Auroxson

INSTRUKCJA do stosowania leczniczego leku Auroxson (Auroxone)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxone;

1 fiolka zawiera ceftriakson sodu w przeliczeniu na ceftriakson – 500 mg lub

1000 mg lub 2000 mg;

substancje pomocnicze: brak.

Postać farmaceutyczna. proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek kryształiczny od białego do żółto-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ceftryaxon – parenteralny antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji o przedłużonym działaniu.

Mechanizm działania.

Działanie bakteriobójcze ceftryaxonu wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej. Ceftryaxon wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryaxon charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na większość β-laktamaz (zarówno penicylinaz, jak i cefalosporynaz) bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryaxon wykazuje zazwyczaj aktywność in vitro oraz w zakażeniach klinicznych wobec następujących mikroorganizmów (patrz sekcja „Wskazania”):

Gram-dodatnie aeroby.

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę), bakterie koagulazo-ujemne, Streptococcus pyogenes (β-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczny, grupa B),
β-hemolityczne streptokoki (nie należące ani do grupy A, ani B), Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae.

Uwaga. Staphylococcus spp. oporne na metycylinę są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryaxon. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes wykazują oporność na ceftryaxon.

Gram-ujemne aeroby.

Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (głównie A. baumannii)*, Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, bakterie podobne do Alcaligenes, Borrelia burgdorferi, Burkholderia cepacia, Capnocytophaga spp., Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii*, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes*, Enterobacter cloacae*, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae**, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywane Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri*, Proteus vulgaris, Pseudomonas fluorescens**, Pseudomonas spp. (inne)*, Providencia rettgeri, Providencia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (grupa enteritidis), Serratia marcescens, Serratia spp. (inne), Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

* niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryaxon, głównie z powodu wytwarzania chromosomowo kodowanych β-laktamaz.

** niektóre izolaty Klebsiella pneumoniae są oporne na ceftryaxon z powodu wytwarzania szeregu plazmidowo uwarunkowanych β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych powyżej mikroorganizmów, które wykazują oporność wielokrotną na antybiotyki takie jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji, aminoglikozydy, pozostaje wrażliwych na ceftryaxon. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryaxon in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Badania kliniczne wykazują, że ceftryaxon jest skuteczny w leczeniu kiły pierwotnej i wtórnej. Z wyjątkiem nielicznych przypadków kliniczne szczepy P. aeruginosa są oporne na ceftryaxon.

Anaeroby.

Bacteroides spp. (wrażliwe na żółć)*, Clostridium spp. (z wyjątkiem grupy C. perfringens), Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium spp. (inne), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywane Peptococcus), Peptostreptococci.

* niektóre izolaty Bacteroides spp. są oporne na ceftryaxon.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., które wytwarzają β-laktamazy (w szczególności B. fragilis), jest opornych na ceftryaxon. Clostridium difficile jest oporne.

Wrażliwość na ceftryaxon można oznaczać metodą krążków lub metodą rozcieńczeń szeregowych na agarze lub bulionie, stosując standardową metodę podobną do zaleconej przez National Committee for Clinical Laboratory Standards (NCCLS). NCCLS ustalił następujące kryteria oceny wyników badań dla ceftryaxonu:

W celu określenia wrażliwości mikroorganizmów należy stosować dyski z ceftryaksone, ponieważ badania in vitro wykazały, że ceftryakson jest aktywny wobec niektórych szczepów opornych przy stosowaniu dysków przeznaczonych dla całej grupy cefalosporyn.

Zamiast standardów NCCLS do oznaczenia wrażliwości mikroorganizmów można stosować inne dobrze ustalone normy, np. DIN oraz ICS, pozwalające na adekwatną ocenę poziomu wrażliwości.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka ceftryaksonu ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na całkowitych stężeniach leku (ceftryakson wolny i związany z białkami) z wyjątkiem okresu półtrwania zależą od dawki.

Wchłanianie.

Maksymalne stężenie w osoczu po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Jednorazowe wlewy dożylne 1 g oraz 2 g po 30 minutach powodują osiągnięcie stężeń odpowiednio 168,1 ± 28,2 oraz 256,9 ± 16,8 mg/l. Pole pod krzywą „stężenie-czas” w osoczu po podaniu dożylnym jest równe polu po podaniu wewnątrzmięśniowym. Oznacza to, że biodostępność ceftryaksonu po podaniu wewnątrzmięśniowym wynosi 100%.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Po podaniu dożylnym ceftryakson szybko przenika do płynu międzykomórkowego, gdzie bakteriobójcze stężenia wobec wrażliwych mikroorganizmów utrzymują się przez 24 godziny.

