Bisoprolol-Zdorovia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU BISOPROLOL-ZDOROVIA (BISOPROLOL-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: bisoprolol;

1 tabletka zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan bezwodny; celuloza mikrokryształowa; skrobia kukurydziana; krospliwidon; krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny; stearynian magnezu; sucha mieszanina „Opadry white” zawierająca dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometylocelulozę, triacetynę; żółć FCF, pomarańczowy żółty S (E 110), tartrazyna (E 102).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, okrągłe, dwuwypukłe, od jasnożółtego do żółtego koloru (tabletki 5 mg), od jasnopomarańczowego do pomarańczowego z różowym odcieniem koloru (tabletki 10 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych. Kod ATC C07AB07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Bisoprolol – wysoko selektywny bloker β1-adrenergiczny. Nie wykazuje wewnętrznego działania sympatymimetycznego ani klinicznie istotnych właściwości stabilizujących błonę. Lek charakteryzuje bardzo niskie powinowactwo do receptorów β2 mięśni gładkich oskrzeli i naczyń krwionośnych oraz do receptorów β2 uczestniczących w regulacji metabolicznej. W związku z tym bisoprolol nie wpływa na oporność dróg oddechowych ani na pośrednictwem receptorów β2 wywołane efekty metaboliczne. Selektywność bisoprololu względem receptorów β1 utrzymuje się również poza zakresem terapeutycznym dawek.

Bisoprolol nie wykazuje wyraźnego ujemnego działania inotropowego.

Maksymalny efekt bisoprololu występuje 3–4 godziny po podaniu doustnym. Okres półtrwania (T½) w osoczu wynosi 10–12 godzin, co powoduje skuteczność trwającą 24 godziny po jednorazowym przyjęciu. Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest po 2 tygodniach przyjmowania leku.

W intensywnej terapii u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca bez przewlekłej niewydolności serca bisoprolol zmniejsza rzut serca i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen dzięki obniżeniu częstości skurczów serca i objętości uderzeniowej. W długotrwałej terapii zmniejsza się podwyższony opór obwodowy. Podstawą działania przeciwciśnieniowego blokerów β są również mechanizmy obniżenia aktywności reniny w osoczu.

Bisoprolol hamuje reakcję na aktywność sympatoadrenergiczną poprzez blokadę kardiopłciennych receptorów β1. Powoduje to spowolnienie rytmu serca i obniżenie kurczliwości mięśnia sercowego, co prowadzi do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Dzięki temu osiąga się pożądany efekt u pacjentów z chorobą wieńcową i chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym więcej niż 90% bisoprololu jest wchłaniane z przewodu pokarmowego. Wchłanianie nie zależy od przyjmowania pokarmu. Wartość efektu pierwszego przejścia wynosi ≤ 10%. Bio dostępność wynosi około 90%.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi 3,5 l/kg. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 30%.

Metabolizm i wydalanie. Bisoprolol jest usuwany z organizmu dwiema drogami: 50% ulega biotransformacji w wątrobie z utworzeniem nieaktywnych metabolitów i jest wydalane przez nerki, 50% jest wydalane przez nerki w niezmienionej postaci. Całkowity klirens bisoprololu wynosi 15 l/h. Dzięki длительнemu T½ (10–12 godzin) lek zachowuje działanie terapeutyczne przez 24 godziny przy dawce jednorazowej na dobę.

Liniowość. Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa, jej parametry nie zależą od wieku.

Grupy specjalne. Ponieważ bisoprolol jest wydalany z organizmu w równym stopniu przez nerki i wątrobę, nie jest wymagana korekta dawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca oraz zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie badano. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II funkcjonalnej (według NYHA) poziom bisoprololu w osoczu jest wyższy, a T½ dłuższy w porównaniu do zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie w osoczu w stanie równowagi wynosi 64±21 ng/ml przy dawce dobowej 10 mg, a T½ wynosi 17±5 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze;
• choroba niedokrwienna serca (angina pectoris);
• przewlekła niewydolność serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorem ACE, diuretykiem, w razie potrzeby – glikozydami nasercowymi.

Przeciwwskazania.

