Aktiprol®

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego AKTIPROL® (AKTIPROL)

Skład:

substancja czynna: amisulpryd;

1 tabletka zawiera 100 mg lub 200 mg amisulprydu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; sodu skrobioglikolan (typ A); hydroksypropyloceluloza 2910 E5; celuloza mikrokryształyczna (PH-101); stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 100 mg: białe, okrągłe, płaskie tabletki o średnicy 9,5 mm z oznaczeniem tłoczonym MC po jednej stronie;

tabletki 200 mg: białe, okrągłe, płaskie tabletki o średnicy 11,5 mm z rowkiem podziałowym po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki psycholeptyczne. Leki przeciwpsychotyczne. Benzamidy. Amisulpryd. Kod ATC N05A L05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Amisulpryd jest lekiem przeciwpsychotycznym należącym do klasy zastąpionych benzamidów. Jego właściwości farmakodynamiczne charakteryzują się selektywnym i dominującym powinowactwem do receptorów D2 i D3 układu limbicznego. Amisulpryd nie wykazuje powinowactwa do receptorów serotoniny ani innych receptorów neuroprzekaźnikowych, takich jak receptory histaminowe, cholinergiczne czy adrenergiczne.

W badaniach z zastosowaniem wysokich dawek u zwierząt amisulpryd blokuje głównie neurony dopaminergiczne układu mezolimbicznego w porównaniu z neuronami układu prążkowatego. Ta specyficzna selektywność tłumaczy przewagę efektów przeciwpsychotycznych amisulprydu nad jego efektami pozapiramidowymi.

W niskich dawkach amisulpryd blokuje głównie presynaptyczne receptory dopaminergiczne D2 i D3, co wyjaśnia jego działanie na objawy negatywne.

W kontrolowanym, podwójnie ślepych badaniach klinicznych, w których porównywano amisulpryd z haloperidolem u 191 pacjentów z ostrą schizofrenią, amisulpryd istotnie skuteczniej niż haloperidol łagodził wtórne objawy negatywne.

Farmakokinetyka.

W organizmie człowieka amisulpryd wykazuje dwa szczyty absorpcji: pierwszy szybki, pojawiający się po 1 godzinie od podania dawki, oraz drugi – po 3–4 godzinach. Wartości stężenia w osoczu po podaniu dawki 50 mg wynoszą odpowiednio 39 ± 3 i 54 ± 4 ng/ml.

Objętość dystrybucji wynosi 5,8 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%). Interakcje z innymi lekami związane z wiązaniem białkowym są mało prawdopodobne. Biodostępność absolutna wynosi 48%.

Amisulpryd ulega słabemu metabolizmowi: wykryto dwa nieaktywne metabolity, które stanowią około 4% całkowitej podanej ilości leku.

Amisulpryd nie kumuluje się w organizmie; po podawaniu dawek powtarzanych jego farmakokinetyka pozostaje niezmieniona. Okres półwylęgu po doustnym podaniu wynosi około 12 godzin. Amisulpryd wydala się z moczem w niezmienionej postaci. 50% dawki podanej dożylnie wydala się z moczem, przy czym 90% tej ilości wydala się w ciągu pierwszych 24 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 330 ml/min. Pożywienie bogate w węglowodany istotnie obniża AUC, Tmax i Cmax amisulprydu, natomiast po spożyciu pokarmu bogatego w tłuszcze nie stwierdza się zmian. Skutek tych zmian w trakcie leczenia amisulprydem jest nieznany.

