Ceftryaksone Ananta

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Ceftryaksone Ananta (CeftriaxoneAnanta)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson (ceftriaxone);

1 fiolka zawiera ceftryaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1 g lub 2 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny, lekko higroskopijny, prawie biały lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Ceftryaksone Ananta hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zostaje zahamowana biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność.

Odporność bakterii na ceftryaksone Ananta może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksone Ananta;
• niewłaściwej przepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• obecności bakteryjnych pomp efuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości.

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym (MIC) przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g * 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g * 1

Sprawność kliniczna wobec określonych patogenów

Stopień oporności poszczególnych gatunków może się różnić w zależności od regionu geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskiwanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalny poziom oporności jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Gatunki ogólnie wrażliwe

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providentiaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą rozwijać oporność

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacteriumspp., Peptostreptococcus spp., Clostridiumperfringens.

Mikroorganizmy oporne

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcusspp., Listeriamonocytogenes.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacterbaumannii, Pseudomonasaeruginosa, Stenotrophomonasmaltophilia.

Beztlenowce

Clostridiumdifficile.

Inne

Сhlamydiaspp., Chlamydomydophilaspp., Mycoplasmaspp., Legionellaspp., Ureaplasmaurealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne stafylokoky są oporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności wynosi co najmniej 50% w co najmniej jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od wstrzyknięcia. Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksone w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost Cmax o 8–15% po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest większe w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu krwi w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Cmax ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza krwi

Ceftryaksone odwracalnie łączy się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksone wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu: obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek.

Umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy upośledzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami osocza krwi i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy równoległym zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone wydłużony jest u noworodków do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na ogólnych stężeniach leku, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki. Nieliniowość jest wynikiem nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego dotyczy ceftryaksone całkowitego w osoczu krwi, ale nie dotyczy ceftryaksone wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej MIC ceftryaksone dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli procent T > MIC).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek Ceftryaksone Ananta stosuje się w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje jamy brzusznej;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczynioruchowe zapalenie nerek);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• kiła;
• rzężawica;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek Ceftryaksone Ananta można stosować w:

• leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią spowodowaną którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek Ceftryaksone Ananta należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie działania ceftrybaktamu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftrybaktam lub inny antybiotyk z grupy cefalosporyn, albo na którykolwiek z substancji pomocniczych leku. W wywiadzie występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na inne leki przeciwbakteryjne z grupy beta-laktamów (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftrybaktam jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem czasu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub acidosis, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny z albuminą jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie kwasu kalcynowego lub roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftrybaktamu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).
    • Badania in vitro wykazały, że ceftrybaktam może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza krwi, co zwiększa ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftrybaktamu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), patrz również instrukcja do lidokainy przeznaczonej do stosowania medycznego, w szczególności przeciwwskazania.

Roztworów ceftrybaktamu zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rozpuszczania leku Ceftryaksone Ananta w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do wstrzykiwania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftrybaktamu mogą również powstawać w przypadku mieszania ceftrybaktamu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftrybaktamu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwania dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną po zakończeniu każdej infuzji. Badania in vitro przeprowadzone z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftrybaktamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Stosowanie leku łącznie z doustnymi lekami przeciwpakrzakowymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftrybaktamem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftrybaktamu zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftrybaktamem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftrybaktamem stosowanym do wstrzykiwania do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do wstrzykiwania dożylnej lub doustnego stosowania).

U pacjentów stosujących ceftrybaktam możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftrybaktam, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftrybaktamu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftrybaktamu i silnych moczegonnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftrybaktamu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksone Ananta i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryksone Ananta, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryksone Ananta należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryksone Ananta opisywano ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella/ toksyczny nerczyniowy epidermolyzujący oraz reakcje lekowe z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS)), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; jednakże częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryksone Ananta w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryksone Ananta i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryksone Ananta i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na większe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksone Ananta w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryksone Ananta nie można mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnej zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach, u pacjentów w każdym wieku. Jednakże u pacjentów powyżej 28 dnia życia ceftryksone Ananta i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów infuzyjnych w różnych miejscach ciała lub wymiany lub starannego przepłukania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom, którzy wymagają ciągłych wlewów roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia dożylnego (TPN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryksone Ananta u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego zostanie uznane za konieczne, roztwory TPN i ceftryksone Ananta mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i w różnych miejscach ciała. Alternatywnie, podanie roztworów TPN może być tymczasowo wstrzymane podczas infuzji ceftryksone Ananta, a systemy infuzyjne należy przepłukać między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryksone Ananta u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone przy dawkach opisanych w sekcji „Sposób podania i dawki” (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). Badania wykazały, że ceftryksone Ananta, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lek ceftryksone Ananta jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryksone Ananta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryksone Ananta.

Jeśli podczas stosowania ceftryksone Ananta u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryksone Ananta do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie przeprowadzać rozbudowany morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego typu pseudobłoniastego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym ceftryksone Ananta. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryksone Ananta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie leczenie przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryksone Ananta test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftryksone Ananta może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryksone Ananta poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie ceftryksone Ananta może powodować fałszywe obniżenie poziomu glukozy we krwi oznaczonego za pomocą niektórych systemów kontroli poziomu glukozy. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi dla każdego indywidualnego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód.

Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku ceftryksone Ananta u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Wrażliwość antybakteryjna.

Ceftryksone Ananta ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryksone Ananta, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksone Ananta można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać dożylnie w żadnym przypadku.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksone Ananta. Cienie, które błędnie uznano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksone Ananta w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Osady znikają po zakończeniu terapii ceftryksone Ananta. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksone Ananta wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Staz żółciowy.

