Algezicam®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Algezicam®

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1,5 ml preparatu zawiera 15 mg meloksikamu;

1 ml preparatu zawiera 10 mg meloksikamu;

substancje pomocnicze: meglumina, glikoformol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysty roztwór żółty z odcieniem zielonym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Algezicam® to niesteroidowy lek przeciwwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania meloksikamu nie jest znany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna biodostępność w porównaniu z podaniem doustnym wynosi niemal 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy zmianie drogi podania z dożylnej na doustną. Po wstrzyknięciu do mięśnia dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu do mięśnia lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia od 11 do 32%.

Biota transformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksikam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksikamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że izoenzym CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w metabolizmie, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu odbywa się głównie w formie metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półwylęgania wynosi od 13 do 25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, do mięśnia lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i do mięśnia.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek zaobserwowano znacznie wyższy całkowity klirens. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym obserwowano obniżone wiązanie z białkami osocza. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne jak u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek płci żeńskiej pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) jest wyższe, a okres półwylęgania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa, gdy nie można zastosować drogi doustnej ani doodbytniczej.

Przeciwwskazania.

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji”);
• wiek poniżej 18 roku życia;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak NLPZ, kwas acetylosalicylowy; meloksykam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca przewlekła choroba żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepnych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, tarkolimus oraz trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta w przypadku jednoczesnego stosowania powyższych leków i meloksykam.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g na dobę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z powodu wstrzykiwania dołączonego roztworu meloksykam do mięśnia, jest on przeciwwskazany pacjentom poddawanym leczeniu antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy stosowaniu dawek profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). Tak jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwhypertensyjnego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcineuryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcineuryny może być nasilana przez NLPZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirox. Jednoczesne stosowanie meloksykam i deferasirox może zwiększyć ryzyko powikłań przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykam na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu we krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykam.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie metotreksatu przez kanaliki nerkowe, co zwiększa jego stężenie we krwi. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Jeśli konieczne jest leczenie skojarzone, należy kontrolować parametry morfologii krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu we krwi może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksykam, należy uwzględnić, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pemetreksed. Podczas jednoczesnego stosowania meloksykam z pemetreksedem u pacjentów z niewydolnością nerek łagodnego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 45 – 79 ml/min) przyjmowanie meloksykam należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli połączenie meloksykam z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksykam z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksykam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, co może zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykam

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykam poprzez zakłócenie krążenia wewnątrzwątrobowego, w wyniku czego klirens meloksykam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13 ± 3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykam i innych leków na farmakokinetykę

Oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych, nateglinid). Meloksykam jest prawie całkowicie eliminowany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu meloksykam i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych, nateglinid). Interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykam we krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonowych lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej meloksykam przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazowymi, cyklotydyną i digoksyną.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego. Nie należy również stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NPLZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NPLZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Lek Algezicam® nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania leku należy ponownie ocenić korzyści kliniczne terapii.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzody żołądkowo-jelitowej w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne leczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy wziąć pod uwagę możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi stanami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Podobnie jak przy stosowaniu innych NPLZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, zarówno z objawami, jak i bez nich, lub z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NPLZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Takim pacjentom należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej), a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamem u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, jako terapia radikalna lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy, takie jak warfaryna lub inne NPLZ, lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać jego stosowanie.

NPLZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilić (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia wątroby

U około 15% pacjentów stosujących NPLZ (w tym meloksikam) może występować wzrost wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, pozostawać niezmienione lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotny wzrost ALAT lub AST (około 3 lub więcej razy powyżej normy) odnotowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NPLZ. Ponadto podczas badań klinicznych z NPLZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i fulminantny śmiertelny zapalenienie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub pacjentów, u których wystąpiły odchylenia testów wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie leku Algezicam® należy przerwać.

Zaburzenia kardiowaskularne

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NPLZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NPLZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (zawał mięśnia sercowego lub udar). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób kardiowaskularnych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, paleniem tytoniu).

NPLZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych kardiowaskularnych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami serca i naczyń lub czynnikami ryzyka chorób serca i naczyń mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamem. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego nekrolizy epidermalnego istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego nekrolizy epidermalnego (np. postępujące wysypki skóry, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze zdiagnozowanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny nekroliz epidermalny. Z tym związane jest lepsze rognosytyka przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny nekroliz epidermalny podczas stosowania meloksikamem, ten lek nie może być stosowany w przyszłości. Zgłaszano przypadki ustalonego wysypki lekowej przy stosowaniu meloksikamem. Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustaloną wysypkę lekową związaną ze stosowaniem meloksikamem. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Podobnie jak przy stosowaniu innych NPLZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Lek Algezicam® nie powinien być stosowany u pacjentów z trzema objawami aspirynowymi. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano katar z nosa z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NPLZ. Należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Podobnie jak przy stosowaniu większości NPLZ, przy stosowaniu meloksikamem opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika w krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i nosiły charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek

NPLZ ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą powodować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugh).

W pojedynczych przypadkach NPLZ mogą prowadzić do zapalenia nerek śródmiąższowego, zapalenia kłębuszków nerek, martwicy rdzenia nerek lub zespołu nerczycowego.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NPLZ mogą nasilić zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej na 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Niepożądane reakcje często gorzej tolerowane są przez pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub wyczerpanych pacjentów, którzy wymagają starannego monitorowania. Podobnie jak przy leczeniu innymi NPLZ, należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NPLZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, podobnie jak każdy inny NPLZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Podobnie jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NPLZ, w miejscu iniekcji może dojść do powstania ropnia lub martwicy.

Stosowanie meloksikamem może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego ten lek nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę 1,5 ml, czyli jest wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne meloksikamem skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami

Lek Algezicam® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów otrzymujących NPLZ, w tym lek Algezicam®. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom przy długotrwałym stosowaniu leku Algezicam® należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NPLZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci, którym przepisano lek Algezicam® i u których mogą wystąpić niepożądane reakcje związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci otrzymujący antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NPLZ, lek Algezicam® nie należy stosować pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta próbująca zajść w ciążę lub kobieta w I i II trymestrze ciąży stosuje meloksikam, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Algezicam® należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzeń funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w późnych okresach ciąży dla matki i noworodka:

• możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku Algezicam®, wiadomo, że NPLZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lek Algezicam®, podobnie jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych efektów niepożądanych, meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na tę czynność. Jednak pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Stosuje się do wewnątrzmięśniowego wstrzykiwania.

Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg na dobę.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, maksymalnie przez 2–3 dni, w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną lub doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w zakresie łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególnej kategorii

Pacjenci starsi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka dla pacjentów starszych wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz także sekcja „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych”) oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”)

U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

Niewydolność nerek

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

U pacjentów z umiarkowaną i średnim stopniem niewydolności nerek (klirens kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez stosowania dializy patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i średnim stopniu nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania

Do stosowania wewnątrzmięśniowego.

Lek należy wstrzykiwać powoli, głęboko wewnątrzmięśniowo do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, zachowując warunki aseptyczne. W przypadku powtarzanych wstrzyknięć zaleca się naprzemienne wstrzykiwanie do lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

W celu kontynuacji leczenia należy stosować doustne formy leku (tabletki).

Dzieci

Algezicam®, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania leku Algezicam® zazwyczaj ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, osłabienia oddychania, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zaobserwowano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestryraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość efektów ubocznych obserwowanych przy stosowaniu leku Algezicam®, ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennego układu pokarmowego, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melena, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zanotowano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwi i chłonnego: rzadko – anemia; bardzo rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zanotowano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobne poważne i/lub częste reakcje niepożądane”).

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne; częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane ze stosowaniem NLPZ.

Ze strony naczyń: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej: rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; częstość nieznana – infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel.

Ze strony układu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – ukryte lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; bardzo rzadko – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; częstość nieznana – zapalenie trzustki. Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka; bardzo rzadko – dermatyt pęcherzowy, wielopostaciowa rumień; częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, egzfoliatywny dermatyt, stała wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: często – zacieńczenie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobne poważne i/lub częste reakcje niepożądane. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje niepożądane, które nie były związane ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy. Organiczne uszkodzenie nerek, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zanotowano bardzo rzadkie przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 1,5 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Lekhim-Charków” sp. z o.o.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.