Azytromycyna-Zdorovia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Azytromycyna-Zdorovia (AZITHROMYCIN-ZDOROVYE)

SkÅ ad:

substancja czynna: azithromycin;

1 kapsuÅ zawiera azithromycinu dihydrau w przeliczeniu na azithromycin 125 mg lub 250 mg, lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, sodu laurylosulfan, stearyna magnezu; otoczka kapsuÅ y zawiera żółtÄ chinolinÄ (E 104), erytrozynÄ (E 127), dwutlenek tytanu (E 171), żelatynÄ (dawkowanie 125 mg) lub patentowy niebieski (E 131), dwutlenek tytanu (E 171), żelatynÄ (dawkowanie 250 mg) lub indygo karmin (E 132), dwutlenek tytanu (E 171), żelatynÄ (dawkowanie 500 mg).

PostaÄ leku. KapsuÅ y.

GÅówne cechy fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsuÅ y żółtego koloru (dawkowanie 125 mg), od jasnoniebieskiego do niebieskiego koloru (dawkowanie 250 mg), od niebieskiego do jasnoszarego koloru (dawkowanie 500 mg). ZawartoÅÄ kapsuÅ y – proszek biaÅ‚y lub prawie biaÅ‚y. Dopuszczalne jest wystÄ powanie aglomeratów czÄ stek proszku. Na kapsuÅ dozwolone jest naniesienie znaku handlowego przedsiÄ biorstwa – ÂŤZTÂť.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodku przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, lankozamidy i streptograminy. Azitromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomów i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności. Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, β*-hemolitycznym streptokokiem grupy A,* Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistym gronkowcem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są niezbędne, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalne rozprzestrzenienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji budzi wątpliwości.

Wrażliwość mikroorganizmów na działanie antybakteryjne azytromycyny

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Streptococcus pneumoniae wrażliwy na penicylinę, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida.

Bakterie beztlenowe: Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Prevotella spp., Porphyriomonas spp.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae.

Gatunki, w przypadku których nabyta oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Streptococcus pneumoniae z pośrednim wrażliwością na penicylinę oraz oporne na penicylinę.

Organizmy naturalnie oporne

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecalis, gronkowce MRSA, MRSE*.

Bakterie beztlenowe: grupa bakterii Bacteroides fragilis.

*Metycylinoodporny złoty gronkowiec cechuje się bardzo wysokim wskaźnikiem nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka. Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po podaniu doustnym azytromycyna rozprowadza się po całym organizmie. Istnieją dane wskazujące, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu, co świadczy o silnym wiązaniu się leku z tkankami.

Stopień wiązania z białkami osocza zależy od stężenia w osoczu i wynosi 12% przy stężeniu 0,5 μg/ml do 52% przy stężeniu 0,05 μg/ml w osoczu. Widoczny objętość rozprowadzenia w stanie stacjonarnym (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Okres półtrwania eliminacji z osocza w pełni odzwierciedla okres półtrwania (T½) z tkanków, który trwa 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydala się niezmienione z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny wykryto w żółci człowieka. W żółci stwierdzono również 10 metabolitów powstających w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminu i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azitromycynę:

• zakażenia narządów głowy i szyi (bakteryjny zapalenie gardła/przeciwłagowica, zatokowe zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc pozaszpitalne);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erytema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bartonelloza, impetigo, wtórne piodermy, trądzik zwykły (ugry zwykłe) o umiarkowanym nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk z grupy makrolidów lub ketolidów, jak również na którykolwiek inny składnik leku. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy podawać azitromycyny jednocześnie z pochodnymi sporyszu.

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antacida. Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania środków antykwasowych na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azitromycyny w osoczu obniżyły się o około 25%. Nie należy przyjmować azitromycyny i środków antykwasowych jednocześnie.

Ceteryzyna. Wiadomo, że u zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Dostępne informacje wskazują, że jednoczesne stosowanie dawek dobowych 1200 mg azitromycyny i 400 mg didanozyny dziennie u 6 ochotników zakażonych HIV nie wywarło wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Dygoxyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, może prowadzić do wzrostu stężenia substratów P-glikoproteiny w surowicy. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i dygoxyny należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azitromycyny wywierały niewielki wpływ na farmakokinetykę w osoczu lub wydalanie z moczem zydowudyny lub jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azitromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lek-lek, która występuje przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Azitromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Sporysz. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azitromycyny z pochodnymi sporyszu nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące jednoczesnego stosowania azitromycyny i następujących leków, których metabolizm w znacznym stopniu zależy od udziału cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azitromycyny (500 mg dziennie) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy). Jednak donoszono o przypadkach rabdomiolizy u pacjentów stosujących azitromycynę ze statynami.

