ULOTKA DO LEKU DO STOSOWANIA U LUDZI KASARCK® (CASARK)

Skład:

substancja czynna: candesartan cilexetil;

1 tabletka zawiera candesartanu cilexetilu, przeliczonej na substancję o stężeniu 100%, 8 mg lub 16 mg lub 32 mg;

substancje pomocnicze: wapniowa karboksymetyloceluloza; skrobia kukurydziana; hydroksypropyloceluloza; laktoza jednowodna; stearynian magnezu; polietylenoglikol (PEG 8000).

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Kasarck®, tabletki 8 mg lub 16 mg: tabletki białe lub prawie białe, okrągłe, o powierzchni dwuwypukłej. Na powierzchni tabletek dopuszczalne jest przebarwienie typu marmuru.

Kasarck®, tabletki 32 mg: tabletki białe lub prawie białe, okrągłe, o powierzchni dwuwypukłej, z kreseczką z jednej strony tabletki. Na powierzchni tabletek dopuszczalne jest przebarwienie typu marmuru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Blokery receptora angiotensyny II.

Kod ATX C09C A06.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Angiotensyna II to główny hormon vasoaktywny układu renyna-angiotensyna-aldosteron, odgrywający rolę w patofizjologicznym mechanizmie rozwoju nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Odgrywa również rolę w patogenezie ostatecznej hipertrofii i uszkodzenia narządów docelowych. Główne efekty fizjologiczne angiotensyny II, takie jak wazokonstrykcja, stymulacja wydzielania aldosteronu, regulacja gospodarki wodno-solnej oraz stymulacja wzrostu komórek, zachodzą przy udziale receptorów typu 1 (AT1).

Efekty farmakodynamiczne

Kandesartan cilexetil jest lekiem prodrugowym przeznaczonym do doustnego przyjmowania. Szybko przekształca się w aktywną substancję czynną – kandesartan – poprzez hydrolizę estrów w trakcie wchłaniania z przewodu pokarmowego. Kandesartan jest antagonistą receptorów angiotensyny II (ARA II), selektywnym wobec receptorów AT1, charakteryzującym się silnym wiązaniem i powolnym odłączaniem się od receptora. Nie wykazuje on aktywności agonistycznej.

Kandesartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie stwierdzono wpływu na działanie ECA ani wzmacniania działania bradykininy lub substancji P. W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których porównywano kandesartan z inhibitorami ECA, częstość występowania kaszlu była niższa u pacjentów przyjmujących kandesartan cilexetil. Kandesartan nie wiąże się z receptorami innych hormonów i nie blokuje kanałów jonowych, które mają istotne znaczenie dla regulacji układu sercowo-naczyniowego. Antagonizm wobec receptorów angiotensyny II (AT1) prowadzi do zależnego od dawki wzrostu stężenia reniny, angiotensyny I oraz angiotensyny II we krwi osocza, a także do obniżenia stężenia aldosteronu we krwi osocza.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Nadciśnienie tętnicze

W nadciśnieniu tętniczym kandesartan powoduje zależne od dawki, długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego (CT). Działanie przeciwciśnieniowe wynika ze zmniejszenia ogólnoustrojowego oporu obwodowego bez odruchowego zwiększenia częstości skurczów serca. Nie odnotowano przypadków ciężkiej lub nasilonej hipotensji po przyjęciu pierwszej dawki ani zespołu odstawienia po przerwaniu leczenia.

Po przyjęciu pojedynczej dawki kandesartanu cilexetil początek działania przeciwciśnieniowego zwykle następuje w ciągu 2 godzin. Przy długotrwałym leczeniu maksymalne obniżenie CT przy stosowaniu dowolnej dawki osiągane jest zazwyczaj w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się w czasie leczenia długoterminowego. Zgodnie z danymi metaanalizy, średni dodatkowy efekt przy zwiększeniu dawki z 16 mg do 32 mg raz dziennie był niewielki. Biorąc pod uwagę międzyosobniczą zmienność, u niektórych pacjentów można oczekiwać skutku bardziej wyraźnego niż średni. Kandesartan cilexetil, przyjmowany raz dziennie, zapewnia skuteczne i płynne obniżenie CT przez 24 godziny z niewielką różnicą między efektem maksymalnym a minimalnym w ciągu okresu dawkowania.