• Ostra niewydolność serca lub niewydolność serca w stanie dekompensacji wymagająca terapii inotropowej;
• szok kardiogenny;
• blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z sztucznym stymulatorem serca);
• zespół słabości zatokowego;
• blok sinoatrialny;
• objawowa bradykardia;
• objawowa hipotensja tętnicza;
• ciężka postać astmy oskrzelowej;
• zaawansowane stadium zaburzeń krążenia obwodowego lub choroba Raynauda;
• nieleczona feochromocytoma;
• kwasica metaboliczna;
• nadwrażliwość na biskoprolol lub inne składniki preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Połączenia, których nie zaleca się stosować.

Leczenie przewlekłej niewydolności serca.

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, disopyramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego działania inotropowego.

Wszystkie wskazania.

Antagoniści wapnia (grupa werapamilu, w mniejszym stopniu – dyltiazemu): negatywny wpływ na funkcję kurczliwą mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Podawanie werapamilu dożylnie u pacjentów przyjmujących β-blokery może prowadzić do wyraźnej hipotensji tętniczej i bloku przedsionkowo-komorowego.

Leki obniżające ciśnienie o działaniu centralnym (klopidyna, metyldopa, moxonidyna, rylenidyna): możliwe pogorszenie przebiegu niewydolności serca wskutek obniżenia centralnego napięcia współczulnego (obniżenie częstości skurczów serca i wyrzutu serca, rozszerzenie naczyń). Nagłe odstawienie leku, szczególnie po wcześniejszym odstawieniu β-blokerów, może zwiększyć ryzyko wystąpienia odrzutowej hipertensji.

Połączenia, które należy stosować z ostrożnością.

Leczenie nadciśnienia tętniczego lub choroby niedokrwiennej serca (angina pectoris).

Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, disopyramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe oraz nasilenie negatywnego działania inotropowego.

Wszystkie wskazania.

Antagoniści wapnia z grupy dihydropirydyn (np. nifedypina, felodypina, amlodypina): możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej. Nie można wykluczyć możliwości nasilenia negatywnego wpływu na funkcję inotropową mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): możliwe wzmocnienie wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

β-blokery o działaniu miejscowym (np. zawarte w kroplach do oczu stosowanych w leczeniu jaskry): możliwe wzmocnienie działania systemowego biskoprololu.

Parasympatomymetyki: możliwe wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz zwiększenie ryzyka bradykardii.

Insulina i doustne leki hipoglikemiczne: nasilenie działania hipoglikemicznego. Blokada receptorów β-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.

Środki znieczulające: zwiększone ryzyko ucisku funkcji mięśnia sercowego i wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Glikozydy nasercowe: obniżenie częstości skurczów serca, wydłużenie czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ): możliwe osłabienie hipotensyjnego działania biskoprololu.

β-sympatomymetyki (np. orcyprenalina, izoprenalina, dobutamina): stosowanie w połączeniu z preparatem może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej obu leków. W leczeniu reakcji alergicznych mogą być potrzebne wyższe dawki adrenaliny.

Sympatomymetyki działające na receptory α- i β-adrenergiczne (np. adrenalina, noradrenalina): możliwe wystąpienie pośrednio przez receptory α-adrenergiczne efektu zwężającego naczynia, prowadzącego do podwyższenia ciśnienia tętniczego i nasilenia przemijającego kulejącego chodu. Takie oddziaływanie jest bardziej prawdopodobne przy stosowaniu nieselectywnych β-blokerów.

Przy współczesnym stosowaniu z lekami przeciwhipertensyjnymi i lekami o działaniu hipotensyjnym (np. trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, barbiturany, fenytoazyny) możliwe jest zwiększenie ryzyka hipotensji tętniczej.

Możliwe połączenia.

Meflochina: możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia bradykardii.

Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO typu B): nasilenie działania hipotensyjnego β-blokerów, ale istnieje ryzyko wystąpienia kryzysu nadciśnieniowego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca za pomocą bisoprololu należy rozpoczynać od fazy tyciowania.

Pacjentom z chorobą wieńcową nie należy nagle przerywać leczenia bez pilnej potrzeby, ponieważ może to prowadzić do przejściowego pogorszenia stanu. Rozpoczęcie i przerywanie leczenia bisoprololem wymaga regularnego monitorowania.