Niewydolność wątroby. Ponieważ amisulpryd w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Niewydolność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półwylęgu nie ulega zmianie, natomiast klirens systemowy zmniejsza się 2,5–3-krotnie. AUC amisulprydu przy lekkiej postaci niewydolności nerek wzrasta dwukrotnie, a przy umiarkowanej – niemal 10-krotnie. Doświadczenie kliniczne jest ograniczone, a dane dotyczące dawek 50 mg są niedostępne. Amisulpryd bardzo słabo poddaje się dializacji.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dostępne dane farmakokinetyczne u pacjentów w wieku powyżej 65 lat wskazują, że po jednorazowej dawce 50 mg Cmax, T1/2 i AUC wzrastają o 10–30%. Brak danych dotyczących wielokrotnego podawania dawek.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Profil toksykologiczny amisulprydu wynika z efektów farmakologicznych związku. Badania toksyczności po wielokrotnym podawaniu leku nie wykazały uszkodzenia żadnych narządów docelowych. W badaniach na zwierzętach amisulpryd wpływał na wzrost i wewnątrzmaciczny rozwój płodu przy podawaniu w dawkach odpowiadających dawkom 2000 mg/dobę i wyższym dla człowieka o masie ciała 50 kg. Nie ma dowodów potwierdzających, że amisulpryd ma potencjał teratogenny. Nie przeprowadzono badań wpływu amisulprydu na zachowanie potomstwa. Badania kancerogenności wykazały występowanie u gryzoni nowotworów zależnych od hormonów w trakcie stosowania leku. Dane te nie mają znaczenia klinicznego dla ludzi. U zwierząt obserwowano obniżenie płodności związane z właściwościami farmakologicznymi leku (efekty pośrednio zależne od prolaktyny).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Schizofrenia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”.

Zgłaszano poważne przypadki nadciśnienia tętniczego u pacjentów z feochromocytomą przyjmujących leki przeciwdopaminergiczne, w tym niektóre benzamidy. Z tego powodu należy wstrzymać się od stosowania tego leku u pacjentów z rozpoznaną lub podejrzaną feochromocytomą.

Wiek dziecięcy do 15 roku życia (ze względu na brak danych klinicznych).

Rozpoznana lub podejrzewana guz zależny od prolaktyny, np. prolaktynoma przysadki mózgu lub rak piersi (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w połączeniu z citalopramem, escytalopramem, domperydonem, hydroksyzyną, piperydolem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki uspokajające. Należy pamiętać, że wiele leków lub substancji może wywoływać addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy i sprzyjać obniżeniu czujności. Do takich środków należą pochodne morfiny (lek środki przeciwbólowe, przeciwhaspowe i substytucyjne w leczeniu uzależnień), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, niebenzodiazepinowe środki przeciwlękowe (np. mebrobamat), leki nasenne, uspokajające leki przeciwdepresyjne (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtazapina, trimipramina), uspokajające leki H1-antyhistaminowe, leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu centralnym, baklofen i talidomid.

Leki mogące wywołać torsades de pointes. To poważne zaburzenie rytmu może być spowodowane przez wiele leków, w tym leki przeciwarytmiczne i inne preparaty. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podrozdział „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podrozdział „Leki spowalniające rytm serca”) lub istniejące wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT.

Dotyczy to szczególnie leków przeciwarytmicznych klasy IA i III oraz niektórych neuroleptyków. Ten efekt może być również wywołany przez związki spoza tych klas.

Interakcja ta dotyczy dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i winkaminy wyłącznie w formach leków podawanych dożylnie. Ogólnie stosowanie leku wywołującego torsades de pointes w połączeniu z innym lekiem o takim samym działaniu jest przeciwwskazane. Jednak niektóre z tych leków stanowią wyjątki, ponieważ ich stosowania nie można uniknąć, dlatego nie są zalecane do stosowania w połączeniu z lekami mogącymi indukować torsades de pointes. Dotyczy to metadonu, leków przeciwpasożytniczych (chlorochina, halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) oraz neuroleptyków. Wyjątkami nie są jednak citalopram, escytalopram, domperydon i hydroksyzyna, a ich stosowanie w połączeniu z jakimkolwiek lekiem mogącym indukować torsades de pointes jest przeciwwskazane.

Przeciwwskazane połączenia

Agonisty dopaminy, z wyjątkiem agonistów przeciwparkinsonowych (kabergolina, kinagolid). Wzajemny antagonizm efektów agonistów dopaminy i neuroleptyków.

Citalopram, escytalopram, domperydon, hydroksyzyna, piperydon. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Niezalecane połączenia

Leki przeciwpasożytnicze mogące wywołać torsades de pointes (chlorochina, halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić leczenie jednym z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć tej kombinacji, zaleca się kontrolę odstępu QT przed leczeniem oraz monitorowanie EKG.