Stosowanie kandesartanu cilexetil w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do dodatkowego obniżenia CT. Wzmocniony efekt przeciwciśnieniowy obserwuje się również przy łączeniu kandesartanu cilexetil z amlodypiną lub felodypiną.

Leki blokujące układ renyna-angiotensyna-aldosteron wykazują mniejszy efekt przeciwciśnieniowy u pacjentów rasy czarnej (zazwyczaj populacja o niskim stężeniu reniny) w porównaniu z pacjentami innych ras. Tak samo jest w przypadku kandesartanu.

Kandesartan zwiększa przepływ krwi przez nerki i nie wpływa na szybkość filtracji kłębuszkowej lub zwiększa ją, podczas gdy opór naczyń nerkowych i frakcja filtracji ulegają obniżeniu. W 3-miesięcznym badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, leczenie przeciwciśnieniowe kandesartanem cilexetil zmniejszało wydzielanie albumin z moczem. Obecnie brakuje danych dotyczących wpływu kandesartanu na postęp cukrzycowej choroby nerek.

Wpływ kandesartanu cilexetil, stosowanego w dawkach 8–16 mg (średnia dawka – 12 mg) raz dziennie, na chorobę i śmiertelność układu sercowo-naczyniowego oceniano w trakcie randomizowanego, placebo-kontrolowanego badania klinicznego z udziałem pacjentów starszych z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym o średniej długości trwania 3,7 roku.

Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w punkcie końcowym pierwotnym, tj. liczbie dużych zdarzeń sercowo-naczyniowych (śmiertelność sercowo-naczyniowa, niezakończony zgonem udar mózgu oraz niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego) w grupie leczonej kandesartanem i w grupie kontrolnej.

W trakcie prowadzonych randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych ONTARGET oraz VA NEPHRON-D badano korzyści wynikające ze stosowania kombinacji inhibitora ECA z blokerem receptorów angiotensyny II. Badanie ONTARGET prowadzono u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową w wywiadzie lub z cukrzycą typu 2 towarzyszoną oznakami uszkodzenia narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono u pacjentów z cukrzycą typu 2 i cukrzycową chorobą nerek.

Badania te nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i/lub sercowo-naczyniowe oraz na śmiertelność, jednocześnie zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne powyższych leków, otrzymane wyniki mają znaczenie dla innych inhibitorów ECA i antagonistów receptorów angiotensyny II.

Dlatego nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ECA i antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycową chorobą nerek.

Badanie ALTITUDE prowadzono u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i/lub chorobą sercowo-naczyniową w celu sprawdzenia korzyści wynikających z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitora ECA lub blokera receptorów angiotensyny II.

Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych badanie to zostało zakończone przedwcześnie. Śmiertelność z powodu chorób sercowo-naczyniowych oraz udar mózgu występowały częściej w grupie przyjmującej aliskiren niż w grupie placebo. Częstość występowania reakcji niepożądanych, w tym poważnych reakcji niepożądanych (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i niewydolność nerek), była wyższa w grupie aliskirenu niż w grupie placebo.

Niewydolność serca

Leczenie kandesartanem cilexetil zmniejsza śmiertelność, zmniejsza liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca i łagodzi objawy u pacjentów z dysfunkcją skurczową lewej komory, co wykazano w programie „Kandesartan w niewydolności serca – ocena zmniejszenia śmiertelności i zachorowalności” (CHARM).

Pozytywny wpływ kandesartanu na zmniejszenie śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych lub częstość pierwszej hospitalizacji z powodu przewlekłej niewydolności serca (PNS) był stały niezależnie od wieku, płci i współistniejącej terapii. Kandesartan był również skuteczny u pacjentów przyjmujących jednocześnie beta-blokery i inhibitory ECA, przy czym pozytywny efekt uzyskiwano niezależnie od tego, czy pacjent przyjmował inhibitory ECA w dawce celu zalecanej w wytycznych terapeutycznych.

