Asentra®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Asentra® (Asentra®)

Skład:

substancja czynna: sertalina;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 50 mg lub 100 mg sertaliny w postaci sertaliny hydrochloranu;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan, celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), hydroksypropyloceluloza, talk, stearyna magnezu;

powłoka: OpraDye 03H28758 biały (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk, glikol propylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki powlekane powłoką filmową, białe, z zaokrąglonymi krawędziami i ryflowaną linią podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny. Kod ATC N06AB06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sertalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) in vitro, co w organizmie zwierząt prowadzi do wzmacniania efektów 5-HT. Sertalina wykazuje jedynie bardzo słabe działanie na procesy wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy. Ze względu na swoistą selektywną inhibicję wychwytu zwrotnego 5-HT sertalina nie stymuluje aktywności katecholaminergicznej. Lek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muszynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminowych, GABA ani benzodiazepinowych. Długotrwałe stosowanie sertaliny u zwierząt prowadziło do zmniejszenia aktywności receptorów noradrenergicznych w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych klinicznie leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwobsesyjnych.

Sertalina nie powoduje rozwoju uzależnienia lekowego. Sertalina nie wywołuje efektu stymulującego ani uczucia lęku charakterystycznego dla d-ampfetaminy, ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych charakterystycznych dla alprazolamu. Sertalina nie działa jako bodziec pozytywny u makaków rezus, wytresowanych do samodzielnego przyjmowania kokainy, ani nie zastępuje bodźca rozpoznawczego wobec d-ampfetaminy lub fenobarbitalu u tego gatunku zwierząt.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Elektrofizjologia serca

W specjalnym, starannym badaniu QTc przeprowadzonym w stanie równowagi przy ekspozycji ponadterapeutycznej u zdrowych ochotników (przyjmujących sertalinę w dawce 400 mg/dobę, co dwa razy przekracza zalecaną maksymalną dawkę dobową) górny limit dwustronnego 90% przedziału ufności [PU] dla uzgodnionych w czasie i obliczonych metodą najmniejszych kwadratów wartości średniej różnicy QTcF między sertaliną a placebo (11,666 ms) przekraczał ustalony próg 10 ms po 4 godzinach od podania dawki. Analiza „ekspozycja – odpowiedź” wykazała pozytywną korelację między QTcF a stężeniami sertaliny w osoczu krwi [0,036 ms/(ng/ml); p < 0,0001]. Jak wynika z modelu „ekspozycja – odpowiedź”, próg klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTcF (tzn. przewidywany 90% PU przekraczający 10 ms) jest co najmniej 2,6 razy wyższy niż średnie maksymalne stężenie analitu (Cmax) (86 ng/ml) po podaniu maksymalnej zalecanej dawki sertaliny (200 mg/dobę) (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane” i „Przedawkowanie”).

Zaburzenie obsessyjno-kompulsywne (OCD) u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność sertaliny (50–200 mg/dobę) badano w leczeniu dzieci (6–12 lat) i nastolatków (13–17 lat), którzy nie mieli depresji i byli leczeni ambulatoryjnie z powodu zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego (OCD). Po jednym tygodniu wstępnego okresu jednorazowego przyjmowania placebo pacjentów losowano do grup przyjmujących sertalinę lub placebo przez 12 tygodni z elastycznym dozowaniem leku. Dzieci (6–12 lat) rozpoczynały leczenie od dawki 25 mg. U pacjentów losowanych do grupy przyjmującej sertalinę zaobserwowano istotnie większe poprawy niż u pacjentów przyjmujących placebo, co oceniano według Dziecięcej Skali Obsessyjno-Kompulsywnej Yale-Brown (CY-BOCS) (p = 0,005), Ogólnej Skali Obsessyjno-Kompulsywnej Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego w USA (NIMH) (p = 0,019) oraz Skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Poprawa” (p = 0,002). Ponadto, u pacjentów w grupie przyjmującej sertalinę w porównaniu z grupą przyjmującą placebo zaobserwowano tendencję do większej poprawy według Skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Ciężkość Choroby” (p = 0,089). Średnia liczba punktów według skali CY-BOCS na poziomie wyjściowym oraz średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym w grupie pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio 22,25 ± 6,15 i –3,4 ± 0,82, podczas gdy w grupie pacjentów przyjmujących sertalinę średnia liczba punktów na poziomie wyjściowym oraz średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym wynosiła odpowiednio 23,36 ± 4,56 i –6,8 ± 0,87. W analizie retrospektywnej odsetek pacjentów odpowiadających na terapię, określanych jako pacjenci z obniżeniem o 25% (lub więcej) liczby punktów według skali CY-BOCS (pierwotny parametr skuteczności) od wartości wyjściowych do punktu końcowego, wynosił 53% w grupie przyjmującej sertalinę w porównaniu z 37% w grupie placebo (p = 0,03).

Brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej populacji dziecięcej.

Dzieci

Brak danych dotyczących stosowania sertaliny u dzieci poniżej 6. roku życia.

Badanie pozwolenniowe SPRITES oceniające bezpieczeństwo

Obserwacyjne badanie pozwolenniowe z udziałem 941 pacjentów w wieku 6–16 lat zostało przeprowadzone w celu oceny długoterminowego bezpieczeństwa leczenia sertaliną (z psychoterapią i bez niej) w porównaniu z samą psychoterapią pod względem dojrzałości poznawczej, emocjonalnej, fizycznej i płciowej przez okres do 3 lat. Badanie to prowadzono w warunkach praktyki klinicznej z udziałem dzieci i nastolatków z pierwotnym rozpoznaniem zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego, depresji lub innych zaburzeń lękowych; oceniano funkcje poznawcze [za pomocą testu Trails B oraz Indeksu Zdolności Meta-kognitywnych z Kwestionariusza Oceny Funkcji Wykonawczych (BRIEF)], regulację behawioralno-emocjonalną (ocenianą za pomocą Indeksu Regulacji Zachowania z BRIEF) oraz dojrzewanie fizyczne/płciowe (oceniane za pomocą standardowego wzrostu/wagi)/wskaźnika masy ciała (BMI) i stadium Tannera). Stosowanie sertaliny u dzieci jest zatwierdzone wyłącznie dla pacjentów od 6. roku życia z OCD (patrz sekcja „Wskazania”).

Standardyzacja każdego pierwotnego kryterium na podstawie norm płciowych i wiekowych wykazała, że ogólne wyniki odpowiadają normalnemu rozwojowi. Poza masą ciała nie zaobserwowano istotnych różnic statystycznych w pierwotnych wskaźnikach wyników. Zaobserwowano istotną statystycznie różnicę w standardyzowanej masie ciała w analizie porównawczej; jednak wielkość zmiany masy ciała była niewielka [średnia (odchylenie standardowe/OS) zmiana standardowych ocen z < 0,5 OS]. Zaobserwowano zależność „dawka – odpowiedź” w odniesieniu do przyrostu masy ciała.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki. Po 14-dniowym przyjmowaniu sertaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie raz dziennie) u ludzi maksymalne stężenie sertaliny w osoczu krwi osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjmowaniu leku. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność sertaliny w tabletach.

Rozkład

Około 98% krążącej sertaliny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja

Sertalina podlega intensywnemu presystemowemu metabolizmowi (efekt pierwszego przejścia) w wątrobie.

Eliminacja

Średni okres półtrwania sertaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie od 22 do 36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego poziomu) przy osiągnięciu stężenia równowagowego, które obserwuje się po podawaniu leku raz dziennie przez 1 tydzień. Okres półtrwania dla N-dewymetylosertaliny wynosi 62–104 godziny. Sertalina i N-dewymetylosertalina są intensywnie metabolizowane w organizmie człowieka, ich metabolity końcowe są wydalane z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (<0,2%) sertaliny jest wydalana z moczem w niezmienionej postaci.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Dzieci z zaburzeniem obsessyjno-kompulsyjnym (OCD)

Dla dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową, którą należy zwiększać w trakcie dobowania dawki o kroki po 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.

Nastolatki i osoby starsze

Profil farmakokinetyczny sertaliny u nastolatków i osób starszych nie różni się istotnie od profilu u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Uszkodzenie funkcji wątroby

U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertaliny jest wydłużony, a pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrasta trzykrotnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Uszkodzenie funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertaliny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sertalina wskazano w leczeniu następujących zaburzeń:

• Napady depresyjne duże (NDD). Zapobieganie nawrotom NDD.
• Zaburzenia lękowe z obecnością lub brakiem agorafobii.
• Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (ZOK) u dorosłych oraz dzieci w wieku 6–17 lat.
• Zaburzenie lękowe społeczne.
• Zaburzenie stresem pourazowym (ZSP).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Nie należy stosować sertaliny łącznie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia.

