek taka przejściowa funkcjonalna niewydolność nerek znika bez konsekwencji, ale przy już istniejącej niewydolności nerek może się nasilić.

Sportowcy

Sportowcom należy wziąć pod uwagę, że lek zawiera substancję czynną (indapamid), która może spowodować pozytywną reakcję podczas kontroli dopingu.

Wypływ w ciało ciliarnym, ostre krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem

Leki sulfanilamidowe lub pochodne sulfanilamidu mogą powodować reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypływu w ciało ciliarnym z defektem pola widzenia, krótkotrwałą krótkowzroczność i ostra jaskra z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagły początek obniżenia ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia przyjmowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Leczeniem pierwotnym jest jak najszybsze przerwanie przyjmowania leków. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być potrzebne szybkie leczenie medyczne lub chirurgiczne. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem mogą obejmować historię alergii na sulfonamid lub penicylinę.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lapp, zaburzeniem wchłaniania glukozy i/lub galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest prawie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub kobietom planującym zajście w ciążę.

Szczególne środki ostrożności związane z perindoprylem

Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane w I trymestrze ciąży (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie ma przekonujących dowodów epidemiologicznych teratogenicznego ryzyka przy stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia tego ryzyka. W przypadkach, gdy kontynuacja leczenia lekami przeciwnadciśnieniowymi jest uważana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe, które mają potwierdzone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzi się ciążę, leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że przyjmowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży wywiera toksyczny wpływ na zarodek (zaburzenia funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie formowania tkanki kostnej czaszki) i organizm noworodka (niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, hiperkaliemia).

Jeśli przyjmowanie inhibitorów ACE miało miejsce w II i III trymestrze, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i budowy czaszki noworodka.

Noworodków, których matki w czasie ciąży przyjmowały inhibitory ACE, należy dokładnie monitorować w celu wczesnego wykrycia i korekty nadciśnienia tętniczego.

Szczególne środki ostrożności związane z indapamidem

Ilość danych (mniej niż 300 przypadków ciąży) dotyczących stosowania indapamidu w czasie ciąży jest ograniczona. Skutkiem długotrwałego stosowania diuretyku tiazydowego w III trymestrze może być zmniejszenie objętości krwi krążącej ciężarnej i krążenia maciczno-płodowego, co może prowadzić do niedokrwienia płodowo-płodowego i opóźnienia rozwoju płodu. Badania na zwierzętach nie wskazują na szkodliwe działanie bezpośrednie lub pośrednie na toksyczność reprodukcyjną.

Jako środek zapobiegawczy, należy unikać stosowania indapamidu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Co-Prenesa nie jest zalecane w okresie karmienia piersią. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku, biorąc pod uwagę znaczenie terapii dla matki.

Szczególne środki ostrożności związane z perindoprylem

Stosowanie perindoprylu w okresie karmienia piersią nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących stosowania tej kategorii pacjentów. Należy preferować alternatywne leczenie z udokumentowanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Szczególne środki ostrożności związane z indapamidem

Brakuje informacji na temat przenikania indapamidu/metabolitów do mleka ludzkiego. Może wystąpić zwiększona wrażliwość na leki pochodne sulfonamidu i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluchów. Indapamid należy do diuretyków tiazydowych, które w okresie karmienia piersią hamują wydzielanie mleka.

Indapamid nie jest zalecany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały wpływu na płodność u samic i samców szczurów. Wpływ na płodność człowieka nie występuje.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych mechanizmów.

Dwie substancje czynne przyjmowane osobno lub w kombinacji w postaci preparatu Co-Prenesa® nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów lub innych mechanizmów, ale u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane ze zmniejszeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W rezultacie zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami może się pogorszyć.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg

Zwykła dawka to 1 tabletka Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, na dobę w formie jednorazowego dawkowania, którą zaleca się przyjmować rano przed posiłkiem. Jeżeli ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane przez miesiąc leczenia, dawkę można podwoić.

Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg

Tabletki Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg, są wskazane pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii perindoprylem.

Zwykła dawka to 1 tabletka Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg, na dobę w formie jednorazowego dawkowania, którą zaleca się przyjmować rano przed posiłkiem.

W miarę możliwości zaleca się indywidualne dobowanie dawki według poszczególnych składników. Tabletki Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg, należy przepisać, gdy ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez tabletki Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg (jeśli to możliwe).

W przypadku istnienia wskazań klinicznych podejmuje się decyzję o bezpośrednim przejściu z monoterapii perindoprylem na tabletki Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg.

Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg

Tabletki Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg, są wskazane w leczeniu nadciśnienia tętniczego jako zastępstwo u pacjentów, którzy już przyjmują perindopryl i indapamid oddzielnie w tych samych dawkach.

Zwykła dawka to 1 tabletka Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg, na dobę w formie jednorazowego dawkowania, którą zaleca się przyjmować rano przed posiłkiem.

Maksymalna dawka dobową wynosi 1 tabletka Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg.