U pacjentów z PNS i zmniejszoną funkcją skurczową lewej komory (frakcja wyrzutu lewej komory ≤40 %) kandesartan zmniejsza ogólnoustrojowy opór naczyniowy i ciśnienie wsteczne w naczyniach płucnych, zwiększa aktywność reniny we krwi osocza i stężenie angiotensyny II, a także obniża poziom aldosteronu.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i rozkład

Po przyjęciu doustnie kandesartan cilexetil przekształca się w aktywną substancję czynną – kandesartan. Absolutna biodostępność kandesartanu wynosi około 40 % po doustnym przyjęciu roztworu kandesartanu cilexetil. Względna biodostępność postaci leku w tabletkach w porównaniu z tym samym roztworem do przyjmowania doustnie wynosi około 34 % z bardzo niewielką zmiennością. Obliczona absolutna biodostępność tabletek wynosi zatem 14 %. Średnie stężenie maksymalne w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3–4 godzinach od przyjęcia tabletki. Stężenie kandesartanu w surowicy wzrasta liniowo wraz ze wzrostem dawek w zakresie terapeutycznym. Nie stwierdzono różnic płciowych w farmakokinetyce kandesartanu. Pole pod krzywą „stężenie w surowicy w funkcji czasu” (AUC) kandesartanu nie ulega istotnym zmianom pod wpływem pokarmu.

Kandesartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – powyżej 99 %. Uczynny objętość rozkładu kandesartanu wynosi 0,1 l/kg.

Biodostępność kandesartanu nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.

Metabolizm i wydalanie

Kandesartan wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią, a jedynie w niewielkim stopniu – poprzez wątrobowy metabolizm (CYP2C9). Dostępne badania interakcji wskazują na brak wpływu na CYP2C9 i CYP3A4.

Na podstawie danych badań in vitro nie należy oczekiwać interakcji in vivo z lekami, których metabolizm zależy od izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4 cytochromu P450. Ostateczny okres półtrwania kandesartanu wynosi około 9 godzin. Nie obserwuje się kumulacji leku po wielokrotnym przyjmowaniu.

Całkowity klirens osocza kandesartanu wynosi około 0,37 ml/min/kg, z klirens nerkowym około 0,19 ml/min/kg. Wydalanie kandesartanu przez nerki odbywa się zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i aktywną sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu dawki kandesartanu cilexetil znaczonego radioizotopem 14C, około 26 % dawki wydala się z moczem w postaci kandesartanu i 7 % – w postaci nieaktywnego metabolitu, podczas gdy około 56 % dawki wydala się z kałem w postaci kandesartanu i 10 % – w postaci nieaktywnego metabolitu.

Farmakokinetyka u pacjentów z szczególnymi cechami

U osób starszych (65 lat i więcej) Cmax i AUC kandesartanu były zwiększone o około 50 % i 80 % odpowiednio w porównaniu z młodymi osobami. Jednakże odpowiedź CT i częstość występowania działań niepożądanych były podobne po przyjęciu dawki leku Casark® u młodych pacjentów i u pacjentów starszych.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek Cmax i AUC kandesartanu wzrastały przy wielokrotnym przyjmowaniu o około 50 % i 70 % odpowiednio, natomiast t½ pozostawał niezmieniony w porównaniu z pacjentami o normalnej funkcji nerek. Odpowiadające zmiany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wynosiły odpowiednio około 50 % i 110 %.

Ostateczny t½ kandesartanu był podwojony u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. AUC kandesartanu u pacjentów poddawanych hemodializie była zbliżona do wartości u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

W dwóch badaniach obejmujących pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby zaobserwowano wzrost średniego AUC kandesartanu o około 20 % w jednym badaniu i o 80 % w drugim badaniu. Brakuje doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Leczenie dorosłych pacjentów z niewydolnością serca i zaburzoną czynnością skurczową lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤40 %) przy nietolerancji inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub jako terapia uzupełniająca do leczenia inhibitorami ACE u chorych z objawami niewydolności serca pomimo optymalnej terapii, przy nietolerancji antagonistów receptorów mineralokortykoidowych (patrz punkty: «Farmakodynamika», «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji», «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania» oraz «Sposób dawkowania i stosowania»).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na candesartan cilexetil lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub cholestaza.

Jednoczesne stosowanie candesartanu cilexetilu i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²).