Po podaniu w dawce 1–2 g ceftryakson dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu. Przez ponad 24 godziny jego stężenia znacznie przekraczają minimalne stężenia hamujące dla większości patogenów w ponad 60 tkanek i płynach (w tym płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, w sekrecie prostaty).

Ceftryakson odwracalnie wiąże się z albuminą, przy czym stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia, np. spada z 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l do 85% przy stężeniu 300 mg/l. Dzięki niższemu stężeniu albuminy w płynie tkankowym frakcja wolnego ceftryaksonu w nim jest wyższa niż w osoczu krwi.

Ceftryakson przenika przez zapalone opony mózgowe u dzieci, w tym u noworodków. Maksymalne stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4 godziny po podaniu dożylnym i wynosi średnio 18 mg/l przy dawkach 50–100 mg/kg. Przy bakteryjnym zapaleniu opon mózgowych średnie stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi 17% stężenia w osoczu krwi, przy zapaleniu opon mózgowych bezprzyjadalnym – 4%. Po 24 godzinach od podania dożylnego Auroxsonu w dawce 50–100 mg/kg stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym przekraczają 1,4 mg/l. U dorosłych chorych na zapalenie opon mózgowych po podaniu dawki 50 mg/kg po 2–24 godzinach osiągane są stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym wielokrotnie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla najczęściej występujących patogenów zapalenia opon mózgowych.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową i w małych stężeniach przenika do mleka matki (3–4% stężenia w osoczu krwi matki po 4–6 godzinach).

Metabolizm.

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Ogólna klirens plazmatyczny ceftryaksonu wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy – 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydala się w postaci niezmienionej przez nerki, a 40–50% – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych.

U noworodków około 70% dawki wydala się przez nerki. U dzieci w pierwszych 8 dniach życia, a także u pacjentów w wieku powyżej 75 lat okres półtrwania jest średnio 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem funkcji nerek i wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania z osocza krwi. Gdy zaburzona jest wyłącznie funkcja nerek, zwiększa się wydalanie z żółcią, gdy zaburzona jest funkcja wątroby, zwiększa się wydalanie przez nerki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Auroxson jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowo-nerek);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Auroxson może być stosowany w:

• leczeniu ostrych zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (etap II) oraz późnej (etap III) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie bakteryjnego zakażenia;
• pacjentach z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z wymienionych wyżej infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Auroxson należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwe spektrum bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego zakresie działania (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie obecność ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na którykolwiek inny typ beta-laktamowych środków przeciwbakteryjnych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków doszłych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasowością, ponieważ przy takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagających (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylnej leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, w szczególności przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylowo.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozpuszczania leku Auroxson w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną z zastosowanym roztworem między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”, „Działania niepożądane”).

Stosowanie współbieżne leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonezu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryksonez, inne cefalosporyny lub inne leki β-laktamowe. Ceftryksonez należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/epidermolyticus toksyczny oraz reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS)), związane ze stosowaniem ceftryksonezu; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimera

W krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia ceftryksonezem u niektórych pacjentów zakażonych przez spirochety może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera (JHR). Reakcja ta zazwyczaj ustępuje spontanicznie lub może być złagodzona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftryksonez i wapń w różnych czasach i za pomocą różnych wlewnic dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podano ceftryksonez i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

W przypadku stosowania ceftryksonezu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych wlewnic lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryksonez i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne wlewnice w różnych miejscach ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania wlewnicy roztworem soli fizjologicznej między podaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia dożylnej (TPN) pracownicy medyczni mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznane zostanie za konieczne zastosowanie ceftryksonezu, roztwory do TPN i ceftryksonez można podawać jednocześnie, ale przez różne wlewnice i w różnych miejscach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do TPN na czas infuzji ceftryksonezu i przemyć wlewnice między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryksonezu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryksonez, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryksonez jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryksonez (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryksonezem.

Jeśli podczas stosowania ceftryksonezu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryksonezu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozwinięty badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych, występujące na tle stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksonezu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu ceftryksonezu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksonezem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą występować nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zalecane jest staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Auroxson test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Auroxson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryksonezu stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Zakres aktywności przeciwbakteryjnej.