Dopaminergiczne leki przeciwparkinsonowe (amantadyna, apomorfin, bromokryptyna, entakapona, lisuryd, pergolid, pirybedyl, pramipeksol, rasagilina, ropinirol, rotigotyna, selegilina, tokapona). Wzajemny antagonizm efektów agonistów dopaminy i neuroleptyków. Agonisty dopaminy mogą wywołać lub nasilić zaburzenia psychiczne. Gdy stosowanie neuroleptyku jest konieczne u pacjenta z chorobą Parkinsona przyjmującego agonisty dopaminy, należy stopniowo zmniejszyć dawkę agonistów dopaminy, a następnie odstawić lek (gwałtowne odstawienie leków dopaminergicznych może zagrozić wystąpieniem złośliwego zespołu neuroleptycznego).

Inne leki mogące indukować torsades de pointes: leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid) i leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dronedaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), a także inne leki, takie jak związki arsenu, difemanil, dolasetron dożylne, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, mechitazyna, mizolastyna, prukalopryd, winkamin dożylne, moxifloksacyna, spiramycyna dożylne, wandetanib, toremifenu . Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes.

Inne neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes (chloropromazyna, tiamaemazyna, drowerydol, flupentyksol, flufenazyna, haloperydol, lewomepromazyna, pimozyd, piperyperon, pipotiazyna, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklupentyksol). Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes.

Alkohol (zarówno w napojach alkoholowych, jak i jako substancja pomocnicza). Alkohol nasila działanie uspokajające neuroleptyków. Obniżenie czujności może uczynić prowadzenie pojazdów i pracę z innymi urządzeniami niebezpiecznymi. Należy unikać spożycia alkoholu i stosowania leków zawierających alkohol.

Levodopa. Wzajemny antagonizm efektów lewodopy i neuroleptyków. Pacjenci z chorobą Parkinsona powinni przyjmować minimalne dawki skuteczne każdego z tych leków.

Metadon. Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes.

Natrium oxybutyrat. Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego. Obniżenie czujności może stanowić zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami.

Hydroksychlorochina. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, szczególnie torsades de pointes.

Połączenia wymagające środków ostrożności

Anagrelid. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, szczególnie torsades de pointes. W trakcie jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Azitromycyna, klaritromycyna, ciprofloksacyna, lewofloksacyna, norfloksacyna, roksytromycyna. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Blokery beta w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Ponadto występuje działanie rozkurczowe naczyń i ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, szczególnie ortostatycznej (efekt addytywny). Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki spowalniające rytm serca (szczególnie leki przeciwarytmiczne klasy IA, blokery beta, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, digitalis, pilokarpina, inhibitory cholinesterazy). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Wymagana jest kontrola kliniczna i EKG.

Leki obniżające stężenie potasu (moczopędne wydalające potas, stosowane samodzielnie lub w połączeniu, środki przeczyszczające, glikokortykosteroidy, tetrakosaktyd i amfoterycyna B dożylne). Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes. Należy skorygować wszelką hipokaliemię przed rozpoczęciem leczenia amisulprydem oraz prowadzić monitorowanie obrazu klinicznego, równowagi elektrolitowej i EKG.

Lit. Ryzyko wystąpienia objawów neurotoksycznych wskazujących na złośliwy zespół neuroleptyczny lub zatrucie litem. Wskazana jest regularna kontrola kliniczna i laboratoryjna, szczególnie na początku jednoczesnego stosowania tych leków.

Ondansetron. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, szczególnie torsades de pointes. W trakcie jednoczesnego stosowania wymagana jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Połączenia wymagające uwagi

Inne leki uspokajające. Nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego. Utrata zdolności koncentracji może uczynić prowadzenie pojazdów i pracę z innymi urządzeniami niebezpiecznymi.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia efektu terapeutycznego przy jednoczesnym stosowaniu orlistatu.

Szczególności stosowania.

Zespół neuroleptyczny złośliwy potencjalnie śmiertelny. Tak jak przy stosowaniu innych neuroleptyków, możliwe jest wystąpienie zespołu neuroleptycznego złośliwego, który może prowadzić do skutku śmiertelnego i charakteryzuje się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami wegetatywnymi, zaburzeniami świadomości, rabdomiolizą, podwyższeniem poziomu kinazy kreatynowej. W przypadku rozwoju hipertermii, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek, wszystkie leki przeciwpsychotyczne, w tym amisulpryd, należy odstawić. Rabdomioliza obserwowana była również u pacjentów bez zespołu neuroleptycznego złośliwego.