Ciężarne lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz punkt «Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią»).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki badane w badaniach farmakokinetycznych obejmowały hydrochlorotiazyd, warfarynę, digoksynę, doustne środki antykoncepcyjne (czyli etyniloestradiol/lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypinę oraz enalapryl. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z tymi lekami.

Jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas, leków potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków (np. heparyny) może zwiększać stężenie potasu. Należy odpowiednio monitorować poziom potasu (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Donoszono o odwracalnym wzroście stężenia litu w surowicy i toksyczności podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE.

Podobny efekt może występować przy stosowaniu ARB II. Stosowanie candesartanu z litem nie jest zalecane. Jeśli konieczność takiej kombinacji zostanie potwierdzona, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy.

Podczas jednoczesnego stosowania ARB II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (np. selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (> 3 g/dobę) oraz nieselektywnymi NLPZ) może występować osłabienie działania przeciwciśnieniowego.

Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne przyjmowanie ARB II i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek, oraz wzrostu stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z osłabioną czynnością nerek przed rozpoczęciem leczenia. Kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjent powinien być odpowiednio nawodniony, a należy zwrócić uwagę na monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej oraz okresowo w dalszym jej przebiegu.

Dane badania klinicznego wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i blokerów angiotensyny II lub aliskirenem wiąże się z większą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem leku oddziałującego na RAAS w monoterapii.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldesteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren może zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Upośledzenie czynności nerek

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na układ renina-angiotensyna-aldesteron, można oczekiwać zmian czynności nerek u wrażliwych pacjentów przyjmujących kandesartan cilexetil.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzoną czynnością nerek leczonych kandesartanem cilexetilem zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy.

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z bardzo ciężką lub terminalną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) jest ograniczone. U tych pacjentów dawkę leku Casark® należy dobrać ostrożnie, z dokładnym monitorowaniem ciśnienia tętniczego (CT). U pacjentów z niewydolnością serca badania powinny obejmować okresową ocenę czynności nerek, szczególnie u osób starszych (powyżej 75. roku życia) oraz u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. W trakcie doboru dawki kandesartanu cilexetilu zaleca się monitorowanie poziomu kreatyniny i potasu w surowicy. Badania kliniczne dotyczące niewydolności serca nie obejmowały pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy > 265 µmol/l (> 3 mg/dl).

Terapia wspomagająca z zastosowaniem inhibitorów ACE w niewydolności serca

Ryzyko działań niepożądanych, szczególnie hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), może wzrosnąć przy stosowaniu kandesartanu cilexetilu w połączeniu z inhibitorami ACE. Potrójna kombinacja inhibitora ACE, antagonisty receptora mineralokortykoidowego i kandesartanu cilexetilu również nie jest zalecana. Stosowanie tych kombinacji powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy stosować inhibitorów ACE jednocześnie z blokerami receptora angiotensyny II u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Hemodializa

Podczas dializy ciśnienie tętnicze może być szczególnie wrażliwe na blokadę receptorów AT1 z powodu zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldesteron. Dlatego u pacjentów poddawanych hemodializie dawkę kandesartanu cilexetilu należy dobrać ostrożnie, z monitorowaniem ciśnienia tętniczego.

Stenoza tętnicy nerkowej

Leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldesteron, w tym antagoniści receptora angiotensyny II (ARA II), mogą zwiększać stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki.

Przeszczepienie nerki

Doświadczenie w stosowaniu leku Casark® u pacjentów po niedawno przeszczepionej nerce jest ograniczone.

Arterialna hipotensja

U pacjentów z niewydolnością serca leczenie lekiem Casark® może powodować hipotensję. Może ona również występować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i wewnątrznaczyniową dehydratacją spowodowaną przyjmowaniem wysokich dawek diuretyków. Należy ostrożnie rozpoczynać terapię i podjąć działania korygujące hipowolemię.

Znieczulenie i zabiegi chirurgiczne

U pacjentów przyjmujących antagoniści angiotensyny II, podczas znieczulenia i zabiegów chirurgicznych może wystąpić hipotensja w wyniku blokady układu renina-angiotensyna. Bardzo rzadko hipotensja może być nasilona i wymagać wstrzykiwania płynów dożylnie i/lub zastosowania środków zwężających naczynia.