Terapię sertaliną można rozpocząć najwcześniej po upływie 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO.

Stosowanie sertaliny należy przerwać najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnymi inhibitorami MAO (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane

Inhibitory MAO

Nieodwracalne inhibitory MAO (np. selegolina)

Nie należy stosować sertaliny łącznie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak selegolina. Sertaliny nie można przepisywać najwcześniej przez 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnymi inhibitorami MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny odwracalny inhibitor MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko zespołu serotonergicznego nie należy stosować kombinacji sertaliny z selektywnymi odwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid. Po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO okres oczekiwania przed rozpoczęciem terapii sertaliną może być krótszy niż 14 dni, jednak zaleca się przerwanie stosowania sertaliny najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii odwracalnymi inhibitorami MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalne inhibitory MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym, nieselektywnym, odwracalnym inhibitory MAO, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertalinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitorów MAO (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny, albo którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.

Pimozyd

W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35%. To zwiększenie stężenia nie było towarzyszone żadnymi zmianami parametrów EKG. Chociaż mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertaliną

Alkohol i środki depresyjne układu nerwowego

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie nasilało efektów alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu ani fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych ochotników, jednak jednoczesne stosowanie sertaliny z alkoholem nie jest zalecane.

Inne leki serotonergiczne

(patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Zaleca się ostrożność przy przepisywaniu sertaliny razem z fentanylem, stosowanym głównie podczas znieczulenia ogólnego i leczenia bólu przewlekłego, innymi lekami serotonergicznymi (w tym innymi antydepresantami serotonergicznymi, amfetaminami, triptanami) oraz innymi opioidami (w tym buprenorfiną).

Szczególne środki ostrożności stosowania

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu torsade de pointes) może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności stosowania” i „Farmakodynamika”).

Lit

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników kontrolowanym placebo jednoczesne przyjmowanie sertaliny i litu nie zmieniało w znaczący sposób farmakokinetyki litu, ale powodowało nasilenie drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę stanu pacjenta.

Fenytoina

Wyniki badania kontrolowanego placebo z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie powoduje klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Jednak donoszono o wysokich ekspozycjach na fenytoinę u pacjentów przyjmujących sertalinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi na wczesnym etapie terapii sertaliną z odpowiednią korektą dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie preparatu z fenytoiną może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny w osoczu krwi. Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężenia sertaliny w osoczu krwi pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, takich jak fenobarbital, karbamazepina, preparaty zielonego jałowca oraz ryfampicyna.

Triptany

W okresie nadzoru po rejestracji pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadmiernego odruchu, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, niepokoju i pobudzenia przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergicznego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (triptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertaliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, należy zapewnić odpowiedni nadzór nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Warfaryna

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę i warfaryny prowadziło do nieznacznych, ale statystycznie istotnych wydłużeń czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Dlatego należy starannie kontrolować wartość czasu protrombinowego na początku leczenia sertaliną oraz przy jego odstawianiu.

Interakcje z innymi lekami, digoksyną, atenololem, cytydyną

Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertalina nie wpływa na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w dawce 200 mg/dobę i digoksyny nie stwierdzono żadnej interakcji.

Leki wpływające na funkcję płytek krwi

Ryzyko wystąpienia krwawień może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), kwasem acetylosalicylowym i tyklopidyną), albo z innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Blokery przekazu nerwowo-mięśniowego

SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przekazu nerwowo-mięśniowego przez miwakurium lub inne blokery przekazu nerwowo-mięśniowego.

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Sertalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP 2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 50 mg na dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37%) stężeń równowagowych dezypiraminy (wskaźnika aktywności izoenzymu CYP 2D6) w osoczu krwi. Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP 2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójcykliczne antydepresanty i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w wyższych dawkach.

Sertalina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP 3A4, CYP 2C9, CYP 2C19 oraz CYP 1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji leków in vivo z wykorzystaniem substratów CYP 3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP 2C19 (diazepamu) oraz substratów CYP 2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertalina ma bardzo niski potencjał hamowania CYP 1A2 lub nie hamuje go wcale.