Grupy szczególne

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg

Leczenie należy rozpocząć od dawki standardowej – 1 tabletka Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, na dobę.

Co-Prenesa®, 4 mg/1,25 mg

Leczenie należy rozpocząć z uwzględnieniem odpowiedzi ciśnienia tętniczego i funkcji nerek.

Co-Prenesa®, 8 mg/2,5 mg

U pacjentów w podeszłym wieku poziom kreatyniny w osoczu należy korygować w zależności od wieku, masy ciała i płci. Jeżeli funkcja nerek jest w normie, pacjentom w podeszłym wieku można przepisać leczenie z uwzględnieniem odpowiedzi ciśnienia tętniczego.

Upośledzenie funkcji nerek

Co-Prenesa®, 2 mg/0,625 mg, 4 mg/1,25 mg

W przypadku ciężkiego upośledzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie lekiem jest przeciwwskazane. U pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) zaleca się rozpoczęcie leczenia od odpowiednich dawek pojedynczych składników leku. Pacjenci z klirens kreatyniny ≥ 60 ml/min nie wymagają korekty dawki. Standardowe postępowanie medyczne powinno obejmować częste monitorowanie poziomu kreatyniny i potasu w osoczu.

Co-Prenesa® 8 mg/2,5 mg

W przypadku ciężkiego upośledzenia funkcji wątroby (klirens kreatyniny < 30 ml/min) leczenie lekiem jest przeciwwskazane. Pacjenci z umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki.

Upośledzenie funkcji wątroby

W przypadku ciężkiego upośledzenia funkcji wątroby leczenie lekiem jest przeciwwskazane.

U pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Może wystąpić wystąpienie następujących objawów: hipotensja tętnicza, nudności, wymioty, drgawki, zawroty głowy, senność, dezorientacja, oliguria aż do anurii (w wyniku hipowolemii), a także szok cyrkulacyjny. Mogą wystąpić zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (obniżenie poziomu potasu i sodu w osoczu), niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, przyspieszone bicie serca (kołatanie serca), bradykardia, niepokój, kaszel.

Leczenie. Środki pierwszej pomocy obejmują szybkie usunięcie leku z organizmu – przemywanie żołądka i/lub zastosowanie węgla aktywowanego, po czym należy przywrócić równowagę wodno-elektrolitową w warunkach szpitalnych. W przypadku wystąpienia znaczącej hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z niskim położeniem głowy. Zalecane leczenie polega na dożylnej infuzji 0,9 % roztworu chlorku sodu lub zastosowaniu innej metody wolumicznej ekspansji. Perindopryl można usunąć z krwiobiegu ogólnego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Stosowanie perindoprilu, który hamuje RAAS, ma tendencję do zmniejszania utraty potasu wywołanej indapamidem.

Hipokaliemia (stężenie potasu <3,4 mmol/l) występowała u 2% pacjentów przyjmujących tabletki Co-Prenesa 2 mg/0,625 mg.

Hipokaliemia (stężenie potasu <3,4 mmol/l) występowała u 4% pacjentów przyjmujących tabletki Co-Prenesa 4 mg/1,25 mg.

Hipokaliemia (stężenie potasu <3,4 mmol/l) występowała u 6% pacjentów przyjmujących tabletki Co-Prenesa 8 mg/2,5 mg.

Najczęściej występujące efekty uboczne:

• związane z perindoprylem: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja, zaburzenia wzroku, zawroty głowy, szum w uszach, hipotensja, kaszel, duszność, ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, biegunka, nudności, wymioty, świąd, wysypka, skurcze mięśniowe oraz osłabienie;
• związane z indapamidem: hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości, głównie dermatologiczne, u pacjentów skłonnych do reakcji alergicznych i astmatycznych oraz wysypka makulopapularna.

Lista efektów ubocznych

Efekty uboczne, które mogą pojawić się podczas leczenia, sklasyfikowano według następujących częstości występowania:

bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezbyt często (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

1. Częstotliwość działań niepożądanych obliczono na podstawie doniesień spontanicznych zgłaszanych podczas badań klinicznych.
2. Zobacz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.
3. Zobacz punkty „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje wzajemnych oddziaływań” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Opis wybranych działań niepożądanych

W trakcie badań faz II i III porównujących działanie indapamidu w dawkach 1,5 i 2,5 mg analiza stężenia potasu w osoczu wykazała zależność efektu od dawki indapamidu:

Indapamid 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mmol/l zaobserwowano u 10 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 4 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnia wartość obniżenia stężenia potasu w osoczu wyniosła 0,23 mmol/l.

Indapamid 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu < 3,4 mmol/l zaobserwowano u 25 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 10 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnia wartość obniżenia stężenia potasu w osoczu wyniosła 0,41 mmol/l.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Monitorowania Leków (Automatizirani sistem za farmakovigilanco) pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 3, 6 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Po 15 tabletów w blistrze; po 2, 4 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Novo mesto, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.