Stenoza zastawkowa aortalna i mitralna (obstrukcyjna kardiomiopatia przerostowa)

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z hemodynamicznie istotną stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obstrukcyjną kardiomiopatią przerostową.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem w większości przypadków nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldesteron. W związku z tym stosowanie kandesartanu cilexetilu w tej grupie pacjentów nie jest zalecane.

Hiperkaliemia

Jednoczesne stosowanie leku Casark® z diuretykami zatrzymującymi potas, lekami potasu, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami mogących podnosić poziom potasu (np. heparyną) może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Należy odpowiednio monitorować poziom potasu.

U pacjentów z niewydolnością serca przyjmujących Casark® może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolaktonu) i kandesartanu cilexetilu nie jest zalecana i może być stosowana wyłącznie po starannym ocenieniu potencjalnych korzyści i ryzyka.

Angioobrzęk jelita

Opisywano przypadki angioobrzęku jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptora angiotensyny II (w tym kandesartan cilexetil) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów występował ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptora angiotensyny II. W przypadku rozpoznania angioobrzęku jelita należy przerwać stosowanie kandesartanu cilexetilu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Ogólne

U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldesteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub chorobą nerek, w tym stenozą tętnicy nerkowej), leczenie innymi lekami wpływającymi na ten układ wiązano z ostrą hipotensją tętniczą, azotemią, oligurią lub rzadko – z ostrą niewydolnością nerek. Możliwość takich efektów nie może być wykluczona przy stosowaniu ARA II. Podobnie jak w przypadku każdego leku przeciwnadciśnieniowego, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niedokrwienną chorobą mózgu może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Efekt przeciwnadciśnieniowy kandesartanu może być wzmocniony przez inne leki obniżające ciśnienie tętnicze, niezależnie od tego, czy są one stosowane jako leki przeciwnadciśnieniowe, czy z innych wskazań.

Casark® zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lappe lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Ciąża

Stosowanie ARA II nie powinno być rozpoczynane w czasie ciąży. O ile kontynuacja terapii ARA II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną, pacjentkom planującym ciążę należy przepisać alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli ciąża zostanie zdiagnozowana, leczenie ARA II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

U pacjentek w okresie postmenopauzalnym możliwość zajścia w ciążę powinna być oceniana indywidualnie. Należy dostarczyć odpowiedniej informacji i/lub podjąć środki zapobiegające ryzyku narażenia na działanie leku w czasie ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie kandesartanu cilexetilu w czasie ciąży jest przeciwwskazane. Kandesartan cilexetil nie jest zalecany do stosowania w czasie karmienia piersią.

Ciąża

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po narażeniu na inhibitory ACE w I trymestrze ciąży nie pozwalają na ostateczne wnioski, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Ponieważ brakuje kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu ARA II, podobne zagrożenia mogą istnieć również dla tej grupy leków. O ile kontynuacja terapii ARA II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną, pacjentkom planującym ciążę należy przepisać alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli ciąża zostanie zdiagnozowana, leczenie lekami ARA II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że stosowanie przez człowieka ARA II w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do fetotoksyczności (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia). Jeżeli doszło do stosowania ARA II w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny czynności nerek i stanu czaszki płodu.

Noworodki, których matki przyjmowały ARA II, wymagają starannego monitorowania pod kątem hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią

Ponieważ brakuje informacji o stosowaniu leku Casark® w czasie karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania. Należy preferować alternatywne metody leczenia o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w czasie karmienia piersią, szczególnie w okresie karmienia noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu kandesartanu na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Należy jednak wziąć pod uwagę, że podczas leczenia lekiem Casark® mogą wystąpić zawroty głowy lub zwiększona zmęczliwość.

Sposób stosowania i dawki

Przyjmować doustnie.

Preparat Casark® należy przyjmować 1 raz dziennie niezależnie od posiłku.

Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność kandesartanu.

Tabletki o dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg nie mogą być dzielone na części, dlatego w przypadku konieczności podania kandesartanu cilexetylu w dawce 4 mg należy skorzystać z leku umożliwiającego dozowanie kandesartanu cilexetylu w dawce 4 mg.