<u wydłużenie odstępu QТ. Amisulpryd może powodować zależne od dawki wydłużenie odstępu QТ w zapisie EKG, co zwiększa ryzyko powstawania ciężkich arytmii komorowych, takich jak torsades de pointes. Ryzyko wystąpienia ciężkich arytmii komorowych wzrasta przy bradykardii, hipokaliemii, w przypadku wrodzonego lub nabytego wydłużonego odstępu QТ (kombinacja z lekami, które wydłużają odstęp QТc) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli sytuacja kliniczna pozwala, przed zastosowaniem leku zaleca się upewnić się o braku czynników sprzyjających rozwojowi tego zaburzenia rytmu, takich jak:

• bradykardia poniżej 55 uderzeń/min;
• hipokaliemia;
• wrodzone wydłużenie odstępu QТ;
• stosowanie leków mogących powodować wyraźną bradykardię (< 55 uderzeń/min), hipokaliemię, obniżenie przewodnictwa serca lub wydłużenie odstępu QТ (patrz sekcje

„Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom, którzy wymagają długotrwałego leczenia neuroleptykami, przed rozpoczęciem terapii należy wykonać EKG.

Udar. W randomizowanych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów w podeszłym wieku z demencją, leczonych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, ryzyko udaru mózgu było trzykrotnie wyższe niż w grupie pacjentów otrzymujących placebo. Mechanizm leżący u podstaw tego zwiększonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć istnienia zwiększonego ryzyka związanego z innymi lekami przeciwpsychotycznymi oraz istnienia ryzyka dla innych populacji pacjentów. Lek ten należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją. Ryzyko skutku śmiertelnego wzrasta u pacjentów w podeszłym wieku, którzy chorują na psychozę związaną z demencją i przyjmują leki przeciwpsychotyczne. Analiza 17 placebo-kontrolowanych badań klinicznych (średnia długość trwania – 10 tygodni), przeprowadzonych z udziałem pacjentów przyjmujących głównie atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazała, że u pacjentów stosujących te leki ryzyko skutku śmiertelnego było o 1,6–1,7 raza wyższe w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo. Po leczeniu trwającym średnio 10 tygodni ryzyko skutku śmiertelnego wynosiło 4,5% w grupie stosujących leki przeciwpsychotyczne, w porównaniu z 2,6% w grupie placebo.

Choć przyczyny skutku śmiertelnego podczas badań klinicznych przeprowadzanych z atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi były różne, większość przypadków śmiertelnych była spowodowana przyczynami kardiowaskularnymi (np. niewydolność serca, nagły zgon) lub infekcyjnymi (np. zapalenie płuc).

Badania obserwacyjne wskazują, że tradycyjne leki przeciwpsychotyczne mogą również zwiększać śmiertelność, podobnie jak leki atypowe.

Odpowiednia rola leków przeciwpsychotycznych i cech pacjentów w zwiększeniu śmiertelności podczas badań epidemiologicznych pozostaje niejasna.

Wenozne zatorowo-zakrzepowe powikłania (WTE). Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki zatorowo-zakrzepowych powikłań żylnych (WTE). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka WTE, przed rozpoczęciem leczenia lekiem Aktiprol® lub w trakcie takiego leczenia należy wykryć możliwe czynniki ryzyka WTE i podjąć środki zapobiegawcze (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

hiperglikemia/metaboliczny zespół. Zgłaszano przypadki hiperglikemii lub zaburzeń tolerancji glukozy oraz rozwoju lub nasilenia cukrzycy u pacjentów leczonych niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym amisulprydem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zgodnie z obowiązującymi zaleceniami należy prowadzić kliniczny i laboratoryjny monitoring stanu pacjentów leczonych lekiem Aktiprol®. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z cukrzycą lub z czynnikami ryzyka jej rozwoju.