Jednoczesne stosowanie sertaliny z metamizolem, który jest induktorem enzymów metabolizmu, w tym CYP2B6 i CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny w osoczu krwi z potencjalnym zmniejszeniem skuteczności klinicznej. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu metamizolu i sertaliny; w razie potrzeby należy kontrolować odpowiedź kliniczną i/lub stężenia leku we krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zespół serotonergiczny (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN)

Zgłoszono przypadki rozwoju stanów potencjalnie zagrażających życiu, takich jak zespół serotonergiczny (SS) lub złośliwy zespół neuroleptyczny (ZLN), podczas stosowania SSRI, w tym leczenia sertraliną. Ryzyko rozwoju SS lub ZZN podczas stosowania SSRI wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym innych antydepresantów serotonergicznych, triptanów) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (w tym inhibitorami monoaminooksydazy, np. błękitem metylenowym), z lekami przeciwdrgawkowymi i innymi antagonistami dopaminy oraz z opioidami (w tym buprenorfina). Zespół serotonergiczny może obejmować zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), zaburzenia ze strony układu autonomicznego (np. tachykardia, niestabilność ciśnienia tętniczego, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (np. nadreaktywność odruchów, zaburzenia koordynacji) i/lub zaburzenia ze strony układu trawiennego (np. nudności, wymioty, biegunka). Niektóre objawy zespołu serotonergicznego, w tym hipertermia, sztywność mięśni, zaburzenia ze strony układu autonomicznego i zaburzenia psychiczne, przypominają objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego. U pacjentów należy monitorować występowanie objawów i oznak SS lub ZZN (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przejście z SSRI, antydepresantów lub leków przeciwdrgawkowych

Dane z kontrolowanych badań dotyczące optymalnego czasu przejścia z SSRI, antydepresantów lub leków przeciwdrgawkowych na sertralinę są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy zmianach terapii, szczególnie przy przejściu na sertralinę z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.

Inne leki serotonergiczne, np. triptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT

Jednoczesne stosowanie sertraliny z innymi lekami zwiększającymi przekazywanie serotonergiczne, w tym amfetaminami, triptofanem, fenfluraminą, agonistami 5-HT lub ziołami zawierającymi dziurawiec (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością i, jeśli to możliwe, unikać takiej kombinowanej terapii ze względu na potencjalną interakcję farmakodynamiczną.

Wydłużenie odstępu QTc / tachykardia komorowa typu torsade de pointes

W okresie pozwoleniowym zaobserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc i tachykardii komorowej typu torsade de pointes podczas stosowania sertraliny. Większość przypadków wystąpiła u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc / tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Wpływ na wydłużenie odstępu QTc został potwierdzony w badaniu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie dodatnim stosunkiem „ekspozycja–odpowiedź”. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie odstępu QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Wzmożenie objawów hipomani lub manii

Zarejestrowano nasilenie objawów manii/hipomani u niewielkiego odsetka pacjentów otrzymujących zarejestrowane antydepresanty i leki przeciwdrgawkowe, w tym sertralinę. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomani. Wymagana jest staranna obserwacja przez lekarza. Stosowanie sertraliny należy przerwać w przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej.

Schizofrenia

Może dojść do nasilenia objawów psychicznych.

Drżenie mięśni

Podczas terapii sertraliną mogą wystąpić drgawki, dlatego sertraliny nie należy przepisywać pacjentom z niestabilną epilepsją, a pacjentom z kontrolowaną epilepsją wymagana jest staranna obserwacja podczas stosowania sertraliny. Sertralinę należy odstawić pacjentom, u których wystąpią drgawki.

Samobójstwo / myśli samobójcze / próby samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójstwa (objawów samobójczych). Ryzyko to istnieje aż do czasu osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może wystąpić dopiero po kilku tygodniach lub dłuższym okresie terapii, pacjenci powinni być starannie monitorowani do czasu poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnym etapie poprawy ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których stosuje się sertralinę, mogą również wiązać się z ryzykiem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto te choroby mogą współistnieć z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego takie same środki ostrożności stosowane w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym są wymagane również w leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Dla pacjentów z wywiadem objawów samobójczych lub u których przed rozpoczęciem terapii występowały wyraźne myśli samobójcze, istnieje większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójstwa podczas leczenia, dlatego powinni oni być starannie monitorowani podczas przyjmowania leku. Stosowanie antydepresantów u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w wieku do 25 lat wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych.

Wskazana jest staranna obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, jak również wszelkich nietypowych zmian zachowania i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną w przypadku pojawienia się tych objawów.

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zarejestrowano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI.

