Cefepim

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE LEKU CEFEPIM CEFEPIME

Skład:

substancja czynna: cefepime;

1 buteleczka zawiera cefepimu chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 500 mg lub 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do żółtawego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny czwartej generacji.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do stosowania dożylnego i domięśniowego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cephalosporyny III generacji, takie jak ceftriaxym. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niską powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych. Stopień wiązania cefepimu z białkiem wiążącym penicylinę PBP 3 znacznie przewyższa powinowactwo innych cephalosporyn stosowanych dożylno i domięśniowo. Umiarkowane powinowactwo cefepimu do PBP 1a i 1b również wpływa na jego aktywność bakteriobójczą. Stosunek MBK (minimalne stężenie bakteriobójcze) do MIC (minimalne stężenie hamujące) cefepimu wynosi mniej niż 2 dla ponad 80% szczepów wszystkich wrażliwych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Działanie cefepimu polega na hamowaniu syntezy enzymów ściany bakteryjnej.

Cefepim wykazuje aktywność wobec następujących mikroorganizmów:

beztlenowce Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne streptokoki β-hemolizujące (grupy C, G, F); S. bovis (grupa D); streptokoki grupy Viridans.

Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość cephalosporyn, w tym na cefepim;

beztlenowce Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli; Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Haemophilus parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

Cefepim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas maltophilia (Pseudomonas maltophilia);

anaeroby: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy jamy ustnej z rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po podaniu domięśniowym.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u dorosłych zdrowych mężczyzn w różnych odstępach czasu po jednorazowym podaniu dożylonym i domięśniowym przedstawiono w tabeli 1.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylonym (i.v.) i domięśniowym (i.m.)

Tabela 1

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalenia cefepimu z organizmu wynosi około 2 godziny i nie zależy od dawki w zakresie 250 mg – 2 g. Przy dawkowaniu do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizacji do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Cefepim wydzielany jest głównie przez filtrację kłębuszkową (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni wątrobowy klirens – 110 ml/min). W moczu wydzielane jest około 80–85 % dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopirydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki leku.

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwydalenia cefepimu wydłuża się, przy czym obserwuje się zależność liniową między ogólnym klirensem leku a klirensem kreatyniny. Okres półwydalenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia hemodializą wynosi 13 godzin, a przy ciągłym ambulatoryjnym dializowaniu otrzewnowym – 19 godzin. U pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z towarzyszącym mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Dzieci. Badania farmakokinetyki cefepimu przeprowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin i co 24 godziny. Po pojedynczej dożylnej iniekcji ogólny klirens i objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosiły średnio odpowiednio 3,3 (±1,0) ml/min/kg i 0,3 (±0,1) l/kg. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wynosiło 60,4 (±30,4) % podanej dawki, a średni nerkowy klirens wynosił 2,0 (±1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów nie miały istotnego wpływu na ogólny klirens leku i objętość rozkładu z uwzględnieniem korekty masy ciała. Po podaniu dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie stwierdzono kumulacji leku, natomiast maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą oraz okres półwydalenia zwiększały się o około 15 % w stanie stacjonarnym po podaniu według schematu 50 mg/kg co 8 godzin. Eksponencja na działanie cefepimu u dzieci po dożylnej dawce 50 mg/kg była podobna do eksponencji u dorosłych po dożylnej dawce 2 g. Po wstrzyknięciu domięśniowym maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło średnio 68 μg/ml i osiągane było po 0,75 godziny. Po 8 godzinach od wstrzyknięcia domięśniowego stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło średnio 6 μg/ml. Bezpośrednia biodostępność cefepimu po iniekcji domięśniowej wynosiła średnio 82 %.

W przypadku niemożności identyfikacji patogenu i określenia jego wrażliwości na antybiotyki lub braku czasu, cefepim może być stosowany jako leczenie empiryczne ze względu na szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego. U chorych z ryzykiem zakażenia mieszanego tlenowo-beztlenowego przed identyfikacją patogenu można rozpocząć leczenie cefepimem w połączeniu z lekiem przeciwbakteryjnym działającym na beztlenowce.

Stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) i osoczu krwi u dzieci z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych

* wiek od 3,1 miesiąca do 12 lat ze standardowym odchyleniem wieku ± 3 lata.