Obecnie brakuje wystarczających danych terapeutycznych dotyczących leczenia niewydolności serca u pacjentów z następującymi chorobami i stanami patologicznymi: cukrzycą typu I (zależną od insuliny), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzonymi wadami serca, hemodynamicznie istotnymi nabytymi wadami zastawkowymi serca, zawałem mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z następującymi stanami:

• bronchospazmem (przy astmie oskrzelowej, chorobach obturacyjnych dróg oddechowych);
• cukrzycą z dużymi wahnięciami poziomu glukozy we krwi, przy czym objawy hipoglikemii (tachykardia, kołatanie serca, potliwość) mogą być maskowane;
• surową dietą;
• przeprowadzaniem terapii desensybilizacyjnej. Jak i inne leki β-blokujące, bisoprolol może nasilać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkość reakcji anafilaktycznych. W takich przypadkach leczenie adrenalina nie zawsze daje pozytywny efekt terapeutyczny;
• blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia;
• dławicą piersiową Prinzmetala;
• chorobami obturacyjnymi tętnic obwodowych (na początku terapii możliwe nasilenie dolegliwości);
• ogólną narkozą.

U pacjentów, u których planuje się ogólną narkozę, stosowanie leków β-blokujących zmniejsza ryzyko wystąpienia arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas indukcji znieczulenia, intubacji i w okresie pozabiegowym. Zaleca się kontynuowanie stosowania β-blokader w okresie okołochirurgicznym. Należy obowiązkowo powiadomić lekarza-anestezjologa o przyjmowaniu β-blokader, ponieważ lekarz musi uwzględnić potencjalne interakcje z innymi lekami, które mogą prowadzić do bradyarytmii, odruchowej tachykardii oraz ograniczenia możliwości odruchowego mechanizmu kompensacji utraty krwi. W przypadku odstawienia bisoprololu przed zabiegami operacyjnymi dawkę należy stopniowo zmniejszać i zakończyć przyjmowanie leku 48 godzin przed ogólną narkozą.

Nie zaleca się łączenia bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu lub diltyazemu, z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz z lekami obniżającymi ciśnienie krwi działającymi w ośrodkowym układzie nerwowym (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Mimo że selektywne β-blokader (β1) mają mniejszy wpływ na funkcję płuc w porównaniu z lekami nieselektywnymi, należy unikać ich stosowania, tak jak i wszystkich innych β-blokader, w przypadku chorób obturacyjnych dróg oddechowych, jeśli nie ma istotnych wskazań do terapii. W razie konieczności lek należy stosować z ostrożnością. U pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych leczenie bisoprololem należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki i należy obserwować pacjentów pod kątem pojawienia się nowych objawów (takich jak duszność, nietolerancja wysiłku fizycznego, kaszel).

W przypadku astmy oskrzelowej lub innych przewlekłych obturacyjnych chorób płuc, które mogą powodować objawy, wskazana jest terapia wspomagająca za pomocą leków rozszerzających oskrzela. W niektórych przypadkach pacjenci z astmą oskrzelową mogą wymagać wyższych dawek β2-sympatomymetyków z powodu zwiększonego oporu dróg oddechowych podczas przyjmowania leku.

Lekarze β-blokujące (np. bisoprolol) przepisuje się pacjentom z łuszczycą (w tym w wywiadzie) po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjentom z fiochromocytomą lek należy przepisać dopiero po rozpoczęciu terapii α-adrenoblockerami. Objawy tężycy tarczycy mogą być maskowane podczas przyjmowania leku. Przy stosowaniu leku może wystąpić pozytywny wynik testu na doping.

Lek zawiera barwniki: żółty zachód FCF, pomarańczowo-żółty S (E 110), tartrazynę (E 102), które mogą powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Bisoprolol posiada właściwości farmakologiczne, które mogą wywołać szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu/noworodka. Ogólnie leki β-adrenoblokujące zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, śmierci wewnątrzmacicznej płodu, poronienia samoistnego lub przedwczesnych porodów. Może dojść do wystąpienia działań niepożądanych u płodu i noworodka (np. hipoglikemia, bradykardia). Jeśli leczenie β-blokaderami jest konieczne, wskazane jest stosowanie β1-selektywnego adrenoblokera.

Leku w czasie ciąży należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Należy kontrolować przepływ krwi maciczno-łożyskowy oraz wzrost płodu. W przypadku szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub na płód należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Noworodek po porodzie powinien znajdować się pod dokładną obserwacją. Objawy hipoglikemii i bradykardii mogą występować w pierwszych 3 dniach życia.