Karbamazepina. Istnieją dane wskazujące, że w badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wywarła istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. Wiadomo, że w badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azitromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azitromycyny.

Leki przeciwkrwotoczne doustne typu kumaryn. Dostępne informacje wskazują, że w badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrwotocznego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Donoszono o nasileniu działania przeciwkrwotocznych przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i doustnych leków przeciwkrwotocznych typu kumaryn. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azitromycynę i doustne leki przeciwkrwotoczne typu kumaryn.

Cyklosporyna. Istnieją dane, że w badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie azitromycynę w dawce 500 mg/dzień przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax oraz AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy kontrolować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiernc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawierncu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i T½ azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metylprednizolon. Wiadomo, że w badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. Dostępne informacje wskazują, że u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. Neutropenia była obserwowana u osób przyjmujących jednocześnie azitromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony.

Syldefanil. Wiadomo, że u zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldefanilu ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. Istnieją dane, że w badaniach farmakokinetycznych nie donoszono o interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Dostępne informacje wskazują, że jednoczesne stosowanie przez zdrowych ochotników azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na Cmax, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azitromycyny w surowicy krwi odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Особliwości stosowania.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach dermatologicznych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustularnym egzantem. Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotu objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającego życiu zaburzenia funkcji wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Należy przeprowadzić badania/analizy funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszące żółtaczce, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobna.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Preparaty z porostów rżysia. U pacjentów przyjmujących pochodne porostów rżysia jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może sprzyjać szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między porostami rżysia a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyny nie należy przepisywać jednocześnie z pochodnymi porostów rżysia.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem oznak superinfekcji wywołanych drobnoustrojami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunce kojarzonej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile.

Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Szczepy Clostridium difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwmikrobiologiczne i mogą wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną stosowaniem antybiotyków. Wymagane jest staranne prowadzenie wywiadu, ponieważ donoszono, że CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-mergocenia komor (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonemu ryzyku arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub zanotowanym wydłużeniem odcinka QT;
• którzy aktualnie są leczeni innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; lekami przeciwdepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenicznego u pacjentów otrzymujących terapię azitromycyną.

Infekcje paciorkowcami. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji gardła wywołanych paciorkowcami, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Inne. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia złożenia Mycobacterium avium u dzieci.

Preparat zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u ciężarnych kobiet. W badaniach toksyczności rozrodczej u zwierząt nie stwierdzono teratogennego szkodliwego wpływu azitromycyny na płód, jednakże lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie jest potwierdzone. Dlatego azitromycynę można przepisać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Karmienie piersią. Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych, które pozwoliłyby scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność. Badania dotyczące płodności przeprowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano obniżenie wskaźnika ciąż. Relewność tych danych dla człowieka jest nieznana.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować doustnie 1 raz na dobę, nie wcześniej niż 1 godzinę przed lub nie później niż 2 godziny po posiłku. Kapсуłki należy połykać całe. W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć pominiętą dawkę jak najszybciej, a następną – po upływie 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥45 kg.

W przypadku infekcji dróg oddechowych, ucha, gardła i nosa oraz skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej erytemy wędrownej): całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg: po 500 mg 1 raz na dobę. Czas trwania leczenia to 3 dni.

W przypadku erytemy wędrownej: całkowita dawka azytromycyny wynosi 3 g: w dniu pierwszym należy przyjąć 1 g, następnie po 500 mg od dnia 2. do 5. dnia leczenia. Czas trwania leczenia to 5 dni.

W przypadku trądziku pospolitego: zalecana całkowita dawka azytromycyny wynosi 6 g, którą należy przyjmować według następującego schematu: 1 kapsułka 500 mg 1 raz na dobę przez 3 dni, a następnie 1 kapsułka 500 mg 1 raz w tygodniu przez 9 tygodni. Dawkę drugiego tygodnia należy przyjąć po 7 dniach od pierwszego przyjęcia kapsułki, a kolejne 8 dawek należy przyjmować w odstępach 7-dniowych.

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową: jednorazowo 1 g.

Pacjenci w podeszłym wieku. U osób w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca, w tym arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy <10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy jej stosować pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia takich pacjentów azytromycyną.

Dzieci. Dzieciom poniżej 6. roku życia zaleca się stosowanie azytromycyny w innych postaciach leku. Lek należy przepisać dzieciom od 6. roku życia, które potrafią połykać kapsułki. Dzieciom o masie ciała powyżej 45 kg należy przepisać dawki jak dla dorosłych.

W przypadku infekcji dróg oddechowych, ucha, gardła i nosa oraz skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej erytemy wędrownej): całkowita dawka azytromycyny wynosi 30 mg/kg masy ciała (10 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę). Czas trwania leczenia to 3 dni.