Drugi. Amisulpryd może obniżać próg drgawkowy. Dlatego stan pacjentów z wywiadem drgawek powinien być dokładnie monitorowany podczas terapii amisulprydem.

Osobne grupy pacjentów. Ponieważ amisulpryd jest wydalany przez nerki, dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć lub rozważyć możliwość innego leczenia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, amisulpryd należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na możliwe ryzyko sedymentacji i hipotensji ortostatycznej. Pacjentom w podeszłym wieku z niewydolnością nerek może również być wymagane zmniejszenie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Tak jak w przypadku innych leków antydopaminergicznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu amisulprydu pacjentom z chorobą Parkinsona, ponieważ może ona się nasilić. Amisulpryd należy stosować wyłącznie wtedy, gdy nie można uniknąć leczenia neuroleptykami.

Zespół odstawienia. Opisano wystąpienie objawów odstawienia, w tym nudności, wymiotów i bezsenności, po nagłym odstawieniu neuroleptyków stosowanych w wysokich dawkach. Zgłaszano przypadki nawrotu objawów psychotycznych oraz pojawienia się niezamierzonych zaburzeń ruchowych (takich jak akatyzja, dystonia i dyskineza) podczas stosowania amisulprydu. Z tego powodu zaleca się stopniowe odstawienie amisulprydu.

hiperprolaktynemia. Amisulpryd może zwiększać poziom prolaktyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci z hiperprolaktynemią i/lub z potencjalnie zależnymi od prolaktyny guzami powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia amisulprydem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Łagodny guz przysuszki. Amisulpryd może zwiększać poziomy prolaktyny. Podczas leczenia amisulprydem zgłaszano przypadki łagodnych guzów przysuszki, takich jak prolaktynoma (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia bardzo wysokich poziomów prolaktyny lub objawów klinicznych guza przysuszki (takich jak zaburzenia pola widzenia i ból głowy) należy wykonać badanie obrazowe w celu oceny stanu przysuszki. Jeśli potwierdzi się rozpoznanie guza przysuszki, leczenie amisulprydem należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

hepatotoksyczność. Podczas leczenia amisulprydem zgłaszano przypadki ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Pacjentów należy poinformować, że w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów uszkodzenia wątroby, takich jak osłabienie, brak apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha lub żółtaczka, powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy niezwłocznie przeprowadzić badanie, w tym ocenę kliniczną i oznaczenie wskaźników funkcji wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Inne. Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznym, w tym amisulprydu, zgłaszano występowanie leukopenii, neutropenii i agranulocytozy. Podwyższenie temperatury ciała lub infekcje o niejasnym pochodzeniu mogą wskazywać na leukopenię (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i wymagają natychmiastowego badania hematologicznego.

Nie zaleca się stosowania tego leku w połączeniu z alkoholem, lekami dopaminergicznymi przeciwparkinsonowymi, lekami przeciwpasożytniczymi zdolnymi do wywoływania torsades de pointes; z metadonem, lewodopą, innymi neuroleptykami lub lekami zdolnymi do wywoływania torsades de pointes, natrium oksybutyratem i hydroksychlorochiną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ostrzeżenia związane z substancjami pomocniczymi. Lek ten zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, deficyt laktozy saamskiej lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania amisulprydu u kobiet w ciąży są ograniczone. Dlatego bezpieczeństwo stosowania amisulprydu w czasie ciąży nie jest ustalone. Amisulpryd przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną (patrz podsekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Stosowanie amisulprydu w czasie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Noworodki, których matki przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym amisulpryd) w trzecim trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia leku o różnym stopniu nasilenia i różnej długości trwania po urodzeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano takie działania niepożądane, jak pobudzenie, hipertonia, hipotonia, drżenie, senność, zespół cierpienia oddechowego lub trudności w karmieniu. Z tego powodu konieczny jest dokładny monitoring stanu noworodków.

Karmienie piersią. Amisulpryd wydzielany jest w mleku matki w wystarczającej ilości, która w niektórych przypadkach przekracza przyjętą wartość 10% dawki skorygowanej masą ciała matki. Brak danych dotyczących stężenia amisulprydu we krwi niemowląt karmionych piersią. Brakuje wystarczających informacji na temat wpływu amisulprydu na noworodki/niemowlęta. Należy rozważyć korzyści płynące z karmienia piersią dla niemowlęcia i korzyści z leczenia amisulprydem dla matki, a następnie podjąć decyzję o zakończeniu karmienia piersią lub odstawieniu leczenia amisulprydem.