Dawka leku 50 mg/kg masy ciała podawana dożylnie w ciągu 5–20 minut co 8 godzin. Stężenie we krwi i MIC oznaczano na końcu podania w 2 lub 3 dzień leczenia lekiem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• infekcje dróg moczowych, w tym naczyniowonercze;
• ginekologiczne;
• sepsa;
• leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym naczyniowonercze;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoxyczność i ototoksyczność antybiotyków aminoglikozydowych. Zwiększenie nefrotoxyczności obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami, takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 lub 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 6 M roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań; roztwór glukozy 5 % i chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem z 5 % roztworem dekstrozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie powinno się podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku współpodawania wymienionych leków należy stosować każdy antybiotyk oddzielnie.

Leczenie wspomagające antybiotykami bakteriostatycznymi może wpływać na działanie antybiotyków beta-laktamowych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu w przypadku stosowania odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zjawiska nadwrażliwości

Przed zastosowaniem leku należy ustalić, czy u pacjenta wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe.

Cefepim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą lub alergicznym diatezą. Stan pacjenta należy dokładnie monitorować podczas pierwszego podania. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej leczenie należy natychmiast przerwać.

Antybiotyki należy przepisywać z ostrożnością wszystkim chorym z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku pojawienia się reakcji alergicznej stosowanie leku należy przerwać. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny i innych form terapii.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepieniu szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością na tle złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, wskazana jest złożona terapia przeciwmikrobiowa.

Aktywność przeciwbakteryjna cefepimu

Najmniej prawdopodobne jest, że przepisanie cefepimu w przypadku braku potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub jego stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy rozpocząć odpowiednie działania lecznicze.

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (klirem kreatyniny < 50 ml/min) dawkę leku należy skorygować, aby skompensować spowolnienie szybkości wydalania nerek. Ponieważ wysokie stężenia antybiotyku w osoczu mogą występować przy zwykłych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogorszyć funkcję nerek, dawkę utrzymaną cefepimu należy zmniejszyć. Przy ustalaniu kolejnej dawki leku należy uwzględnić stopień zaburzenia funkcji nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmów wywołujących infekcję.

Podczas badań po wprowadzeniu na rynek zarejestrowano następujące poważne działania niepożądane, stanowiące zagrożenie dla życia lub przypadki śmiertelne: odwracalna encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja, halucynacje, stupor i śpiączka), mioklonus, drgawki (w tym stan padaczkowy) i/lub niewydolność nerek. Większość przypadków obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki cefepimu przekraczające zalecane.

Czasem wskazane reakcje występowały u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwagi na funkcję nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Diaree związane z Clostridium difficile

Zgłaszano przewlekłe biegunki i kolity związane z antybiotykami, w tym kolit pseudobłoniasty i biegunkę związaną z Clostridium difficile, związane ze stosowaniem prawie wszystkich antybiotyków, w tym cefepimu, które mogą wahać się od łagodnej biegunki do kolitu zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić tę diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po stosowaniu cefepimu. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia biegunki lub kolitu związanego z antybiotykiem należy przerwać leczenie środkami przeciwbakteryjnymi, w tym cefepimem, i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Łagodny kolit pseudobłoniasty może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku kolitu pseudobłoniastego średniego i ciężkiego stopnia należy rozważyć konieczność stosowania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania środka przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (w tym w wywiadzie), szczególnie z kolitem.

Pacjenci starsi

Wiadomo, że cefepim w znacznym stopniu wydzielany jest przez nerki i ryzyko reakcji toksycznych na ten lek może być wyższe u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponieważ pacjenci starsi są bardziej skłonni do obniżenia funkcji nerek, należy ostrożnie podejść do wyboru dawki, a funkcję nerek należy monitorować.

Badania serologiczne

Cefalosporyny mają tendencję do adsorpcji na powierzchni czerwonych krwinek i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciw lekom, co prowadzi do dodatniego wyniku testu Coombsa. U pacjentów stosujących cefepim dwa razy dziennie opisano dodatni wynik testu Coombsa przy braku objawów hemolizy.

Podczas wykonywania badań hematologicznych lub transfuzji krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki stosowały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być wynikiem stosowania leku.

Podczas badania moczu na glukozurię możliwy jest wynik fałszywie dodatni. Z tego powodu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami glukozo-utleniowymi w okresie leczenia lekiem.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwmikrobiologicznej. Należy monitorować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

Należy monitorować czas protrombinowy.