Wykazano, że azytromycyna jest skuteczna w leczeniu gardła zapalenia gardła wywołanego przez paciorkowce u dzieci w postaci jednorazowej dawki 10 mg/kg lub 20 mg/kg przez 3 dni. W porównaniu tych dwóch dawek zaobserwowano podobną skuteczność kliniczną, jednak eradycja bakterii była większa przy dawce dobowej 20 mg/kg. Niemniej jednak lekiem z wyboru w profilaktyce zapalenia gardła wywołanego przez Streptococcus pyogenes oraz zapalenia stawów reumatoidalnego, które występuje jako choroba wtórna, jest penicylina.

W przypadku erytemy wędrownej: całkowita dawka azytromycyny wynosi 60 mg/kg masy ciała: w dniu pierwszym należy przyjąć 20 mg/kg masy ciała, następnie po 10 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę od dnia 2. do 5. dnia. Czas trwania leczenia to 5 dni.

Przedawkowanie. Doświadczenie z klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, zaleca się przyjęcie węgla aktywowanego oraz podjęcie ogólnych środków objawowych i wspomagających leczenie.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, o których poniżej informacje, sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko – kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy, zapalenie płuc, infekcja grzybicza, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, gastroenteryt, zaburzenia oddychania, katar jamy nosowej; nieznane – kolit pseudomembranozną.

Ze strony układu krwi i chłonnego: rzadko – leukopenia, neutropenia, eozynofilia; nieznane – trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości; nieznane – reakcja anafilaktyczna.

Ze strony przemiany materii: rzadko – anoreksja.

Ze strony psychiki: rzadko – pobudzenie nerwowe, bezsenność; niezwykle rzadko – pobudzenie; nieznane – agresywność, niespokój, deliryum, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność, parestezja, dysgezja; nieznane – omdlenie, drgawki, podwyższona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, ageuzja, miastenia gravis, hipestezja.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu: rzadko – zaburzenia słuchu, zawroty głowy; nieznane – pogorszenie słuchu, w tym głuchota i/lub szum w uszach.

Ze strony serca: rzadko – kołatanie serca; nieznane – trzepotanie-mrugańce komor* (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Ze strony układu naczyniowego: rzadko – zaczerwienienie twarzy; nieznane – nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – duszność, krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka; często – wymioty, ból brzucha, nudności; rzadko – zapalenie żołądka, zaparcia, wzdęcia, niestrawność, dysfagia, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierne wydzielanie śliny; nieznane – zapalenie trzustki, zmiana barwy języka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: niezwykle rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna; nieznane – niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do śmiertelnego skutku), zapalenie wątroby fulminantne, zapalenie wątroby z martwicą.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza; niezwykle rzadko – nadwrażliwość na światło, ostrą ogólną pustulę egzantematyczną; nieznane – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy, rumień wielopostaciowy, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – osteoartretyzm, mialgia, ból pleców, ból szyi; nieznane – artralgia.

Ze strony układu moczowego: rzadko – dysuria, ból nerek; nieznane – ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek śródmiąższowe.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – krwawienie macicy, zaburzenia jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe: rzadko – ból w klatce piersiowej, obrzęk, niedowaga, osłabienie, zmęczenie, obrzęk twarzy, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Wskaźniki laboratoryjne: często – obniżona liczba limfocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom węglanu wodorotlenowego we krwi, podwyższenie poziomu bazofili, podwyższenie poziomu monocytów, podwyższenie poziomu neutrofili; rzadko – podwyższenie poziomu aminotransferazy asparaginianowej, podwyższenie poziomu aminotransferazy alaninowej, podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, zmiany stężenia potasu we krwi, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej, podwyższenie poziomu chlorków, podwyższenie poziomu glukozy, podwyższenie poziomu płytek krwi, obniżenie hematokrytu, podwyższenie poziomu węglanu wodorotlenowego, odchylenie stężenia sodu.

Urazy i zatrucia: rzadko – komplikacje po zabiegu.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, które występują przy stosowaniu leków działających szybko i leków o działaniu przedłużonym:

Ze strony przemiany materii: często – anoreksja.

Ze strony psychiki: często – zawroty głowy, ból głowy, parestezja, dysgezja; rzadko – hipestezja.

Ze strony narządów wzroku: często – pogorszenie wzroku.

Ze strony narządów słuchu: często – głuchota; rzadko – pogorszenie słuchu, szum w uszach.

Ze strony serca: rzadko – kołatanie serca.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort przewodu pokarmowego, częste luźne stolce.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, swędzenie; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: często – artralgia.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe: często – zwiększona zmęczalność; rzadko – osłabienie, niedowaga.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ○C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Kapsułki 125 mg lub 250 mg nr 6 w blisterze w pudełku; kapsułki 500 mg nr 3 w blisterze w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.