Aroksikam

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AROKSIKAM (AROXICAM)

Skład:

substancja czynna: meloxicam;

1 tabletka zawiera 7,5 mg lub 15 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, cytrynian sodu, krosppowidon, powidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 7,5 mg: żółte, okrągłe tabletki bez powłoki, z jednej strony mają wytłoczenie „F” i „1” oraz kreseczkę pomiędzy nimi;

tabletki 15 mg: żółte, okrągłe tabletki bez powłoki, z jednej strony mają wytłoczenie „F” i „2” oraz kreseczkę pomiędzy nimi.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe niesteroidowe i środki przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie jest znany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Meloksikam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, absolutna biodostępność leku wynosi 90%. Tabletki, zawiesina do doustnego stosowania oraz kapsułki wykazały bioekwiwalentność.

Po pojedynczym podaniu meloksikamu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla stałych form doustnych (kapsułki i tabletki). Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dni. Dawka jednorazowa w ciągu doby prowadzi do średniego stężenia w osoczu krwi z niewielkimi wahaniami szczytów: w granicach 0,4–1 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2 μg/ml dla dawki 15 mg odpowiednio (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym odpowiednio). Średnie stężenia szczytowe meloksikamu w osoczu krwi w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 5–6 godzin dla tabletek, kapsułek oraz zawiesin do doustnego stosowania odpowiednio. W trakcie ciągłego leczenia przez okresy dłuższe niż rok stężenia w osoczu krwi są porównywalne z tymi obserwowanymi w stanie równowagi na początku leczenia.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie niesterylnych środków przeciwwskazowych nie wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Meloksikam w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach od 11% do 32%.

Biodegradacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksimeloksikam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksikamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 przyczyniają się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może być odpowiedzialna za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w formie metabolitów w równych częściach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wydalania waha się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, do mięśnia i do żyły. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnym lub doodbytniczym podaniu.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznej dawki od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i do mięśnia.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U pacjentów w podeszłym wieku płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe nasilenia się osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Aroksikam, tabletki, wskazany jest w leczeniu dorosłych oraz dzieci w wieku powyżej 16 lat.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meloksykam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy oskrzelowej, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;

• krwawienie do przewodu pokarmowego lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;

• aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);

• ciężka niewydolność wątroby;

• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;

• krwawienie do przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;

• ciężka niewydolność serca;

• leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po operacji pomostowania tętnic wieńcowych (CABG);

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);

• wiek dziecięcy poniżej 16 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane) heparyny, cyklosporyna, tarkolimus oraz trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika normalizacji).

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia do przewodu pokarmowego.

Moczopędy, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą obniżać skuteczność moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub osoby starsze z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację tę należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii wspomagającej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest osłabienie działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneryny może być nasilana przez NLPZ wskutek wpływu na nerkowe prostaglandyny. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać sekrecję metotreksatu przez kanaliki nerkowe, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również wziąć pod uwagę u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u tych z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry morfologii krwi oraz funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa trzy dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, należy brać pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Działania niepożądane” ).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z kliremsem kreatyniny od 45 do 79 ml/min, przyjmowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksykamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwysiętnymi, cytydyną i digoksyną.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki doustne przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych, nateglinid)

Meloksykam jest prawie całkowicie eliminowany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwóch trzecich przypadków jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jednej trzeciej – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do wzrostu stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki z grupy pochodnych sulfonowych lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwysiętnymi, cytydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Skutki niepożądane można minimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania” oraz informacje dotyczące ryzyka przewlekłości żołądka i jelit oraz ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani stosować dodatkowo innych leków przeciwwzapalnych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających łagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwy nawrót u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami ostrzegawczymi, jak i bez nich, lub z powodu ciężkich chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w starszym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko przewlekłości żołądka i jelit (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie osobom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawień przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w geriatrii, antykoagulancy takie jak warfaryna, lub inne leki przeciwwzapalne niesteroidowe, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stan ten może się nasilić (patrz sekcja „Skutki niepożądane”).

Zaburzenia wątroby.

Do 15% pacjentów przyjmujących NLPZ (w tym meloksikam) może doświadczyć wzrostu jednego lub więcej parametrów w badaniach wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub AST (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie meloksikamu.

Zaburzenia kardiowaskularne.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się ścisłą kontrolę, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

U pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem. Dane badań i epidemiologiczne umożliwiają założenie, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu. Terapię meloksikamem należy prowadzić u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową tylko po dokładnej analizie ryzyka. Podobna analiza jest wymagana przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób kardiowaskularnych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych zakrzepowo-zatorowych powikłań kardiowaskularnych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny przebieg. Wzrost ryzyka jest związany z długością stosowania. Pacjenci z chorobami kardiowaskularnymi lub czynnikami ryzyka chorób kardiowaskularnych mogą mieć zwiększone ryzyko takich powikłań.