Stosowanie u dzieci

Sertraliny nie należy stosować w leczeniu dzieci i nastolatków, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych u dzieci i nastolatków przyjmujących antydepresanty, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz agresję (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli z klinicznego punktu widzenia podejmuje się decyzję o przepisaniu tego leku, konieczna jest staranna obserwacja występowania u pacjenta objawów samobójczych, szczególnie na początku leczenia. Długoterminową bezpieczność w zakresie dojrzewania poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i seksualnego u dzieci i nastolatków w wieku 6–16 lat oceniono w długoterminowym badaniu obserwacyjnym trwającym do 3 lat (patrz sekcja „Farmakodynamika”). W okresie pozwoleniowym zgłoszono kilka przypadków opóźnienia wzrostu i dojrzewania seksualnego. Kliniczne znaczenie i związek przyczynowy nie zostały jeszcze wyjaśnione. Przy długotrwałej terapii pacjentów w wieku dziecięcym lekarze powinni monitorować występowanie odchyleń od normy w procesie wzrostu i rozwoju organizmu.

Zaburzenia krzepnięcia / krwawienia

Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki patologicznych objawów krwawienia skórnego, takich jak siniaki i purpura, oraz innych objawów krwawienia, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub krwawienia ginekologiczne, w tym zakończone śmiercią. Selektorywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) zwiększają ryzyko krwawienia poporodowego (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI u pacjentów, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na funkcję płytek krwi (np. leki przeciwkrzepliwe, atypowe leki przeciwdrgawkowe i fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwwskierne niesteroidowe), oraz u pacjentów z wywiadem zaburzeń krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Hiponatremia

Terapia SSRI lub inhibitorami zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertraliną, może prowadzić do rozwoju hiponatremii. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłaszano poziomy sodu w osoczu poniżej 110 mmol/l. U pacjentów w podeszłym wieku może istnieć większe ryzyko rozwoju hiponatremii podczas stosowania SSRI i SNRI. Ryzyko tego powikłania może być również zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki lub u pacjentów z hipowolemia dowolnego pochodzenia. Należy rozważyć przerwanie terapii sertraliną i podjąć odpowiednie działania medyczne u pacjentów z objawową hiponatremią. Objawami i objawami hiponatremii są ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientacja, osłabienie i utrata równowagi, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy spowodowane cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i śmierć.

Objawy odstawienia po zakończeniu terapii sertraliną

Objawy odstawienia są powszechnym zjawiskiem po zakończeniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego przerwania terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu terapii, w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy wystąpiły u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę leku. W większości przypadków objawy te ustępują spontanicznie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertraliny przy zakończeniu terapii w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja / niepokój psychomotoryczny

Stosowanie sertraliny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszoną niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w ciągu pierwszych dwóch tygodni terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Niewydolność wątroby

Sertralina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. U pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości stwierdzono wydłużenie okresu półtrwania oraz trzykrotne zwiększenie AUC i Cmax w porównaniu z tymi parametrami u osób z normalną funkcją wątroby. Nie stwierdzono istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badań. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertraliny u pacjentów z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertraliny pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć celowość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertraliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Sertralina jest intensywnie metabolizowana, wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drogą drugorzędną eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) charakter i częstość występowania działań niepożądanych są podobne jak u młodszych pacjentów.

Jednak stosowanie SSRI i SNRI, w tym sertraliny, wiąże się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, którzy mają większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądane (patrz podsekcja „Hiponatremia” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą stosowanie SSRI może wpływać na parametry kontroli glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących może wymagać korekty.

Terapia elektrowstrząsowa (TEW)

Zalety i ryzyko jednoczesnego stosowania TEW i sertraliny nie zostały zbadane.

Sok grejpfrutowy

Jednoczesne stosowanie sertraliny z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wyniki badań przesiewowych moczu

Zgłaszano fałszywie pozytywne wyniki immunologicznych badań przesiewowych moczu w celu wykrycia benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertralinę. Fałszywie pozytywne wyniki wynikają z niskiej specyficzności testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po zakończeniu leczenia sertraliną. Różnicowanie sertraliny od benzodiazepin w moczu można przeprowadzić za pomocą testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.

Zamkniętokątowa jaskra

Leki klasy SSRI, w tym sertralina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, powodując midriazę. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka, co skutkuje wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie istnieją dobrze kontrolowane badania sertraliny z udziałem ciężarnych kobiet. Jednak znaczna ilość danych nie wykazuje dowodów na wystąpienie wad wrodzonych płodu w wyniku stosowania sertraliny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie związaną z toksycznym działaniem leku na organizm matki, spowodowanym działaniem farmakodynamicznym sertraliny i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.