Plodność. U zwierząt obserwowano obniżenie płodności związane z efektami farmakologicznymi leku (efekt pośredniczony przez prolaktynę).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Pacjentów, szczególnie tych, którzy prowadzą samochód lub inne urządzenia mechaniczne, należy uprzedzić o ryzyku wystąpienia senności lub nieostrości widzenia w związku ze stosowaniem tego leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Jeśli dawka dobową nie przekracza 400 mg, lek należy przyjmować 1 raz na dobę. Dawkę powyżej 400 mg na dobę należy podzielić na 2 podania.

Ostre epizody psychotyczne. Można rozpocząć leczenie od wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych leku w odpowiedniej formie lekarskiej przez kilka dni w maksymalnej dawce 400 mg/dobę, z późniejszym przejściem na podawanie doustne. Dawki od 400 mg/dobę do 800 mg/dobę zaleca się stosować doustnie. Maksymalna dawka doustna w żadnym wypadku nie powinna przekraczać 1200 mg/dobę. Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 1200 mg/dobę nie zostało szeroko zbadane. Z tego powodu nie należy stosować takich dawek.

Dawkę utrzymującą lub dostosowanie dawki należy ustalać indywidualnie, zgodnie z odpowiedzią pacjenta. We wszystkich przypadkach leczenie utrzymujące należy dobierać indywidualnie, na poziomie minimalnej dawki skutecznej.

Epizody głównie negatywne. Zalecane dawki to od 50 mg/dobę do 300 mg/dobę. Dawki należy dobrać indywidualnie. Optymalna dawka wynosi około 100 mg/dobę.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania amisulprydu u dzieci w okresie dojrzewania płciowego i do 18 roku życia nie zostały ustalone: dane dotyczące stosowania amisulprydu u dzieci (do 18 roku życia) z chorobą psychiczną są ograniczone. Z tego powodu stosowanie amisulprydu u dzieci w okresie dojrzewania płciowego i do 18 roku życia nie jest zalecane. Amisulpryd jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 15 roku życia, ponieważ bezpieczeństwo stosowania tego leku u tej grupy pacjentów nie zostało obecnie ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo stosowania amisulprydu u pacjentów w podeszłym wieku oceniano w ograniczonej liczbie chorych. Ten lek należy stosować tej podgrupie pacjentów z szczególną ostrożnością ze względu na ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i efektów sedytywnych. U pacjentów z niewydolnością nerek może również być konieczne zmniejszenie dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. Ponieważ amisulpryd jest wydalany przez nerki, przy niewydolności nerek z klirem kreatyniny 30–60 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę, a przy niewydolności nerek z klirem kreatyniny 10–30 ml/min – do jednej trzeciej. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CC < 10 ml/min) zaleca się ścisłe monitorowanie stanu takich pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Upośledzenie funkcji wątroby. Ponieważ lek jest słabo metabolizowany, nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania amisulprydu u dzieci w okresie dojrzewania płciowego i do 18 roku życia nie zostały ustalone: dane dotyczące stosowania amisulprydu u dzieci do 18 roku życia z chorobą psychiczną są ograniczone. Dlatego stosowanie amisulprydu tej grupie pacjentów nie jest zalecane. Amisulpryd jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 15 roku życia, ponieważ bezpieczeństwo stosowania tego leku u takich pacjentów obecnie nie zostało ustalone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Obecnie dostępnych jest niewiele danych dotyczących ostrego przedawkowania amisulprydu. Zarejestrowane objawy i dolegliwości są głównie wynikiem nasilenia działania farmakologicznego, które klinicznie objawia się sennością, sedytywnością, śpiączką, hipotensją tętniczą i objawami pozapiramidowymi. Były doniesienia o przypadkach śmiertelnych, głównie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami psychotropowymi.