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących ceftryksone Ananta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryksone Ananta.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftryksone Ananta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR).

U niektórych pacjentów z chorobami z grupy spirochetoz może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR) na początku leczenia ceftryksone Ananta. JHR zazwyczaj jest stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykami.

Encefalopatia.

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryksone Ananta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksone Ananta (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, napady drgawkowe), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksone Ananta.

Unieszkodliwienie nieużywanego lub przeterminowanego leku.
Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki system jest dostępny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryksone Ananta przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksone Ananta u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryksone Ananta można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryksone Ananta przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftryksone Ananta, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanych skutków na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Podczas leczenia ceftryksone Ananta mogą wystąpić takie efekty niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi urządzeniami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnymi zalecanymi dawkami dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można stosować jednorazową dawkę wstrzykiwaną do mięśnia 1–2 g leku Ceftryaksone Ananta.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Ceftryaksone Ananta może okazać się skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu rany operacyjnej przed zabiegiem chirurgicznym

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zastrzeżenie

Zalecana ogólna dawka to 500 mg – 1 g jeden raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g jeden raz na dobę w przypadku zastrzeżenia neurologicznego przez okres 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym w zastrzeżeniu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g jeden raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również brać pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku udokumentowanej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (co 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku Ceftryaksone Ananta w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach, gdy stan dziecka jest ciężki lub poprzednia terapia była nieskuteczna, Ceftryaksone Ananta może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zajady (syfilis)

Ogólne zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadach, w tym w zajadzie mózgowym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość trwania leczenia może się różnić; należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek Ceftryaksone Ananta jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacyjnym do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu;

nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku Ceftryaksone Ananta w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed zabiegiem

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowica

Zalecana ogólna dawka to 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowicy, w tym neurozastrzykowicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne zalecenia.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftrybaktamem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek jest prawidłowa.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftrybaktamu, o ile funkcja nerek jest prawidłowa. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftrybaktamu nie powinny przekraczać 2 g.

Nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku pacjentom poddawanym dializie po jej zakończeniu. Ceftrybaktam nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek Ceftryaksone Ananta można podawać w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą stosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne

Lek Ceftryaksone Ananta można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga podania) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie powinno być przeprowadzane w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftrybaktam jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie parenteralne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftrybaktamu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftrybaktamu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftrybaktamu może również wystąpić przy mieszaniu ceftrybaktamu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie można mieszać ani jednoczesnego podawać ceftrybaktamu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed zabiegiem ceftrybaktam należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu

Do wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 2 ml 1 % roztworu lidokainy;
• 1 g w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy.

Do wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 5 ml wody do wstrzykiwań;
• 1 g w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Do infuzji dożylnej 2 g Ceftryaksone Ananta należy rozpuścić w 40 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych wolnych od jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w 5 % roztworze glukozy, 6–10 % modyfikowany skrobi hydroksyetylowanej, woda do wstrzykiwań.

Objętość robocza 2 g Ceftryaksone Ananta wynosi 1,37 ml w wodzie do wstrzykiwań.

Po dodaniu 40 ml wody do wstrzykiwań końcowa stężenie odtworzonego roztworu wynosi 48,34 mg/ml.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu do wstrzykiwań. Przygotowany roztwór (z rozpuszczalnikiem 1 % roztworem chlorku lidokainy) jest stabilny przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C lub przez 6 godzin w temperaturze pokojowej.

Nie należy mieszać roztworu ceftrybaktamu w jednej strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Należy przepłukać linię infuzyjną po każdym zastosowaniu.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane po stosowaniu ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określano na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000), częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko – grzybicze zakażenia narządów płciowych; bardzo rzadko – kolit pseudomembranoznyb; częstość nieznanaa – nadkażenieb.

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości; częstość nieznanaa – anemia hemolityczna b, agranulocytoza.

Ze strony serca: częstość nieznanaa – zespół Kounisa b.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznanaa – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktoidealne, reakcje nadwrażliwości b, reakcja Jarischa-Herxheimera b.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko – encefalopatia; częstość nieznanaa – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznanaa – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzyłojowej: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunkab, rzadkie stolce; rzadko – nudności, wymioty; częstość nieznanaa – zapalenie trzustki b, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznanaa – osady w pęcherzu żółciowym b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby c, zapalenie wątroby typu cholestazy b c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – świąd; bardzo rzadko – pokrzywka; częstość nieznanaa – zespół Stevensa-Johnsona b, toksyczny epidermalny nekrolioza b, rumień wielopostaciowy, ostrze ogólne pustularne egzantematyczne, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) b.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznanaa – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żył (flebit), ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; bardzo rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstość nieznanaa – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy b.

a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą nieokreślonej liczby pacjentów, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego częstość ta jest określana jako nieznana.

b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryaksone.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnętrznie ceftryaksone oraz leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksone (zob. rozdziały „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki ogólne powyżej 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u pacjentów odwodnionych. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu oraz ustępują po odstawieniu ceftryaksone (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, u dzieci częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj ustępują (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryaksone jest niezgodne z amsakrynom, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać go do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Do połączenia z innymi antybiotykami należy używać oddzielnych strzykawek lub roztworów.

Opakowanie.

Ceftryaksone Ananta, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 1 g.

1 g leku w fiolce szklanej zamkniętej butelkowym korkiem gumowym i aluminiową pokrywką z elementem „flip-off”, 1 fiolka lub 20 fiolki w opakowaniu kartonowym.

Ceftryaksone Ananta, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 2 g.

2 g leku w fiolce szklanej zamkniętej butelkowym korkiem gumowym i aluminiową pokrywką z elementem „flip-off”, 1 fiolka lub 10 fiolki w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udaipur Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Siedziba wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.