Zgłaszano, że stosowanie sertraliny w czasie ciąży powoduje u niektórych noworodków objawy podobne do objawów odstawienia. Zjawisko to obserwowano również przy stosowaniu innych antydepresantów klasy SSRI. Sertraliny nie zaleca się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone (prawie dwukrotnie) ryzyko krwawienia poporodowego w przypadku stosowania SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”).

Należy prowadzić obserwację noworodków, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertraliny w późnym okresie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertraliny w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, nadreaktywność odruchów, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie/apatia, ciągły płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z innych efektów serotonergicznych lub objawów odstawienia. W większości przypadków powikłania te rozwijają się bezpośrednio po porodzie lub wkrótce po nim (w ciągu mniej niż 24 godziny).

Zgodnie z danymi epidemiologicznymi oczekuje się, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko rozwoju zespołu trwającej nadciśnienia płucnego u noworodków. Ryzyko przyjmowania leku występuje z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki zespołu trwającej nadciśnienia płucnego u noworodków na 1000 ciąż.

Okres karmienia piersią

Opublikowane dane dotyczące stężenia sertraliny w mleku matki wskazują, że sertralina i jej metabolit N-dewymetylosertalina przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach. Ogólnie w osoczu krwi niemowląt stwierdzano niewielkie stężenia leku lub stężenia niedostępne do oznaczenia, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w osoczu krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w osoczu krwi matki (ale bez widocznego wpływu na zdrowie niemowlęcia). Do tej pory nie zgłoszono działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertralinę, ale takie ryzyko nie może być wykluczone. Stosowanie leku w czasie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyść z przyjmowania leku przewyższa potencjalne ryzyko.

Funkcja rozrodcza

Dane z badań na zwierzętach nie wykazały wpływu sertraliny na funkcje rozrodcze.

W przypadku ludzi doniesienia wskazują na odwracalność wpływu na plemniki. Wpływ na funkcję rozrodczą u ludzi nie został jeszcze oceniony.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertraliny na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjenci powinni zachować ostrożność, ponieważ lek może zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Wprowadzenie leczenia

Depresja i OCD

Leczenie sertralinem należy rozpoczynać od dawki 50 mg na dobę.

Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lęku społecznego

Leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg na dobę. Taki schemat dawkowania wykazał zmniejszenie częstości występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki w wczesnym okresie leczenia.

Tytrowanie dawki

Depresja, OCD, zaburzenia paniki, zaburzenia lęku społecznego i PTSD

Pacjentom, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, może być konieczne zwiększenie dawki. Dawkę należy zmieniać stopniowo, o 50 mg, z odstępami co najmniej 1 tydzień, do dawki, która nie powinna przekraczać 200 mg na dobę. Korektę dawki należy przeprowadzać nie częściej niż raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertraliny wynoszący 24 godziny.

Efekt terapeutyczny może pojawić się już po 7 dniach leczenia. Jednak zazwyczaj potrzeba dłuższego czasu, aby zaobserwować odpowiedź terapeutyczną, szczególnie u pacjentów z OCD.

Dawka utrzymaniowa

Dawkowanie w trakcie długotrwałej terapii należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z odpowiednim dostosowaniem zależnie od odpowiedzi terapeutycznej.

Depresja

Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom epizodów depresyjnych. W większości przypadków zalecana dawka w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia danego epizodu depresyjnego. Pacjentów z depresją należy leczyć przez wystarczająco długi czas, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnym braku objawów.

Zaburzenia paniki i OCD

Podczas długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy regularnie oceniać potrzebę kontynuacji leczenia, ponieważ zapobieganie nawrotom tych zaburzeń nie zostało wykazane.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Preparat należy stosować u pacjentów w wieku podeszłym z ostrożnością, ponieważ ci pacjenci mogą mieć zwiększony ryzyko rozwoju hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Stosowanie w niewydolności wątroby

Sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami wątroby. W przypadku niewydolności wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość podawania leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Sertraliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tych chorych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Stosowanie w niewydolności nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Stosowanie u dzieci

Dzieci i młodzież z OCD

Wiek 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę.

Wiek 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg raz na dobę.

W razie potrzeby, w przypadku braku pożądanego efektu przy dawce 50 mg na dobę, możliwe jest dalsze zwiększenie dawki o 50 mg na dobę w odstępach kilku tygodni. Maksymalna dawka wynosi do 200 mg na dobę.

Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg u pediatrii należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu do dorosłych. Nie należy zmieniać dawki częściej niż raz w tygodniu.

Nie zaobserwowano skuteczności leku u dzieci z zaburzeniem depresyjnym.

Brakuje danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6. roku życia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia sertraliną

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertraliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu stosowania leku pojawiają się nietolerowane objawy, można rozważyć możliwość wznowienia stosowania leku w dawce stosowanej wcześniej. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej powolny.

Dzieci.

Sertraliny nie należy stosować w leczeniu dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi w wieku od 6 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Toksykologia

Sertralina charakteryzuje się szerokim zakresem bezpieczeństwa w przypadku przedawkowania, który zależy od populacji pacjentów oraz/lub jednoczesnego stosowania innych leków. Zgłaszano przypadki przedawkowania leku przy jego stosowaniu jako monoterapii w dawce do 13,5 g. Zanotowano przypadki śmiertelne związane z przedawkowaniem sertraliny zarówno przy samodzielnym stosowaniu, jak i w połączeniu z innymi środkami oraz/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.

Objawy

Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane związane z działaniem serotonergowym, w szczególności senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (w tym takie jak nudności i wymioty), tachykardię, drżenie i pobudzenie oraz zawroty głowy. Rzadziej zgłaszano przypadki śpiączki.

Po przedawkowaniu sertraliny zgłaszano wydłużenie interwału QTc / komorową tachykardię typu torsade de pointes, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Farmakodynamika”).

Terapia

Nie istnieje specyficzny antydotum na sertralinę. Zaleca się zapewnienie i (w razie potrzeby) utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz wystarczającego poziomu utlenowania i wentylacji. Podanie węgla aktywowanego, które może być stosowane razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne jak przepłukanie żołądka i należy to uwzględnić w przypadku terapii przedawkowania. Nie zaleca się wywoływania wymiotów. Zaleca się monitorowanie czynności serca (np. EKG) oraz podstawowych parametrów życiowych wraz z terapią objawową i wspierającą. Biorąc pod uwagę znaczny objętościowy rozkład sertraliny, takie działania jak wymuszony moczopęd, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą skuteczne.

Efekty uboczne.

Intensywność i częstość występowania niektórych efektów ubocznych mogą zmniejszać się w trakcie dalszego stosowania – zwykle w takich przypadkach nie jest konieczne przerywanie leczenia.

Zespół odstawienia obserwowany po zakończeniu leczenia sertaliny

Przerywanie leczenia sertaliną, szczególnie nagłe, zwykle prowadzi do rozwoju objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszano takie działania niepożądane jak zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie lęku, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zwykle były one łagodne lub umiarkowane i ustępowały samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwałe. Z tego względu, gdy nie ma już potrzeby kontynuowania leczenia sertaliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Stosowanie SSRI lub SNRI, w tym sertaliny, wiązało się z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w wieku podeszłym, u których może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dzieci

W ponad 600 dzieci otrzymujących sertalinę ogólny profil działań niepożądanych był ogólnie podobny do obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. W trakcie kontrolowanych badań odnotowano następujące działania niepożądane (liczba pacjentów przyjmujących sertalinę wynosiła 281):

Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22%), bezsenność (21%), biegunka (11%) i nudności (15%).

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, niepokój, zaburzenia koncentracji uwagi, zawroty głowy, hiperkinezja, migrena, senność, drżenie, zaburzenia wzroku, suchość w ustach, dyspepsja, noce bolesne, zwiększona zmęczalność, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia.

Niekorzenie (od ≥ 1/1000 do < 1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”), próby samobójcze, drgawki, zaburzenia pozapiramidowe, parestezje, depresja, halucynacje, purpura, nadmierne oddychanie, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, zwykły opryszcz, zapalenie ucha zewnętrznego, ból ucha, ból oka, midriaza, niedowaga, hematuria, wysypka pęcherzykowa, zapalenie nosa, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból w gruczołach mlecznych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, zmiany skórne, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruxizm, napady gorąca.

Działania charakterystyczne dla tej klasy leków

U pacjentów w wieku powyżej 50 lat przyjmujących SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne stwierdzono zwiększony ryzyko złamań kości. Mechanizm odpowiedzialny za zwiększone ryzyko nie jest znany.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze, 4 blistery w pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.