Cefepim

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania lekowego leku CEFEPIM (CEFEPIME)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 butelka zawiera 500 mg lub 1000 mg cefepimu (w postaci sterylnego mieszaniny cefepimu chlorowodoranu i L-argininu).

Postać leku. Proszek do sporzędzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne fizykochemiczne właściwości: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antybiotyki β-laktamowe.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, stosowany do zastosowań parenteralnych. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Działa aktywnie wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki cephalosporynowe III generacji, takie jak ceftriaxim. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie większości β-laktamaz, szybko przenika do wnętrza bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkiem wiążącym penicylinę PBP 3 znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn stosowanych parenteralnie. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b również wpływa na jego bakteriobójcze działanie. Stosunek MBK (minimalne stężenie bakteriobójcze)/MIC dla cefepimu wynosi poniżej 2 dla ponad 80% izolatów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niskie powinowactwo do chromosomowo kodowanych β-laktamaz i szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim działa aktywnie na następujące mikroorganizmy:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), inne szczepy stafilokoków (w tym S. hominis, S. saprophyticus), Streptococcus pyogenes (grupa A); Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średnim poziomie oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz metycylinoodporne stafilokoki są oporne na większość antybiotyków cephalosporynowych, w tym na cefepim);

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae), Enterobacter spp. (w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii), Proteus spp. (w tym P. mirabilis, P. vulgaris), Acinetobacter calcoaceticus (w tym podgatunki Anitratus, Iwoffi), Aeromonas hydrophila, Capnocytophaga spp., Citrobacter spp. (w tym C. diversus, C. freundii), Campylobacter jejuni, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), H. parainfluenzae, Hafnia alvei, Legionella spp., Morganella morganii, Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), N. meningitidis, Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii), Salmonella spp., Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens), Shigella spp., Yersinia enterocolitica. Cefepim nie wykazuje aktywności wobec wielu szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia;

beztlenowce: Bacteroides spp. (w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides), Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Mobiluncus spp., Peptostreptococcus spp., Veillonella spp.. Cefepim nie wykazuje aktywności wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu u dorosłych, zdrowych pacjentów po pojedynczej dawce podanej dożylnej (i.v.) lub domięśniowo (i.m.) przedstawiono w tabeli.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu (μg/ml):

Stężenia terapeutyczne cefepimu osiągane są w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym.

Okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. Przy dawce do 2 g dożylnie w odstępach 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średnia wartość klirensu nerkowego – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 80–85 % dawki w niezmienionej postaci cefepimu, 1 %
N-metylopirydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi mniej niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku 65 lat i starszych z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki leku.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalenia cefepimu wydłuża się, obserwuje się liniową zależność między ogólnym klirensom leku a klirensom kreatyniny. Okres półwydalenia u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia hemodializą wynosi 13 godzin, a przy ciągłym ambulatoryjnym dializowaniu otrzewnowym – 19 godzin. U pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Dostosowanie dawki u takich chorych nie jest wymagane.

Dzieci. Badania farmakokinetyki cefepimu przeprowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podaniu leku co 8 godzin (n=29) i co 12 godzin (n=13). Po pojedynczej dożylnej iniekcji ogólny klirens z organizmu i objętość rozprowadzenia w stanie stacjonarnym wynosiły średnio 3,3 (1,0) ml/min/kg oraz 0,3 (0,1) l/kg odpowiednio. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wyniosło 60,4 (30,4) % podanej dawki, a średni klirens nerkowy wyniósł 2 (1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów (25 chłopców i 17 dziewcząt) nie miały istotnego wpływu na ogólny klirens leku z organizmu i objętość rozprowadzenia po uwzględnieniu korekty masy ciała. W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin (n = 13) nie odnotowano kumulacji leku, podczas gdy maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwydalenia zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym przy podawaniu według schematu 50 mg/kg co 8 godzin. Eksponencja na cefepim u dzieci po dożylnej dawce 50 mg/kg jest podobna do eksponencji u dorosłych po dożylnej dawce 2 g. Po wstrzyknięciu domięśniowym maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło średnio 68 µg/ml przy medianie 0,75 godziny. Po 8 godzinach od wstrzyknięcia domięśniowego stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło średnio 6 µg/ml. Bezpośrednia biodostępność cefepimu po iniekcji domięśniowej wynosiła średnio 82 %.