Ceftryksonez ma ograniczony zakres aktywności przeciwbakteryjnej i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji wielopatogenowych, gdy wśród podejrzanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryksonez, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksonez można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do medycznego stosowania lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu. Cienie błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonezu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftryksonezem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksonezu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftryksonez (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryksonezu może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftryksonezu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryksonezu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksonezu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksonezu.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub śmieci domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryksonez przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonezu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na embrion/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryksonez można stosować w czasie ciąży, w szczególności w I trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryksonez przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odrzuceniu stosowania ceftryksonezu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Z uwagi na możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych jak zawroty głowy, Auroxson może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową ceftryaksonu w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryakson może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

500 mg jednorazowo, wstrzyknięte w drodze wewnątrzmięśniowej.

Zastrzeżenie

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwościwą zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzeżenia neurologicznego, przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryksonezu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia ceftryksonez może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zajady

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadzie, w tym w zajadzie neurologicznym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne rekomendacje.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

50–80 mg/kg 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne rekomendacje.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryksonez jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmacierzy (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bacie­riemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzykiwanie domięśniowe ceftryksone­mu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed zabiegiem

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurosyfilisie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryksone­mem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek nie jest zaburzona.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryksone­mu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryksone­mu nie powinny przekraczać 2 g.

Jeśli pacjent jest poddawany dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy brzusznej lub hemodializy. Zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryksone można podawać drogą głębokiego wstrzykiwania domięśniowego. Wstrzykiwanie domięśniowe należy wykonywać w środek mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryksone można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub powolnego wstrzykiwania dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których wymagane lub przewidywane jest leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksone­mu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksone­mu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksone­mu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksone­mu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie można mieszać ani podawać jednocześnie ceftryksone­mu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryksone należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Instrukcje dotyczące rozpuszczania leku przed zastosowaniem znajdują się w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa opłucnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty niepożądane

Najczęściej obserwowanymi niepożądanymi reakcjami podczas stosowania ceftryaksone są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości:

Bardzo często (≥ 1/10)
Często (≥ 1/100 < 1/10)
Nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100)
Rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000)
Częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych; dane z doniesień po marketingu. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach były dobrowolne, a rozmiar populacji nie jest znany, nie można wiarygodnie oszacować częstotliwości zjawisk, dlatego zaliczono je do kategorii reakcji o nieznanej częstotliwości).

Infekcje i inwazje: nieczęsto: grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko: pseudomembranous colitis; częstotliwość nieznana: superinfekcje.

Zaburzenia układu krwionośnego i chłonnego: często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto: granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana: anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego: częstotliwość nieznana: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheimera.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy; rzadko: encefalopatia; częstotliwość nieznana: drgawki.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: częstotliwość nieznana: zespół Kounisa.

Zaburzenia narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródmiążdżowej: rzadko: skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często: stolica wodnista, biegunka; nieczęsto: nudności, wymioty; częstotliwość nieznana: zapalenie trzustki, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana: osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, zapalenie wątroby cholestatyczne^1,2.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często: wysypka; nieczęsto: świąd; rzadko: pokrzywka; częstotliwość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, wielopostaciowa rumień, ostra ogólna egzantematyczna pustulosis, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko: krwiomocz, glukozuria; częstotliwość nieznana: oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko: obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana: fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa, fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

¹ Zazwyczaj ma charakter odwracalny po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone.
^1,2 Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach stwierdzono osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftryaksone niż u dorosłych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki ogólne przekraczające 10 gramów, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, na podstawie danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów przy wewnątrznie podaniu leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej, nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Auroxson nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana.

Lek jest niezgodny z amsakrynom, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy stosować z innymi rozpuszczalnikami niż te, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Lek umieszcza się w fiolce typu 1, zamkniętej korkiem. Po 1 fiolce w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Ltd, India.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Jednostka VI, Sy. № 329/39 i № 329/47, wieś Chitkul, Patancheru Mandal Medak, stan Andhra Pradesh, Indie / Unit–VI, Sy. No. № 329/39 & 329/47, Chitkul Village, Patancheru Mandal Medak, District Andra Pradesh, India.

Wnioskodawca.

Aurobindo Pharma Ltd, India.

Adres wnioskodawcy.

Działka nr 2, Maitrivihar, Ameerpet, Hyderabad – 500 038, A.P., Indie / Plot No. 2, Maitrivihar, Ameerpet, Hyderabad – 500 038, A.P., India.