Okres karmienia piersią. Brak danych dotyczących wydzielania bisoprololu w mleko matki, dlatego nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z chorobą wieńcową lek nie wpływał na zdolność prowadzenia samochodu. Jednakże w pojedynczych przypadkach lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami. Szczególną uwagę należy zwrócić na początek leczenia, zmianę dawki leku lub współistnienie z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować nie żując, rano na czczo, podczas lub po śniadaniu, popijając niewielką ilością płynu.

Hipertensja tętnicza; choroba wieńcowa (angina pectoris).

Leczenie należy rozpoczynać stopniowo od niskich dawek z późniejszym ich zwiększaniem. Zalecana dawka wynosi 5 mg (1 tabletka leku o zawartości 5 mg) na dobę. U pacjentów z łagodnym stopniem nadciśnienia (ciśnienie rozkurczowe do 105 mmHg) odpowiednia jest dawka 2,5 mg.

W razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg (1 tabletka leku o zawartości 10 mg) na dobę. Dalsze zwiększanie dawki uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę.

Dawkę koryguje lekarz indywidualnie w zależności od częstości pulsacji i korzyści terapeutycznej.

Przewlekła niewydolność serca z dysfunkcją skurczową lewej komory w połączeniu z inhibitorami ACE, diuretykami, w razie potrzeby – glikozydami nasercowymi.

Standardowa terapia przewlekłej niewydolności serca: inhibitory ACE (lub blokery receptorów angiotensyny w przypadku nietolerancji inhibitorów ACE), blokery receptorów β-adrenergicznych, diuretyki oraz, w razie potrzeby, glikozydy nasercowe.

Lek należy stosować w leczeniu pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bez objawów zaostrzenia.

Leczenie powinien prowadzić lekarz z doświadczeniem w terapii przewlekłej niewydolności serca.

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca należy rozpocząć zgodnie z poniższym schematem tytrowania i dostosowywać dawkę w zależności od indywidualnych reakcji organizmu.

• 1,25 mg* fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę przez 1 tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 2,5 mg* fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejny tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 3,75 mg* fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejny tydzień; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 5 mg fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejne 4 tygodnie; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 7,5 mg fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę przez kolejne 4 tygodnie; jeśli jest dobrze tolerowane, zwiększyć do
• 10 mg fuoranu bisoprololu 1 raz na dobę jako terapię utrzymującą.

* Na początku leczenia przewlekłej niewydolności serca zaleca się stosowanie Bisoprolol-Zdorovia, tabletek powlekanych, o zawartości 2,5 mg.

Maksymalna zalecana dawka fuoranu bisoprololu wynosi 10 mg 1 raz na dobę.

W trakcie fazy tytrowania konieczna jest kontrola następujących wskaźników czynności życiowych (ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca) oraz objawów postępującej niewydolności serca. Objawy mogą się pojawić od pierwszego dnia leczenia.

Zmiana terapii. Jeśli maksymalna zalecana dawka jest źle tolerowana, możliwe jest stopniowe zmniejszenie dawki. Jeśli w trakcie lub po zakończeniu fazy tytrowania występuje stopniowe pogarszanie się niewydolności serca, rozwija się hipotensja tętnicza lub bradykardia, zaleca się dostosowanie dawki leku, co może wymagać tymczasowego zmniejszenia dawki bisoprololu lub nawet chwilowego przerwania leczenia. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta zawsze należy rozważyć możliwość ponownego rozpoczęcia leczenia bisoprololem.

Nie należy nagle przerywać leczenia lekiem, szczególnie u pacjentów z chorobą wieńcową, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta. W razie potrzeby leczenie lekiem zaleca się kończyć stopniowo, zmniejszając dawkę (np. zmniejszając dawkę o połowę co tydzień).

Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca jest zazwyczaj długotrwałe.

Leczenie lekiem jest długotrwałe i zależy od rodzaju oraz nasilenia choroby.

Pacjenci z niewydolnością wątroby i/lub nerek.

Hipertensja tętnicza; choroba wieńcowa. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek o łagodnym i średnim nasileniu nie trzeba zazwyczaj dostosowywać dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać dobowej dawki 10 mg leku. Dane dotyczące stosowania bisoprololu u pacjentów poddawanych dializie są ograniczone. Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania.