Stosowanie w nadciśnieniu tętniczym

Zalecana dawka początkowa oraz typowa dawka utrzymania preparatu Casark® wynosi 8 mg 1 raz dziennie. Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 16 mg 1 raz dziennie, a maksymalnie do 32 mg 1 raz dziennie. Leczenie należy dostosować zgodnie z odpowiedzią ciśnienia tętniczego na terapię. Preparat Casark® można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi (patrz punkty „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Wykazano, że dodanie hydrochlorotiazydu zapewnia dodatkowy efekt przeciwciśnieniowy przy różnych dawkach preparatu Casark®.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki początkowej.

Stosowanie u pacjentów z obniżoną objętością krwi obiegowej

Dawkę początkową 4 mg można rozważyć u pacjentów z ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, takich jak pacjenci z możliwą dehydratacją (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek

Dawką początkową u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, w tym u pacjentów poddawanych hemodializie, jest 4 mg. Dawka powinna być doświadczona zgodnie z odpowiedzią na leczenie. Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z bardzo ciężkim lub końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) jest ograniczone (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby zaleca się dawkę początkową 4 mg 1 raz dziennie. Dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią na leczenie. Preparat Casark® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i/lub z obturacyjnym zapaleniem wątroby (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Przeciwwskazania”).

Stosowanie u pacjentów niebiałej rasy

Efekt przeciwciśnieniowy kandesartanu u pacjentów niebiałej rasy jest słabszy niż u pacjentów innych ras. W związku z tym częściej może występować potrzeba zwiększenia dawki preparatu Casark® oraz terapii wspomagającej w celu kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów niebiałej rasy niż u pacjentów innych ras (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Stosowanie w niewydolności serca

Typowa zalecana dawka początkowa kandesartanu cilexetylu wynosi 4 mg 1 raz dziennie. Dawkowanie do dawki docelowej 32 mg 1 raz dziennie (dawka maksymalna) lub najwyższej dawki tolerowanej przez pacjenta odbywa się przez podwajanie dawki w odstępach co najmniej 2 tygodnie (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Badanie pacjentów z niewydolnością serca powinno zawsze obejmować ocenę funkcji nerek, w tym monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy.

Preparat Casark® można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca, w tym inhibitorami ACE, blokerami kanałów wapniowych, diuretykami i digitalisem lub kombinacją tych leków.

Preparat Casark® można przepisać w połączeniu z inhibitorami ACE pacjentom z objawami niewydolności serca, mimo optymalnej standardowej terapii niewydolności serca, przy nietolerancji antagonistów receptorów mineralokortykoidowych.

Kombinacja inhibitorów ACE, zabezpieczających potas diuretyków (np. spironolaktonu) i preparatu Casark® nie jest zalecana i powinna być stosowana wyłącznie po dokładnej ocenie potencjalnych korzyści i ryzyka (patrz punkty „Farmakodynamika”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Osobne grupy pacjentów

Nie ma potrzeby korekty dawki początkowej u pacjentów w wieku podeszłym ani u pacjentów z obniżoną objętością krwi obiegowej, zaburzeniami funkcji nerek lub łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu Casark® u dzieci od urodzenia do 18. roku życia w leczeniu niewydolności serca nie zostały ustalone. Brak danych.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu Casark® u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy: biorąc pod uwagę właściwości farmakologiczne leku, głównym objawem przedawkowania będzie prawdopodobnie hipotensja objawowa i zawroty głowy. W pojedynczych przypadkach przedawkowania (do 672 mg kandesartanu cilexetylu) donoszono o pełnym wyzdrowieniu pacjentów bez konsekwencji.

Leczenie: jeśli wystąpi hipotensja objawowa, należy podjąć leczenie objawowe i monitorować wskaźniki czynności życiowych. Pacjentowi należy nadać pozycję leżącą na plecach z uniesionymi do góry nogami. Jeśli to nie wystarcza, należy zwiększyć objętość osocza za pomocą infuzji, np. 0,9 % roztworu chlorku sodu. Jeśli powyższe środki nie są skuteczne, można zastosować leki sympatomimetyczne. Kandesartan nie jest usuwany podczas hemodializy.