Przy stosowaniu lidokainy jako rozpuszczalnika u dzieci i dorosłych należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie wapnia w osoczu przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Leku w czasie ciąży można przepisywać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego podczas stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Wpływ cefepimu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami nie był badany, należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci wynosi 1 g w sposób dożylny lub wewnątrzmięśniowy co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni. Ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Jednak dawkowanie i droga podania mogą się różnić w zależności od wrażliwości, lokalizacji i typu mikroorganizmów, stopnia ciężkości infekcji, a także wieku i stanu funkcjonalnego organizmu pacjenta. Rekomendacje dotyczące dawkowania cefepimu dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Profilaktyka możliwego zakażenia podczas wykonywania zabiegów chirurgicznych. 2 g leku podawać dożylnie kroplowo przez 30 minut, godzinę przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Roztworu metronidazolu nie należy podawać jednocześnie z cefepimem. W przypadku jednoczesnego stosowania każdy antybiotyk należy podawać w oddzielnych systemach. W przypadku stosowania jednego systemu do dwóch leków, system należy przepłukać przed infuzją metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) zabiegów chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku, po czym następuje podanie metronidazolu.

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Stosować wyłącznie w stanach zagrożenia życia. Podawać w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości zakażenia. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg, które otrzymują leczenie cefepimem, należy stale monitorować.

Dzieci w wieku powyżej 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Dzieciom o masie ciała do 40 kg zalecana dawka w przypadku złożonych lub niezłożonych infekcji dróg moczowych (w tym nerek), niezłożonych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w przypadku leczenia empirycznego gorączki u neutropeników wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u neutropeników i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Czas trwania terapii wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Dzieciom o masie ciała powyżej 40 kg lek należy przepisać tak samo jak dorosłym.

U dzieci z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podaniami.

Zaburzenia funkcji nerek. Cefepim jest wydzielany z moczem drogą filtracji kłębuszkowej, dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) należy dostosować schemat podawania leku. Początkowa dawka leku jest taka sama jak u pacjentów z niezmienioną funkcją nerek. Zalecane dawki utrzymujące przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

*W dniu przeprowadzania dializy wstrzyknięcie należy wykonać po sesji dializy.

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy krwi, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------

72 × kreatynina surowicy krwi (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = wartość obliczona według powyższego wzoru × 0,85

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % podanej dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z przedziałem między dawkami wynoszącym 48 godzin.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek u dzieci zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami, jak podano w tabeli 3.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = -----------------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6

kreatynina surowicy (mg/dl)

Podawanie leku. Lek można podawać dożylnie lub głęboko wewnątrzmięśniowo w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego).

Podawanie dożylne. Droga dożylnej aplikacji jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku dożylnej metody podania cefepim należy rozpuścić w 5 lub 10 ml sterylnej wody do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą 4. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Lek należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, lub w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

Przygotowane roztwory leku do podania wewnątrzmięśniowego i dożylnego można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Tabela 4

Tak jak w przypadku innych leków stosowanych dożylnie, gotowe roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołującego infekcję oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak lek można stosować jako monoterapię jeszcze przed ustaleniem mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie można rozpocząć w połączeniu z lekiem działającym na bakterie beztlenowe, jeszcze przed ustaleniem patogenu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami podobnymi do epileptycznych, pobudzeniem neuroprzyczynowym.

Leczenie: należy przerwać podawanie leku, zastosować terapię objawową. Hemodializa przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają podania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane występują rzadko.

Z układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Z powłok skórnych i tkanki podskórnej: wysypka skórna, świąd, pokrzywka.

Z układu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niestrawność, zaburzenia smaku, zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste), zapalenie okrężnicy.

Z wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Z układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/kręgosłupie, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym zapalenie, flebita, ból.

Zakażenia: kandydoza, bakteryjne zapalenie pochwy, swędzenie narządów płciowych, zapalenie okrężnicy typu pseudobłoniastego, inne nadkażenia.

Z układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnej: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca.

Z nerek i układu moczowego: niewydolność nerek.

Z układu krwi i chłonnego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Badania laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej we krwi osocza, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (PTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych działań niepożądanych możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczny nekrolizy epidermy, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, farmaceuci oraz pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Eksperckiego Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami (takimi jak roztwory metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, tobramycyny lub netilmycyny), z wyjątkiem rozcieńczycieli wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 1, 5 lub 10 fiolki z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 98 Huan Road, Economic and Technological Development Zone, Shijiazhuang, Hebei 052165, Chiny.