Przewlekła niewydolność serca. Brak danych dotyczących farmakokinetyki bisoprololu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i jednoczesnymi zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, dlatego dawkę należy zwiększać ostrożnie.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci. Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci, dlatego nie należy stosować leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie. Objawy. W przypadku przedawkowania (np. przyjmowanie dawki dobowej 15 mg zamiast 7,5 mg) odnotowano przypadki wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii i zawrotów głowy. Najczęstsze objawy przedawkowania β-blokerami to bradykardia, hipotensja tętnicza, ostra niewydolność serca, hipoglikemia i skurcz oskrzeli. Dotychczas znanych jest kilka przypadków przedawkowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą wieńcową (maksymalna dawka – 2000 mg bisoprololu). Obserwowano bradykardię i/lub hipotensję tętniczą. Wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Istnieje duża zmienność indywidualnej wrażliwości na pojedynczą wysoką dawkę bisoprololu; pacjenci z niewydolnością serca mogą być bardziej wrażliwi na działanie leku. Dlatego leczenie należy rozpoczynać od stopniowego zwiększania dawki (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie lekiem i prowadzić leczenie wspierające i objawowe. Dane są ograniczone, że bisoprolol trudno poddaje się dializie. W przypadku podejrzenia przedawkowania, zgodnie z oczekiwanym działaniem farmakologicznym oraz na podstawie rekomendacji dotyczących innych β-blokerów, należy rozważyć poniższe ogólne działania.

Przy bradykardii: wstrzykiwanie dożylne atropiny. Jeśli brak reakcji, należy ostrożnie podawać izoprenaline lub inny lek z dodatnim działaniem chronotropowym. W wyjątkowych przypadkach może być konieczne przewodowe wszczepienie sztucznego stymulatora serca.

Przy hipotensji tętniczej: wstrzykiwanie dożylne płynów i leków zwężających naczynia. Wstrzykiwanie dożylne glukagonu może być pomocne.

Przy bloku przedsionkowo-komorowym II i III stopnia: dokładna obserwacja oraz infuzyjne podawanie izoprenaliny lub przewodowe wszczepienie stymulatora serca.

Przy zaostrzeniu przewlekłej niewydolności serca: wstrzykiwanie dożylne środków moczopędnych, leków inotropowych, rozszerzających naczynia.

Przy skurczu oskrzeli: leki rozkurczowe oskrzeli (np. izoprenalina), β2-adrenomimetyki i/lub aminofilina.

Przy hipoglikemii: wstrzykiwanie dożylne glukozy.

Niepożądane działania

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikuje się na następujące kategorie: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), niezwykle rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona danymi).

Ze strony serca: bardzo często – bradykardia (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca); często – objawy pogorszenia niewydolności serca (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca); rzadko – zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardia (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową serca), objawy pogorszenia niewydolności serca (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową serca).

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy*, ból głowy*; rzadko – omdlenia.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zmniejszone wydzielanie łez (należy wziąć pod uwagę przy noszeniu soczewek kontaktowych); bardzo rzadko – zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu: rzadko – pogorszenie słuchu.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych w wywiadzie; niezwykle rzadko – zapalenie błony śluzowej nosa o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.

Ze strony skóry i tkanek łącznych: rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, zaczerwienienie, wysypka; bardzo rzadko – łysienie. Podczas leczenia lekami z grupy β-blokerów może obserwować się pogorszenie stanu pacjentów z łuszczycą w postaci wysypki o charakterze łuszczycowym.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – osłabienie mięśni, skurcze.

Ze strony wątroby: rzadko – zapalenie wątroby.

Ze strony układu naczyniowego: często – uczucie zimna lub mrowienia w kończynach, hipotensja tętnicza (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca); rzadko – hipotensja ortostatyczna (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), hipotensja tętnicza (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową serca).

Ze strony układu rozrodczego: rzadko – zaburzenia potencji.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – depresja, zaburzenia snu; niezwykle rzadko – koszmary nocne, halucynacje.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu krwi (AST, ALT).

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca), zmęczenie*; rzadko – osłabienie (u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową serca).

* Dotyczy wyłącznie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową serca. Objawy te zazwyczaj pojawiają się na początku terapii, są słabo wyrażone i ustępują w ciągu pierwszych 1–2 tygodni.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki № 10×3 w blisterach w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.