Nieznany jest specyficzny antydotum amisulprydu. W przypadku ostrego przedawkowania należy ustalić, czy stosowano jednocześnie inne leki, i podjąć odpowiednie działania:

• staranne obserwowanie funkcji życiowych;
• monitorowanie czynności serca (niebezpieczeństwo wydłużenia się odcinka QT) aż do pełnego wyzdrowienia chorego;
• w przypadku ciężkich objawów pozapiramidowych należy podać leki antycholinergiczne;
• ponieważ amisulpryd słabo dializuje się, możliwości hemodializy w celu usunięcia tej substancji czynnej są ograniczone.

Działania niepożądane.

Efekty niepożądane sklasyfikowano pod względem częstości zgodnie z następującą skalą: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Bardzo często: objawy ekstrapiramidowe (drżenie, hipertonus, nasilona ślinotoka, akatyzja, hipokinezja, dyskinezy). W większości przypadków są one umiarkowanego nasilenia przy optymalnych dawkach i częściowo odwracalne bez odstawienia amisulprydu po podaniu antycholinergicznych leków przeciwparkinsonowskich.

Częstość występowania objawów ekstrapiramidowych zależnych od dawki jest bardzo niska u pacjentów otrzymujących dawki 50–300 mg/dobę wskutek przeważających objawów negatywnych.

Często: ostra dystonia (krzywica spastyczna, krach okulogyroskopowy, trismus), która jest odwracalna bez odstawienia amisulprydu po podaniu antycholinergicznych leków przeciwparkinsonowskich. Senność.

Rzadko: zaobserwowano późną dyskinezę charakteryzującą się mimowolnymi ruchami języka i/lub mięśni twarzy, zwykle po długotrwałym przyjmowaniu leku. Antycholinergiczne leki przeciwparkinsonowskie są nieskuteczne lub mogą nasilać objawy. Napady drgawkowe.

Bardzo rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny, który może prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Częstość nieznana: zespół niespokojnych nóg.

Zaburzenia psychiczne. Często: bezsenność, niepokój, pobudzenie, frigidność. Rzadko: dezorientacja.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach.

Zaburzenia endokrynologiczne. Często: podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi, odwracalne po odstawieniu leku. Może to powodować następujące objawy kliniczne: galaktorę, amenoreę, ginekomastię, ból piersi, zaburzenia erekcji.

Rzadko: łagodne guzy przysadki, takie jak prolaktynoma (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania. Rzadko: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hipertriglicerydemia i hipercholesterolemia.

Bardzo rzadko: hiponatremia, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH).

Zaburzenia ze strony serca. Rzadko: bradykardia.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe, takie jak torsades de pointes, tachykardia komorowa, mogąca prowadzić do migotania komór lub zatrzymania serca, nagła śmierć (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej. Rzadko: zatkany nos, zapalenie płuc aspiracyjne (głównie w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpsychotycznych i środków hamujących działanie OUN).

Badania. Często: przyrost masy ciała. Rzadko: zaobserwowano podwyższone stężenia enzymów wątrobowych, głównie transaminaz. Częstość nieznana: podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego. Rzadko: reakcje alergiczne.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. Często: nieostre widzenie (patrz sekcja „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Zaburzenia hepatobilinarne. Rzadko: uszkodzenie hepatocytów.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka. Częstość nieznana: reakcja fotouczulenia.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i zaburzenia ogólne. Rzadko: osteopenia, osteoporoza.

Częstość nieznana: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: zatrzymanie moczu.

Urazy, zatrucia i powikłania procedur. Częstość nieznana: upadki spowodowane działaniami niepożądanymi prowadzącymi do zaburzeń równowagi ciała.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego. Rzadko: leukopenia, neutropenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Bardzo rzadko: agranulocytoza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego. Często: hipotensja tętnicza. Rzadko: podwyższenie ciśnienia tętniczego. Bardzo rzadko: przypadki zatorowości żylnej, w tym zatorowość tętnicy płucnej, czasem śmiertelna, oraz zakrzepica żył głębokich, odnotowane podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan chorobowy w okresie ciąży, porodu i noworodka. Częstość nieznana: zespół odstawienia u noworodków (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zgłaszanie działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletów w blisterze; 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Medokemí Limited / Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Konstantinupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cypr / Konstantinoupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cyprus.