Zaburzenia skóry.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza przy stosowaniu meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza w wyniku stosowania meloksikamu, nie należy ponownie stosować leku w przyszłości. Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikamu.

Nie należy ponownie przepisywać meloksikamu pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu.

Może wystąpić potencjalna reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z triadą aspirynową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą oskrzelową, u których zgłaszano zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu aspiryny lub innych NLPZ. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, podwyższenia poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, oraz inne odchylenia wyników badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się ścisłe monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, lekami moczopędnymi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• hipowolemia (każdego pochodzenia);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczych. Dawka meloksikamu u pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i płynu.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i płynu oraz wpływać na efekty natriuretyczne leków moczopędnych. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków hipotensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie (patrz sekcje „Sposób i dawki stosowania” i „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziomy potasu. Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Skutki niepożądane są częściej źle tolerowane przez pacjentów w starszym wieku, osłabionych lub chorujących, którzy wymagają ścisłej kontroli. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów w starszym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w starszym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia skutków niepożądanych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Skład tabletek o dawce 7,5 mg i 15 mg zawiera laktozę, dlatego ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, z niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego nieinfekcyjnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może stanowić prawdopodobnego zastępcy kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu, makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam i u których mogą wystąpić skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w tym zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą oskrzelową.

Pacjenci z astmą oskrzelową mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą oskrzelową.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają założyć zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia. U zwierząt stwierdzono, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utrat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt otrzymujących inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, z których większość ustępowała po przerwaniu leczenia. Z tego powodu w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najniższe. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu w ciągu kilku dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie meloksikamu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzeń funkcji nerek, które mogą rozwinąć się w niewydolność nerek z oligohydramnios;

możliwe ryzyka w ostatnich tygodniach ciąży dla matki i noworodka:

• możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Meloksikam wykryto w mleku karmiących zwierząt. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków niepożądanych można założyć, że meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub niewielkiego wpływu na te czynności. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ze strony OUN, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie.

Całkowitą dzienne dawkę leku należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem, podczas posiłku.

Reakcje niepożądane można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w łagodzeniu objawów oraz odpowiedź na leczenie.

Zaostrzenie osteoarthrytu: 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg). Reumatoidalne zapalenie stawów, spondylitis ankilozans:

15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Specjalne kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych. Zalecana dawka dla długotrwałego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz spondylitis ankilozans u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę.

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek.

Ten lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki.

Niewydolność wątroby.

Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie wymaga się zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Dzieci.

Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) zwykle ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, niewydolności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Ogólny opis

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń tromboembolicznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano podczas leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.

Większość zaobserwowanych działań niepożądanych ma charakter przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka lub dwunastnicy, perforacja przewodu pokarmowego lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Częstotliwość poniżej wymienionych działań niepożądanych oparta jest na zgłoszeniach dotyczących działań niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie trwania leczenia nie krótszym niż 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksikam doustnie w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg w postaci tabletek lub kapsułek przez okres do jednego roku.

Dołączone również działania niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń otrzymanych w okresie po rejestracji.

Kryteria oceny częstotliwości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia;

bardzo rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy (patrz Osobne poważne i/lub częste działania niepożądane).

Z układy odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyłączeniem anafilaktycznych lub anafilakto-idowych;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

bardzo rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Z układy nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Z układy wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Z układy słuchu i przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

bardzo rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.

Z układy naczyń krwionośnych:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), napływy gorąca.

Z układy oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – astma oskrzelowa u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Z układy pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego, niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie;

bardzo rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

nieznane – perforacja przewodu pokarmowego.

Zapalenie trzustki.

Krwiście z przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układy wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z układy skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, pokrzywka;

nieznane – reakcje fotouczulenia, odspajające zapalenie skóry, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układy moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i płynów, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wyników badań czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostre niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych.

nieznane – objawy grypopodobne.

Z układy mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, których nie zaobserwowano podczas stosowania leku, ale które są powszechnie uznawane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Tabletki 7,5 mg: po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Tabletki 15 mg: po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurobindo Pharma Limited - Unit III, Indie / Aurobindo Pharma Limited - Unit III, India.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Survey no.: 313, 314 - Block I, II, III, IV, Bachupally, Bachupally Mandal, Medchal-Malkajgiri District, Telangana State, 500090, India.