Z uwagi na niemożność identyfikacji patogenu oraz określenia jego wrażliwości na antybiotyki lub z powodu braku czasu, cefepim może być stosowany jako terapia empiryczna, ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowo-beztlenowej przed identyfikacją patogenu można rozpocząć leczenie Cefepimem w połączeniu z lekiem przeciwbakteryjnym działającym na bakterie beztlenowe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• zakażenia wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych;
• zakażenia ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin czy inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów równolegle z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktau sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

W celu uniknięcia możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie należy podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanem tobramycyny i siarczanem netilmycyny. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania cefepimu z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów do oznaczania glukozy opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z wywiadem przeszczepienia szpiku kostnego w przypadku obniżonej jego czynności, występującej na tle złośliwych chorób hematologicznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest zastosowanie skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich chorych z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać podania adrenaliny oraz innych form terapii.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranoznego. Dlatego ważne jest, aby w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia cefepimem brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii. Lekkie formy kolitu mogą ustąpić po odstawieniu leku; stan umiarkowany lub ciężki może wymagać specjalistycznego leczenia.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie leku może prowadzić do rozwoju superinfekcji, w związku z czym należy podjąć odpowiednie działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę cefepimu należy dostosować, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania nerek. Ze względu na możliwość występowania przedłużonych stężeń antybiotyku w osoczu u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogarszać czynność nerek, dawkę utrzymującą należy obniżyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na patogeny wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki. W trakcie nadzoru pozarejestrowego odnotowano ciężkie, zagrażające życiu lub śmiertelne działania niepożądane: encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientację, halucynacje, stupor i śpiączkę), mioklonie i drgawki. Większość przypadków odnotowano u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, którzy przyjmowali dawki cefepimu przekraczające zalecane. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki dostosowane do czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po odstawieniu cefepimu i/lub po hemodializie.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu o umiarkowanym nasileniu mogą ustąpić po odstawieniu leku. W przypadkach o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienie białek oraz zastosowanie antybiotyku skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie Cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania. Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy otrzymują długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku. Cefepim (cefepimu hydrochlorid) należy przepisywać ostrożnie pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie z kolitem.

Udowodniono, że L-argina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w osoczu przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Leku można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego podczas leczenia, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, którą należy podawać dożylnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Jednak dawkowanie i droga podania zależą od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Zalecane dawkowanie cefepim dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

W przypadku stosowania roztworu kwasu lidokainowego jako rozpuszczalnika do wewnątrzmięśniowego podawania leku, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy oraz wykonać próbę skórną w celu oceny tolerancji.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych. Przez 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać układ do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku, po której następuje podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Kobiety:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = --------------------------------------------------- × 0,85.

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w zalecanych dawkach początkowych 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem 48 godzin między dawkami.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy stosować tylko w stanach zagrożenia życia. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6.

kreatynina surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Lek stosuje się tylko w stanach zagrożenia życia – 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc oraz empirycznego leczenia gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką i neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej dawkowanie należy ustalać jak u dorosłych.

Podawanie leku. Lek można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do dużej masy mięśniowej (np. do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylnej aplikacji jest wskazana u pacjentów z ciężkimi lub stanami zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, zgodnie z poniższą tabelą. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do infuzji dożylnej.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Lek można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie do wstrzykiwań bakteriostatycznej z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika, przed podaniem należy wykonać próbę skórną na tolerancję.

Jak i inne leki stosowane dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże cefepim może być stosowany w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu wywołującego infekcję, ze względu na szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego leku wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) przed ustaleniem patogenu można rozpocząć leczenie cefepimem w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonią; napady padaczkowe, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku, zastosować terapię objawową. Hemodializa przyspiesza eliminację cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Reakcje niepożądane.

Z układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

z układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność;

z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia;

z układu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, kandydoza jamy ustnej, zmiana wrażliwości smakowej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudobłoniaste);

z układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, drgawki;

z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna;

z skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka;

inne: osłabienie, potliwość, gorączka, zapalenie pochwy, rumień, ból w klatce piersiowej, ból pleców, obrzęki obwodowe.

Z układu oddechowego: zaburzenia oddychania;

z układu pokarmowego: ból brzucha, zaparcia;

z układu nerwowego: zawroty głowy, parestezje;

z układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja;

inne: świąd narządów płciowych, gorączka oraz kandydoza;

Z układu odpornościowego: anafilaksja;

z układu nerwowego: napady padaczkowe.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku:

przy podaniu dożylnym – zapalenie żył (flebita) i stan zapalny;

przy podaniu domięśniowym – ból, stan zapalny.

Badania pozarejestrowe:

• encefalopatie (utraty świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka), napady padaczkowe, mioklonie, niewydolność nerek;
• anafilaksja, w tym szok anafilaktyczny, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza i trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: zwiększenie stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej; anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Przejściowe zwiększenie stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny surowicy obserwowano u mniej niż 0,5% chorych. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię.

Możliwe reakcje niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczny nekrolioza epidermy, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 30 °C lub do 7 dni w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w dziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1 fiolce z lekiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Nectar Lifesciences Limited-Unit VI.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wioska Bhatorlikalan, obok Jharmajri, E.P.I.P., P.W. Barotiwala, Tehsil Baddi, Dystrykt Solan, Himachal Pradesh, 174103, Indie.