Efekty niepożądane

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Niepożądane reakcje obserwowane podczas kontrolowanych badań klinicznych kandesartanu cilexetylu były łagodne i przejściowe. Nie stwierdzono związku ogólnej częstości występowania działań niepożądanych z dawką lub wiekiem. Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych była podobna przy leczeniu kandesartanem cilexetylem (3,1%) i placebo (3,2%).

Podczas analizy uogólnionej danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, reakcje niepożądane po zastosowaniu kandesartanu cilexetylu określano na podstawie działań niepożądanych, których częstość przekraczała częstość występowania działań niepożądanych przy stosowaniu placebo o co najmniej 1%. Najczęstsze niepożądane reakcje to zawroty głowy/obrzoki, ból głowy oraz infekcje dróg oddechowych.

Zastosowano następujące definicje częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10000).

Możliwe są następujące reakcje niepożądane podczas stosowania kandesartanu cilexetylu:

Infekcje i inwazje: często – infekcje dróg oddechowych.

Z boku krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Z boku przemiany materii i układu pokarmowego: bardzo rzadko – hiperkaliemia, hiponatremia.

Z boku układu nerwowego: często – zawroty głowy/obrzoki, ból głowy.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo rzadko – kaszel.

Z boku układu pokarmowego: bardzo rzadko – nudności, bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy jelita, nieznane – biegunka.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby.

Z boku skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka, swędzenie.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo rzadko – ból pleców, artralgia, miastenia.

Z boku nerek i dróg moczowych: bardzo rzadko – pogorszenie funkcji nerek, w tym ostre niewydolności nerek u wrażliwych pacjentów.

Wyniki badań laboratoryjnych: w większości przypadków nie obserwowano klinicznie istotnego wpływu leku Casark® na typowe parametry laboratoryjne. Jak przy stosowaniu innych inhibitorów układu renina-angiotensyna-aldosteron, zauważono nieznaczne obniżenie poziomu hemoglobiny. Zazwyczaj u pacjentów przyjmujących lek Casark® nie ma potrzeby stałego monitorowania parametrów laboratoryjnych. Jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się okresowe monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny w surowicy.

Leczenie niewydolności serca

Profil działań niepożądanych leku Casark® u pacjentów z niewydolnością serca był zgodny z właściwościami farmakologicznymi leku i stanem zdrowia pacjentów. W programie klinicznym CHARM, porównując kandesartan cilexetylu w dawkach do 32 mg (n=3803) z placebo (n=3796), leczenie przerwano z powodu niepożądanych efektów u 21,0% pacjentów w grupie kandesartanu cilexetylu i u 16,1% w grupie placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane, takie jak hiperkaliemia, hipotensja i niewydolność nerek, występowały u pacjentów powyżej 70 roku życia, u chorych na cukrzycę oraz u pacjentów przyjmujących inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron, w szczególności inhibitory ACE i/lub spironolakton.

Możliwe są następujące reakcje niepożądane podczas stosowania kandesartanu cilexetylu:

Z boku krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – leukopenia, neutropenia i agranulocytoza.

Z boku przemiany materii i układu pokarmowego: często – hiperkaliemia, bardzo rzadko – hiponatremia.

Z boku układu nerwowego: bardzo rzadko – zawroty głowy, ból głowy.

Z boku naczyń: często – hipotensja.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo rzadko – kaszel.

Z boku układu pokarmowego: bardzo rzadko – nudności, bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy jelita, nieznane – biegunka.

Z boku wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby.

Z boku skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka, swędzenie.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – ból pleców, artralgia, miastenia.

Z boku nerek i dróg moczowych: często – zaburzenia funkcji nerek, w tym niewydolność nerek u wrażliwych pacjentów.

Wyniki badań laboratoryjnych: u pacjentów przyjmujących kandesartan cilexetyl z powodu niewydolności serca często występuje hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek. Zaleca się okresowe monitorowanie poziomu kreatyniny i potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Dla dawek 16 mg i 32 mg – po 10 tabletek w blisterze, po 3 blistery w opakowaniu; dla dawki 8 mg – po 10 tabletek w blisterze, po 3 lub 9 blisterów w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.