Abitrax

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Abitrx

Skład:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 fiolka proszku zawiera: ceftryaksjonu sodu odpowiadającego ceftryaksjonowi 500 mg lub ceftryaksjonu sodu odpowiadającego ceftryaksjonowi 1000 mg;

1 ampułka rozpuszczalnika zawiera: kwas lidokainowy 1%, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: prawie biały lub lekko żółtawy proszek krystaliczny, lekko higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksjon.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymywana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Nieprzepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy eflluksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę;

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę;

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. Jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać do laboratorium referencyjnego;

d. Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providenciaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcusepidermidis+, Staphylococcushaemolyticus+, Staphylococcushominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na ceftryksone.

• Częstość występowania oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie wewnątrzmięśniowe

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu krwi po podaniu wewnątrzmięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, wydzielinie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach można oczekiwać w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biopreparacja

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksone wydalone jest w postaci niezmienionej przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia wolnej frakcji ceftryksone w osoczu krwi, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku i zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksone może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona całkowitego ceftryksone w osoczu krwi, a nie dotyczy wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych docelowych gatunków (tzn. %T > minimalne stężenie hamujące).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Abitrax stosować w leczeniu następujących poniżej infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowonercze);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowiec;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Abitrax można stosować w:

• leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianego boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15 dnia życia;
• profilaktyce przeciwdziałającej infekcjom w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z powyższych infekcji.

Abitrax należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone, lub na którykolwiek inny cefalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ beta-laktamowych środków przeciwbakteryjnych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

Noworodkom donoszonym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub odkwaszeniem, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się, że będą wymagać) wstrzykiwania wewnętrznowożnego leków zawierających wapń lub infuzji roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* W badaniach in vitro wykazano, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć istnienie przeciwwskazań do stosowania lidokainy, jeśli stosowana jest ona jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku Abitrax w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania linii infuzyjnej cieczą zgodną. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Współistnienie leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani interakcji między ceftryaksonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson może występować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nielizolitycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie działania nagłe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczne martwicze zapalenie naskórka); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie, w wieku poniżej 1 miesiąca życia, opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawaniu do różnych miejsc wlewów. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków za pomocą różnych systemów do wlewu do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu do wlewu roztworem fizjologicznym między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia pozajelitowego (TPN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeżeli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksonu, roztwory TPN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, choćby i za pomocą różnych systemów do wlewu i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów TPN na czas wlewu ceftryaksonu i przemyć systemy do wlewu między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Abitrax u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawki stosowania”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Abitrax jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Opisywano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów otrzymujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Abitrax (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Abitraxem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryaksonu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Abitrax test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Lek Abitrax może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. Podczas stosowania Abitraxu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Abitrax zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu ultrasonograficznym należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Obserwowano zacienienia błędnie uznawane za kamienie żółciowe w pęcherzu żółciowym, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów otrzymujących lek Abitrax (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania szlamu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Abitrax.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Utylizacja nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do utylizacji należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryakson można stosować w czasie ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę 1–2 g Abitraxu wstrzyknioną do mięśnia.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Abitrex może być skuteczny przy wstrzyknięciu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka przeciwinfekcyjna w miejscu zabiegu chirurgicznego

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzyknięta do mięśnia.

Zastrzykowica

Zalecanymi dawkami ogólnymi są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzykowicy mózgowej przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym zastrzykowicy mózgowej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy podawać standardowe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie do mięśnia Abitraxu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia, Abitrax może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50 – 80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowce

Ogólnie zalecane dawki to 75 – 100 mg/kg (maksymalnie 4 g) jeden raz na dobę przez 10 – 14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (etap II) i późne (etap III))

50 – 80 mg/kg jeden raz na dobę przez 14 – 21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0 – 14 dni

Abitrax jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemią należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe Abitraxu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowica

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowicy, w tym neurozastrzykowicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Trwanie leczenia

Trwanie leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest zachowana.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile czynność nerek jest zachowana. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otniej lub hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Abitrax można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania lidokainy.

Stosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Abitrax można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana metoda) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego dłużej niż 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub przewidywane będzie konieczne) leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożyciowego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otnia nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane efekty uboczne podczas stosowania ceftryksazonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksazon ustalono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranacyjny^b; częstość nieznana^a – superinfekcje^b.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakto-idne, reakcje nadwrażliwości^b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstość nieznana^a – drgawki.

Ucho i układ równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolec w postaci kałowego płynu; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowa rumień, ostra ogólna egzantematyczna pustulosis.

Układ moczowy i nerki: rzadko – krwiomocz, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żyły, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach pochodzą dobrowolnie od populacji o nieokreślonej liczebności, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego też jest ona określana jako nieznana.

^b patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Osady soli wapniowej ceftryksazonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksazon dożylnie oraz leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksazonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksazonu w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku wydzielania moczu, oraz znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryksazonu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach przekraczających zalecaną dawkę standardową. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryksazonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Termin ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej oraz nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksazon jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób podania i dawki”. Ceftryksazonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksazonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z całkowitymi roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Szczególne środki ostrożności” oraz „Efekty uboczne”).

Opakowanie.

Dawka 500 mg: proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 500 mg w fiolce nr 1 w zestawie z ampułką rozpuszczalnika 2 ml wraz z instrukcją dla lekarza w pudełku tekturowym.

Dawka 1000 mg: proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 1000 mg w fiolce nr 1 w zestawie z ampułką rozpuszczalnika 3,5 ml wraz z instrukcją dla lekarza w pudełku tekturowym.

Warunki odmowy.

Na receptę.

Właściciel pozwolenia na obrocie.

Spółka akcyjna „EY. B. I. S. FARMACEUTYKI”/

ABC FARMACEUTICI S.P.A.

Adres siedziby właściciela pozwolenia na obrocie.

Corso Vittorio Emanuele II, 72 - 10121 Turyn, Włochy/

Corso Vittorio Emanuele II, 72 - 10121 Torino, Italy.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „ESSETI FARMACEUTYKI”/

ESSETI FARMACEUTICI SRL.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „LABORATORIUM FARMACEUTYCZNE C. T.”/

LABORATORIO FARMACEUTICO С.Т. S.R.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Campobello, 15 - 00071 Pomezia (RM), Włochy/

Via Campobello, 15 - 00071 Pomezia (RM), Italy.

Via Dante Alighieri, 71 - 18038 Sanremo (IM), Włochy/

Via Dante Alighieri, 71 - 18038 Sanremo (IM), Italy.